பொங்கல் பொங்குச்சா

பள்ளி நாட்களில் படுக்காளி குதூகலித்தது, பங்கு வைக்கும்போது பரவசம் ஆகிறது .

பத்து நாட்களுக்கு முன் தான் கிறிஸ்து பிறப்பு, புது வருட பிறப்பு.
மீண்டும் ஒரு கொண்டாட்டம். சலித்ததே இல்லை.

கொண்டாட்டத்தின் ஆயத்தங்கள் ஊக்கம் தரும். உற்சாகத்திற்கு வேர் ஊன்றும்.
பொங்கல்கட்டி, தூசு தட்டி எடுப்பது முதல் படி. ஒரு வருடமாய் பார்க்காததால் ஒளிந்துகொண்டு இருக்கும் மூன்று கட்டிகள் , கிடைத்தும் நிறைவு தரும். சுலபமாய் கிடைக்கும் உடைந்த ஒரு பிளாஸ்டிக் மக் - சுண்ணாம்பு வாங்க .

சுடுகாடு பக்கத்தில் சுண்ணம் விற்கும் கடையிலே கூட்டம் பர பரக்கும். தர தர வென கொதித்து கொண்டு இருக்கும், சுண்ணம் பெரிய திவலைகளிலே . வெண்ணை போலே இருந்தாலும், வாசனை கிரு கிறுக்கும் . லேசாய் சூடிருக்கும். ஒரு கோப்பை நாலணா.

சிப்பி சுண்ணாம்பு வாங்கி , பக்கத்து கடையிலே காவி பொடி வாங்கி, மேல் சட்டை பையில் வைத்து , வீடு வந்த பின்பு தெரிந்தது சட்டையை வீணாக்கியது. ஆச்சியிடம் திட்டு.

வெள்ளையாய் வர்ணம் பூசி காவியிலே இடை கோடு. எட்டி பார்த்த ஆச்சி பாராட்டி விட்டு செல்வார்.
ஊரெங்கும் உற்சாகம், புதுசாய் முளைத்திருக்கும் சாலையிலே கடைகள். கரும்பு ஓய்யாரமாய் சாய்ந்து இருக்கும், காய்ந்த பனை ஒலை குவிந்து இருக்கும், கண்ணு பிள்ளை பஞ்சு தொங்கி கொண்டு இருக்கும். காய் கறி கடைகள் கல கல விற்பனையில் .

கொண்டாட்டம் போகியில் தொடங்கும்.
உடைக்கத் தயாராய் மண் பானைகள் திராவிட பாரம்பரியம். எரிக்கும் வழக்கம் ஆரிய உபயம் என்றாலும், சைக்கில் கடையில் வாங்கிய பிஞ்சு போன டயர் - பற்ற வைத்தால் பரவசம். புகை கக்கும் டயர் சுழற்சியிலே நெருப்பு பூ பூக்கும்
பொங்கல் தினம்.
விரித்து வைத்த வாழை இலையில் சாஸ்திரத்துக்கு என்று எல்லா காய்கறிகள். இறைவனுக்கு படையல் இயற்கைக்கு படையல்.
கண்ணு பிள்ளை பஞ்சு வாசலிலே வேப்பன்கொழுந்துடன் கூட்டணி.

கொதிக்க தயாராய் மூவரும் கோதாவில் . முக்கோணமாய் பொங்கல் கட்டிகள், பச்சரிசி களைந்த உலை நீர் , மஞ்சள் கிழங்கு சுற்றி- அழகிய கோலமுமாய் பொங்க பானை .

சூரியனுக்கும் நமக்கும் போட்டி. சரியாய் அவன் வருவதற்கு முன் நாம் பொங்கலை பொங்க வைத்து விட வேண்டும்.
ஊதுகுழல் அன்று பெரிதாய் கிராக்கி.

ஆவேசத்தில் ஊதும்போது தலை கிரு கிறுக்கும். ஆக்ஸிஜன் அளவுக்கு அதிகம் ஆனதால் - மண்டைக்குள்ளே .

