பக்கங்கள்

உயிர் (சிறுகதை)

’பாம்பு… பாம்பு..’ கத்தியது யாழினி… 
எங்க.. எங்கடி... பதறியது அம்மா…
‘வந்திட்டேன்.வந்திட்டேன்….’ கையில் கம்பு தேடி, எடுத்து ஓடி வந்தது அப்பா…

இங்கதான்.. இங்கதான்ப்பா… மஞ்ச கலர்ல.. ம்.. ஃப்ரெளன் கலர்ல.. நீளமா…

நெல்சன், மயிலாப்பூரில் ஒரு அடுக்ககத்தில் 15 வருடங்களாக இருந்து விட்டு, இப்போது தான் சென்னை புற நகரில் அரைகிரவுண்டுக்கு குறைவாக ஒரு நிலம் வாங்கி, அதில் 764 சதுர வீடு கட்டி... பால் காய்ச்சி….,

இங்கயா…
அங்க அந்த சிமிண்ட் மூடைக்கு கீழ ஓடிப் போச்சு…
இருங்க.. நீங்க தனியா போகாதீங்க.. நான் பக்கத்து வீட்டுல குரல் கொடுக்கிறேன்… அம்மா வாசல் பக்கம் ஓடினாள். அப்பா, கவனமாக, சிமிண்ட் மூடையை தூக்கி பார்த்தான், கையில் தயாராக கம்பு வைத்திருந்தான்… சாக்குக்கு கீழே… ஒன்றுமில்லை…
உதறிப் பாருங்கப்பா…
சட்டென பொறி தட்ட.. கையை உதறினார்.. சாக்கு பை கீழே விழுந்தது.. சிமெண்ட் தூசி.. சட்டென மேல் கிளம்பி, பரவலாய் புகை மேகம் கிளப்பியது.. நெல்சன் இருமினான்… கண்களை சிமிண்ட் அமிலம் போல் சுரண்டியது… இருமலோடு… கண்களை இடுக்கி பார்த்தான்.. ம்..ஹுகும்.. ஒன்றுமில்லை.. இல்லியே… சொல்லிக் கொண்டிருந்த போதே….


வாசல் பக்கமிருந்து, அரை டிரவசரில்.. ஒருவர் வந்தார்… சட்டைக்கு லீவு கொடுத்து, வயிற்று தொப்பைக்கு ஓவர் டைம் கொடுத்திருந்தார். சாரையா நல்லதா சார், உள்ளே வரும்போதே கேள்வியுடன் வந்தார்…

ம்… ம்.. என்னது…
இல்ல.. வந்தது…
ம்.. பாம்பு…
ஐய்யய்யோ.. அத சொல்லாதீங்க…
இல்ல சார்.. பாம்பு தான்..
ஐய்யோ.. ஐய்யோ.. அத சொல்லக் கூடாது சார், வேணும்ன்னா.. கயிறுன்னு சொல்லுங்க..
இல்ல சார், பாம்பு தான்… யாழினி சொன்னாள்.. நான் பாத்தேன்..
ஐய்யோ.. பாப்பா… வாயால பாம்புன்னு சொல்லக் கூடாது…
ஏன் சார்.

அது அப்படித்தான். பெரியவங்க சொல்லியிருக்காங்க.. பெரியவங்க சொன்னா அப்படியான்னு கேட்டுக்கணும்… சும்மா எதிர் கேள்வி கேக்க கூடாது

ஓக்கே சார்… சார், ஒரு வேளை பாம்புன்னு பேர் வைச்சது அதுக்கும் தெரிஞ்சுருக்குமோ.. அதான் பாம்புன்னு சொன்னதும்… நம்மள கூப்பிடுறாங்கன்னு வந்துருமோ…

அரை டிரவுசர் முறைத்தார்… அதில்.. இந்த காலத்து இளசுங்களுக்கு மரியாதையே தெரியாது, சும்மா ஃபேஸ்புக்.. ஸ்மார்ட் ஃபோன் தெரிஞ்சுக்கிட்டா எல்லாம் தெரிஞ்ச மாதிரி அலட்டிக்கும்ங்க… ம்.. கலிமுத்திப் போச்சு… என ஒன்றரை பக்க வசனத்தை ஒற்றை பார்வையில் பார்த்தார்..