பொங்கிய பானையிலே மனதும் பொங்கும்.
மங்கள குலவை ஒலி குயில் போலே மலரும் .
பொங்கலோ பொங்கல் என்ற சத்தத்தில், தெரு திரும்பி பார்க்கும்.

புத்தம் புது உடையிலே நண்பர் எல்லாம் வருவார்.
பொங்கலின் வாழ்த்து இது "பொங்கல் பொங்குச்சா "
என் சோட்டு காரர் எல்லாம் எடக்காய் பதிலுரைப்பார்
"வயிறு வீங்குச்சா "

உறங்காத ராத்திரி -7 நிறைவு பகுதி

சற்றே குறுகலான சந்தில் ஒரு இருட்டில் ஒளிந்து இருந்தது அந்த விலாசம். தொலை பேசி விற்பனை செய்யும் ஒரு மொத்த விற்பனைய்ளார் அலுவலகம் .

இருண்டு கிடந்த அலுவலகத்தில் என்ன செய்ய. கை பிசைந்து கொண்டு நிற்கும் வேளையிலும் நம்பிக்கையை விட வில்லை.

சுற்று முற்றும் பார்த்தான். மொத்த தெருவும் வெறிச்சோடி இருக்க, ஒரே வீட்டில் மட்டும் விளக்கு. மெல்ல நடந்து அந்த விளக்கு உள்ள வீட்டை அணுகினான், ஆட்டோ காரன் எச்சரித்தான் " வேண்டாம் சார் கத்த போறாங்க " தயக்கம்தான் என்றாலும் சுருக்கமாய் தன் பிரச்சினையை சொன்னான் பிரபா. தீவிரத்தை உணர்ந்த அந்த நல்ல மனிதர் உடன் இரங்கி வந்தார். என்ன செய்யலாம் என்று யோசித்தார். விலாசத்தின் அருகில் வந்து தீவிரமாய் உற்று நோக்கினார்

அடுத்த வீட்டிலுள்ள மனிதரை எழுப்பினார். பிரபா முயண்டிருந்தால் முடியாதது. சுருக்கமாய் விவரம் கேட்டு, உதவ தயாராய் அவரும் வந்தார்.

நான்கு ஐந்து பேர் கூடி நின்று விவாதிக்கவே, அரவம் கேட்டு எதிர் வீட்டில் விளக்கு எரிந்தது. வந்தவர் கேட்டார், விலை மதிக்க முடியாத ஒரு விஷயம் சொன்னார்

"அங்கே வேலை செயிரவுங்க மொட்டை மாடியிலே படுப்பாங்க சார் " குழுவே சுரு சுருப்பானது. கூட்டத்தில் உள்ள இளைஞன் ஒருவர் சுவர் ஏறி உள் குதித்தார். ஏணி ஏறி மொட்டை மாடி சென்று சிறிது நேரமாய் தெரியாமல் இருந்தார்.

கால் மாற்றி அவஸ்தையில் நின்று கொண்டு பிரபா. வந்து இறங்கிய போது உள்ள நிலைமய்க்கும் இப்போதுக்கும் உள்ள வேறுபாடு கண்டான். ஆட்டோ டிரைவர் சொன்ன போது, " ஒண்ணும் முடியாது சார், நாளைக்கு காலையிலே வந்து பாரு" என்ற போது தயங்கி நின்றது நினைவுக்கு வந்தது.

இந்த முயற்சி தந்த விளைவு நம்பிக்கை தந்தது. தத்துவம் ஒன்று பளிச்சிட்டது. ‘விரும்பினால் அடையும் இலக்கு’

தனக்காய் உறக்கம் துறந்து உதவ நின்றிடும் அந்த குழுவை பார்த்து பெருமிதம் கொண்டான். நான் இவர்களுக்கு எப்படி கை மாறு செய்வேன் என்று மனதினுள் பிதறினான்.