அடிச்சுட்டீங்களா..
இல்ல சார், காணோம்..
ஆங்… ஏன்னா நல்லதுன்னா அடிக்க கூடாது… அது சாமி… சாரைன்னா அடிக்கலாம்.

சார், நான் சிட்டில வளர்ந்தவன், எனக்கு எப்படி சார் நல்லது கெட்டது இதெல்லாம் தெரியும், அப்புறமும் இங்க பாம்பெல்லாம் இருக்கா..
ம்… இருக்காவா.. நான் வீடு கட்டி வந்த புதுசுல.. தினத்துக்கும் ஒண்ண பாப்பேன்.. என்ன ஒண்ணும் செய்யாது… ஏன்னா நான் சிவ பக்தன்.. அதனால எனக்கு ஒண்ணுமே ஆகாது…

ஓ… தன் பங்குக்கு எவ்வளவு முடியுமோ.. அவ்வளவு பீதியை கிளப்பி விட்டு.. கிளம்பினார் அடுத்த வீட்டுக்காரர். நெல்சனின் மனைவி பிலுபிலுவென பிடித்து கொண்டாள்.

நான் சொன்னேனா.. சொன்னத கேட்டீங்களா… தாம்பரத்துல ப்ளாட் வாங்குவோம்னேன்.. கோல்ட் காயின் ஃப்ரீன்னு ஆப்பர்… 2 BHK, காமன் பார்க் ஸ்விம்மிங் பூல் வேற… அங்க இந்த மாதிரி பிரச்ச்னை இருக்குமா.. ம்.. சொல்லுங்க…

நெல்சன் இதில் மேலும் கருத்து சொல்ல விரும்பவில்லை. மூன்று நாட்கள் முன்னால் இதே டாப்பிக்கில் டாக்.. (TALK) சீரியசாகி… டாக்.. (DOG) லெவல் ஆனதில்.. ஒன்றை உணர்ந்தான்.. குடும்ப சண்டையில் பேசாமல் இருந்தால் சேதாரம் குறைவு, செய்கூலி அதிகம் என…

என்றாலும் பார்க்காத அந்த பாம்பு அவனை கவலைப்படுத்தியது. இப்ப இருக்குமோ.. போய் பாப்போமா.. என இரு முறை வந்து பார்த்தான். மறு நாள் காலையில் உற்று உற்று.. எங்காவது தெரிகிறதா என பார்த்தான்… வொய்ப்… சொன்னது சரிதானோ.. ப்ளாட் வாங்கியிருக்கணுமோ… அலுவலகத்திலும் இதே சிந்தனை… வீட்டுக்கு இரு முறை ஃபோன் செய்தான். 

நேரடியாக இதை கேட்காமல், என்னன்னவோ பேசினான்…. மாமனார், மாமியார் பற்றியெல்லாம் கூட குசலம் விசாரித்தான். மனைவி சந்தோசப்பட்டாள்… அப்புறம் வேற ஒண்ணுமில்லையே… என பேசி வைத்தான். சொல்லாத பாம்பு பற்றி நிம்மதி அடைந்தான்.