குதித்த நண்பர் மற்றொரு மனிதருடன் வெளி வந்தார். கால் சட்டை அணிந்து தயாராய். "ஒண்ணும் பிரச்சினை இல்ல சார், நம்ம அவன் வீட்டுக்கு போயிடல்லாம் " என்று நம்பிக்கையாய் கை பிடித்தார்

இந்த உலகம் நல்லவர்களாய் இருக்கிறது, நல்லவர்களை தாங்குகிறது.

அரை மணி நேர பயணம்.

இலக்கை அடையும் முனைப்பு இருந்தாலும் சந்தேக கேள்விகள் இப்போது குடைய ஆரம்பித்தன. யார் இவர். எப்படி இவருக்கு நம் உறவினர்களின் தொலை பேசி எண் கிடைத்தது. இதெல்லாம் பொய்யா . மனம் விசித்திரமானது, தீர்வுகளை காட்டிலும் குளப்பத்துக்கே முன்னுரிமை

இறுதியாக அந்த வீட்டை அடைந்த போது மணி 4.30

கதவு தட்டலில் சன்னல் திறந்தது ஒரு பெண்மணி தலை தெரிந்து "யாரு ". கூட வந்த அலுவலக நண்பன் குரல் கேட்டதும் தலை விலகியது. விளக்கு எரிந்தது.

சற்று நேர காத்திருப்பில் கதவு திறந்தது.
"வாங்க” என்று சொல்லி கதவை திறந்த போது ; திறந்த கதவு வழியே உள்ளே நுழையும் முன் தெரிந்தது.

ஓரத்தில் பச்சை பை.

பை திரும்ப கிடைத்தும், பயணம் நிச்சயம் ஆனதும், தெரிந்த காட்சியில் பிரபா திகைத்தான். கண்ணிர் கழுக்கென்று வந்தது. பெரு முச்சு நீண்டதாய் . சுவரில் சரிந்து அழுதான்.

உள்ளே நுழையாது வெளியில் இருந்து அழும் அவனை அந்த குடும்பம் ஆதரவாய் பார்த்தது , அன்போடு அரவணைத்து உள்ளே வா என்றது. எதுவும் பேச வேண்டாம், முதலில் பால் சாப்பிடு என்றது. தொலைத்து இருந்த பையில் அறியாது இருந்த தொலைபேசி அட்டவணை பார்த்து அவர்களை எல்லாம் முயற்சி செய்த கதையும் , பிரபா தேடல் என்றும் அடுத்த சில நிமிடங்கள் கதையாய் பேச பட்டது

************************************************************ முற்றும்

முடிக்கும் முன்:
எனக்கு இது ஒரு பாடம் - அனுபவம்.
கற்று கொண்டது உண்டு.
அதை உங்களுக்கு சொல்லி நீங்களும் அறிய வேண்டும் என்ற அக்கரை இருந்ததால் பகிர்ந்து கொண்டேன்.
சிரமப் படுத்தி இருந்தால் மன்னிப்பு கோருகிறேன்

என்றென்றும் அன்புடன்
படுக்காளி

உறங்காத ராத்திரி பகுதி 6

உறங்கிய மாம்பலத்து வீதிகளில் வாடகை கார் , அந்த அடுக்கு மாடி குடிஇருப்பில் நின்றது. பிரபா துணைவியாரின் அக்கா வீடு. காலங்கள் சில சென்று பார்க்க வந்தாலும் அந்த எதிர்பார்ப்பு மற்றும் தள்ளுபடி.

அழைப்பு மணியின் அழுத்தலில் சோமபலாய் கதவு திறந்தவர் தங்கையை பார்த்தும் சுரு சுருப்பானார், மதிப்பிற்குரிய மைத்துனர் மட்டும் போர்வையின் சிறைக்குள்ளே. பை தொலைந்ததும், கேள்விக்குறியான பயணமும் அதை விவரிக்கும் மன நிலையும் இல்லாது இருந்தாலும் வீட்டுக்கு வந்த விருந்தாளியை பார்க்காத அந்த செயல் ஒரு புரக்கணிப்பாகவே பட்டது. ஸ்டீபன் ர. காவி ன் ‘paradigm shift’ நினைவுக்கு வர துடைத்து போட்டான் பிரபா
நேரம் நள்ளிரவு. தோசை வார்த்து உண்ண வர்புருத்தினார் குடும்ப தலைவி. ஆறுதலாய் இருந்தது அந்த உணவு. விதியும் கூட சரி சாப்பிட்டு முடிக்கட்டும் என்று அந்த தொலை பேசியை தள்ளி போட்டிருந்தது .
தொலை பேசி ஒலித்தபோது நள்ளிரவை தாண்டி யார் அழைப்பது என்று எடுத்தான் பிரபா. நண்பனாய் பழகிய ஒரு உறவினர் அது. எடுத்தவுடன் சொன்னான் "ஏன் மாமா பையெல்லாம் பத்திரமா வைக்கிறது இல்லையா , இப்படியா தொலைக்கிறது "

ஆச்சரியம். இவனுக்கு எப்படி தெரிந்தது. நகைச்சுவையை உட்கொள்ளாது வினவிய பிரபாவின் தொனி அவருக்கு புதுசு. உணர்ந்தவன் உடனே சொன்னான். "யாரோ அமல் போன் பண்ணிஇருந்தாறு, அவர்கிட்ட பை இருக்குதாம், ஆபீஸ் நம்பர் கொடுத்திருக்காரு . அடுத்த சில நிமிடங்கள் பர பரப்பாய் சென்றது. தொலைபேசி இலக்கத்தை வைத்து விலாசம் கண்டுபிடித்தாயிறறு. இனி நாளை காலை வரை அலுவலகம் திறக்கும் வரை காத்திருக்க முடியுமா , உடனே கிளம்பி விட்டான் பிரபா.

மைத்துனி மெதுவாய் உள் சென்று மாண்புமிகுவிடம் நடந்ததை சொல்ல, உம்காரம் மட்டுமே பதிலாய். இப்படி ஒரு சந்தர்பத்தில் உதவிட வேண்டும் என்று தோணாத அந்த மாண்புமிகு இரு சக்கர வாகனத்தையும் கொடுத்து உதவாதது மனிதாபிமானத்தின் உச்சம். அவசியம் இல்லை. "யாரை நம்பி நாம் பிறந்தோம் .... " பாடல் வரி லேசாய் மனதில் . பை பற்றிய தும்பு கிடைத்த சந்தோஷத்தில் பிரபா வீடு விட்டு இறங்கினான் .
இருட்டுக்கு பழகாத கண்கள், அனைத்தையும் கருப்பாய் காண்பித்தது. சற்று நேரத்தில் மங்கிய வெளிச்சத்தில் நடக்கும் வழி தெரிய ஆரம்பித்து.

ஒரு சில தப்படிகளிலே ஒரு சோதனை. துரத்தில் உள்ள தெரு நாய்கள் கூட்டமாய் குரைத்து கொண்டு அவனை நோக்கி பாய்ந்து வந்தன.

பயம் சுரீர் என தாக்கியது. அடி வயிற்றில் சதை அழுந்தி பொங்கியது. வாய் ஓரங்களில் அமிலம் சுரந்தது.

என்ன செய்வது. திரும்பி பார்த்த போது வீட்டீறகுள் செல்லவும் தூரம் அதிகம். உயிர் பயம் மனிதனின் ஒரு அடிப்படை உணர்ச்சி. மூளையின் முக்கிய செயல் . ஓட சந்தர்ப்பம் இல்லாத போது, தாக்கும் முடிவெடுக்கும். என்னை கடிக்க வந்தால் நான் அதை அடிப்பேன். தீர்மானமாய் முடிவெடுத்தான் பிரபா. கைகள் இறுகி ஆயுதம் ஆனது, மனம் தெளிந்து ஒரு போராட்டத்துக்கு தயார் ஆனது. தொலைத்த பை மறந்தது, குடும்பம் மறந்தது, பொறுப்பு மறந்தது, தாக்கும் குணம் மட்டுமே இருந்தது.