ஆபிசில் நண்பர் ஒருவர் ஐடியா கொடுத்தார்… சுற்றிலும்.. சிமிண்ட் போட்டு, தளமாக்கி விட்டால், பிரச்சனையில்லையே.. பாம்புக்கு தரையில் வர முடியாது…

ஓஹோ என கேட்டுவிட்டு காண்ட்ராக்டரிம் ஃபோன் செய்த போது, ம்… ஆமா சார் அவசியம் தான் செஞ்சுரலாம்… ம்… என என்னவோ கணக்கு போட்டு பார்த்து, 2.80 ல முடிச்சுரலாம் சார்… என்றார்…
என்னது… 2 லட்சமா,

சார், உங்களுக்காக சீப்பா சொன்னேன்…. மெட்டிரியல் காஸ்ட்.. லேபர் காஸ்ட் மட்டும் தான்.. இதுல எதுவுமே லாபம் கணக்கு போடல…
ஐய்யய்யோ… அப்புறம் பாப்போம் சார்… பட்டென ஃபோனை வைத்து விட்டான்… 

சிம் கார்டுக்கு வழி இல்லாத போது, ஸ்மார்ட் போனுக்கு ஆன்லைன்ல சர்ச் பண்ணினான் ஒருத்தன்கிற கதையா என பட்டென வைத்து விட்டான்.

அம்மாடி.... தளம்... இது நடக்குறதில்ல, வீடு கட்டலாம்.. தனி வீடுன்னு.. என்னவோ நினைப்புல கைய வைச்சு… இப்ப வீடு முடியும் போது, போதும் போதும்ன்னு ஆயிருச்சு. வாங்காத இடத்துல எல்லாம் கடன வாங்கி, எவ்வளவு கடன் இருக்குன்னு கணக்கே போடாம பயந்துகிட்டு இருக்கேன்.. இந்த நிலையில… இன்னும் செலவா…

மாலையில் வீட்டுக்கு வரும் போது… சாலையோரத்தில்.. சந்தை பார்த்தான்… அதில்… காய்கறி விதைகள் இருந்தது. எப்போதோ கேள்விப்பட்ட ஒரு தகவலும் நினைவுக்கு வந்தது. செடி விற்றுக் கொண்டிருந்தவரின் அருகில் நெருங்கினான்… 

இந்த… வந்து… இந்த பாம்பு வராம இருக்கிறதுக்கு ஒரு செடி உண்டே… அது
ஆங்… இருக்குது…
வராதா… பாம்பு சுத்தமா வராதா…
ம்..ஹூகும்.. வரவே வராது…கியாரண்டி சார்…
சின்ன செடியா இருக்கே…
சார், இது ஒரு சின்ன, குத்து செடி தான்.. ஆனா இதோட வாசம் ரொம்ப ஸ்டாரங்க்.. நம்ம மூக்குக்கு தெரியாது...  ஆனா அதுக்கு புடிக்காது அதனால இந்த செடி இருக்கிற ஏரியா பக்கமே வராது….
எவ்வளவு..
60 ரூபா…
ரெண்டு கொடுங்க.. முன்னால ஒண்ணு பின்னால ஒண்ணு…
ஒண்ணு போதும் சார்…
பரவாயில்ல சார், டபுள் ப்ரொட்டக்‌ஷன்..

செடி கொண்டு வந்து, நட்டு வைத்தான்.. தவறாது நீர் ஊற்றினான்… என்றாலும்.. தினம் தினம் உத்து உத்து பாம்பு பார்க்கவும் முயற்சித்தான்… 

இரண்டு நாட்களில் செடி வாடித் தெரிந்தது. செடி… சோகமாக.. ஒரு தொய்வாகவே நின்றது… ஒரு வாரத்தில், செடி பட்டுப் போனது… இலைகள் உதிர்ந்து விட்டது.

அதே சந்தைக்கு அதே செடி வித்தவனிடம் சென்றான்..
செடி பட்டுப் போச்சு…
அதுக்கு நான் என்ன சார் செய்யுறது, தண்ணீ ஊத்துணீங்களா…
தவறாம ஊத்துனேன்…
அப்புறம் எப்படி, இங்க பாருங்க.. உங்ககிட்ட வித்தப்ப உள்ள செடி… கூடவுள்ள சோடிகள்.. இப்பவும் நல்லாத்தான இருக்குது… வேணும்ன்னா… நீங்க இத எடுத்துட்டு போங்க… ஆனா ஏன் பட்டு போச்சுன்னு தெரியணுமே… தொட்டியிலயா.. தரையிலயா..
தரையிலதான்..
ம்… உங்க வீடு எங்க இருக்குது..  நான் வர்றேன்..