வேகமும் இல்லை, தொய்வும் இல்லை, முறுகிய கைகளோடு நிமிர்ந்து நடந்தான். நாய்களுக்கும் அவனுக்குமாய் உள்ள தூரம் குறைந்து கொண்டே வந்தது.

என்ன ஆச்சரியம், ஓடி வந்த அத்தனை நாய்களும் சற்று தூரத்தில் நின்று குரைக்க துவங்கியது . என்றாலும் பிரபா நிற்க வில்லை. தொடந்து அதே வேகத்தில் நடந்து கொண்டே இருந்தான். குரைத்து கொண்டே நாய்களும் அவன் கூடே. தவிக்க வைத்த நேரம் அது. நொடி ஓவொன்றும் யுகம்மாய் தோன்றியது. நடக்க வேண்டிய தூரத்தை கண்கள் அழந்து கொண்டே அவன் மனம் செய்த தீர்மானத்தை சொல்லி கொண்டு இருந்தன.

சிறுநீர் கழித்த எல்லை வந்திருக்குமோ, நாய்கள் சட்டென நின்றது. குறைப்பு மட்டும் அடங்கவே இல்லை. பிரபா நடப்பதை நிறுத்தவும் இல்லை.

சற்று நேரத்தில் …. இன்னும் சிறிது நடையில் …. அந்த போராட்டம் முடிந்தது. ஆனால் அதன் தாக்கம் ஆழமாய் பதிந்தது.

விலாசம் தேடி ஆட்டோ அமர்த்தி கொண்டு பயணித்தான் பிரபா. மெல்லிய குலுக்கலுடன் ஆட்டோ விரைந்தது
... தொடரும்

ஆச்சி - படுக்காளி அழிச்சாட்டியம் 2

இது "வயது வந்தவர்களுக்கு மாத்திரம் "
சினிமா பாஷையில் ‘A’ படம்

வெளியூர் போக ஆயத்தங்களில் படுக்காளி குடும்பம்.
"அரை கால் சட்டை போட்டுக்கோ அப்போதான் அரை டிக்கெட் கொடுப்பார் கண்டக்டர்"
அக்கரையாய் அறிவுரை சொன்ன ஆச்சியை , பார்த்து படுக்காளி
“ஏன் அதையும் அவுத்து போடுறேன், என்னை தூக்கி மடியிலே வச்சி கோங்க ஓசியிலே போயிடலாம்”

ஆச்சி படுக்காளி அழிச்சாட்டியம்

அடுப்பு வேலைகளில் மும்முரமாய் ஆச்சி , வேலை இல்லாத படுக்காளி அவரிடம் .
படுக்காளி : " என்ன செய்யுறீங்க”
ஆச்சி : " தேங்காய் திருவறேன்”
படுக்காளி : " எதுக்கு”
ஆச்சி : " நாய் குலைக்கும் போது குப்பைலே போட”
திரும்பி சென்றான் படுக்காளி, சற்று நேரம் பொறுத்து வந்து சொன்னான்
படுக்காளி : " ஆச்சி நாய் குலைக்குது, தேங்காய் கொண்டாங்க
குப்பைல போட்டுட்டு வரேன் மிடுக்காளியாய் ஒரு படுக்காளி
நே!!!.... என்று ஆச்சி

மாறுதல் சில கேள்விகள்

மேகம் திடிரென்று வானை மூடி கொண்டது.
மழை துளியை பூமி நோக்கி விசிறி அடித்தது.
குப்பென்று மண் வாசனை.

மனம் சிரித்தது, முகம் ததாஸ்து.
மனிதன் இனிமை ஆனான். மனிதம் மலர்ந்தது

கவிதை போலே நிகழ்ந்த இந்த மாறுதல் கேள்விகளை பிரசவித்தது

புற மாறுதல் அக மாற்றத்திற்கு எப்படி அனுமதித்தது
நம்பிக்கையா , நல்உணர்வா , சொவ்கரியமா , மாறுதலா....

அமுக்குவான் பேய்

பேய் , இருக்கா... இல்லையா .

தெளிவாக பதில் சொல்ல முடியாத கேள்வியில் படிக்கின்ற நீங்கள் சிந்தனையை நெருடிகொண்டு இருக்கும் வேளையில் , படுக்காளி ஒரு அனுபவத்தை பகிர்ந்து கொள்ள ஆசை படுகிறேன்.

கல்லூரி நாட்களில் - ஊர் சுற்றி விட்டு, இரவிலே படுக்க ஆயத்தமான ஒரு குளிர் கால இரவு. நள்ளிரவு மணி 12:00 .

உடன் உள்ள சில நண்பர்கள் ஏற்கனவே நித்ரா தேவியோடு கை குலுக்கி இந்த உலகத்தை மறந்து இருந்தனர். படுக்க ஆயத்தங்களில் படுகாளியும் அவன் நண்பனும். திடீர் என்று அந்த சம்பவம் நடந்தது.

உறங்கி கொண்டு இருந்த ஒரு நண்பன் ஹிம்சையாய் உருண்டு கொண்டு இருந்தான். பற்களை கடித்து கொண்டு , ஒரு முச்சு திணறுவது போலே. என்ன செய்ய வேண்டும் என்று தெரியவில்லை. கால்களை , கைகளை லேசாய் அசைத்து கொண்டு ஒரு தப்பிக்கும் முயற்சியில். ஹீனமாயி ஒரு கூக்குரல் வேறு. தொண்டை அழுத்தி வார்த்தைகள் வராத ஒரு பாவனை. உமிழ் நீர் லேசாய் கன்னத்தில் வழிந்தோடியது.

அவனே சற்று நேரத்தில் எழுந்தான். பரக்க பரக்க முழித்தான்.
"யாரோ என் மேலே உக்கார்ந்துகிட்டு என் கழுத்தை புடிச்சு நெரிச்சாங்க , கத்த முயற்சி பண்ணேன் முடியலே.
சக நண்பன் சொன்னான் " ஆமாடா எனக்கும் நேத்து இது மாதிரி இருந்தது . இந்த வீட்டுலே பேய் இருக்கு. "

பார்த்தும் கேட்டதும் நினைவில் பதிந்து ஒரு செய்தியானது .

நாட்கள் பல கடந்த போது ஒரு பத்திரிகையின் வாயிலாய் ஒரு செய்தி வாசித்தேன். கடினமான உடல் உழைப்பின் இறுதியில் உறங்கும் நேரத்தில், ஏதோ ஒரு காரணத்தால் மனம் முழித்துக்கொள்ளும் ஒரு சந்தர்பத்தில், உடல் சோர்வினால் ஒத்துழைப்பது இல்லை. மனம் மறுபடி மறுபடி வறபுருத்தினாலும் உடல் சொல் பேச்சு கேட்காமல் ஒழுங்கீனம் செய்தால், இது போன்று தோன்றும்.

இந்த செய்தி கேட்ட போது புத்தி கடந்த காலத்தை நினைவு படுத்தி தெளிந்தது. பயம் விலகியது.

ஒரு செயலை நினைவில் பதிக்க ஒரு விளக்கம் தேவை படுகிறது.
அது அறிவியலோ மருத்துவமா, மனோ தத்துவமா, வேதாந்தமா, சித்தாந்தமா, என்பது உங்கள் கைகளிலே

சந்தர்பவாதமாய் மேற் கூறினாலும் உண்மையின் ஆழம் அதிகமோ ...