தோட்டக்காரன் வந்தான்… பார்த்தான்… மணலை கிண்டினான்.. கல்.. கல்.. சிமிண்ட்... வேலை செய்த துகள்கள்.. செங்கல் துணுக்குகள்.. டைல்ஸ் துண்டுகள்...

சார், பூரா… சிமிண்ட்டும்.. செங்கல்லும்.. அப்புறம் எப்படி சார்… இங்க வாங்க… இந்த இடத்துல.. பூரா சிமிண்ட் காரை… அதெல்லாம் மண்ணுக்கு எதிரி சார்… சத்த பூரா உறிஞ்சுக்கும்… புல் பூண்டு வளர விடாது… இந்த சிமிண்ட்டு கல்ல பூராவும் எடுத்துட்டு, செங்கல்லு பூரா எடுத்துட்டு, மண்ண கிளறி கிளறி விட்டு, வீட்டுல உள்ள கறி காய் வேஸ்ட்டு.. டீ தூள்… வாழைப்பழத் தோல்… மூட்டை ஓடு… இதெல்லாம் போடுங்க.. குப்பைன்னு நீங்க தூரப் போடுறத.. இந்த மண்ணுல போடுங்க… மண்ணப் போட்டு மூடுங்க… தினத்துக்கு ஒரு வேள தண்ணி விடுங்க… அவ்வளவுதான்…அவன் சென்று விட்டான்.

நெல்சன் டிவியை அணைத்து விட்டு, வேட்டியை இருகக் கட்டிக் கொண்டு செடியின் அருகில் அமர்ந்தான்… இரும்புக் கம்பியினால், பூமியை கிளறி கிளறி… சிமிண்ட்… வேஸ்டுகள், செங்கல் உடைந்தவைகளை அகற்றி.. வெளியில் எறிந்தான்.. மாட்டுச்சாணம் கொண்டு வந்து மனைவி அச்செடியின் அருகில் புதைத்து வைத்தாள்… யாழினி.. பாம்பு வராதாப்பா என அக்கரையாய் கேட்டாள்… 

தினம் கறி காய்களின் வெங்காயத் தோல், இஞ்சி தோல் எல்லாம் கொணர்ந்து புதைத்து வைத்தான்.… ஒரு இரண்டு நாட்களில், செடி, பச்சையாய் நிமிர்ந்து நின்றது… மூன்றாம் நாளில் துளிர்ந்து ஒரு நுனி பச்சையாய் வந்தது.

அவனுக்கு ஏதோ சொல்ல முடியாத ஒரு சந்தோஷம்… ஒரு கிளர்ச்சி.. அடிக்கடி செடியை பார்த்தான். அந்த பச்சையும் வளர்ச்சியும்.. அவனுக்கு மிகுந்த சந்தோஷம் கொடுத்தது… பாம்பு வரவில்லை… இரண்டு நாட்களில் பாம்பு பற்றிய நினைப்பும் வரவில்லை... 

திடிரென ஒன்று தோன்றியது… ஏன் மீதம் இருக்கும் இடத்தில் செடி வைக்க கூடாது… இரண்டு மூன்று, பூச் செடிகளும், சில காய்கறி விதைகளும் வாங்கி வந்தான்.

மண்ணை கிளறினான்… கவனமாய், சிமிண்ட்.செங்கல். கற்களை ஒரு வாளியில் அள்ளி வெளியில் வீசினான், மண்ணோடு பேசினான்… சிமிண்ட்டால். எவ்வளவு பெரிய கஷ்டம்… மக்கி உரமாகும் வழியில்லாது.. காலம் காலமாய் இங்கே திடமாக இருக்கும். ப்ளாஸ்டிக் போல.... 

மண் ஒரு செடியை வாழ வைக்க விடாமல் அல்லவா இச்சிமெண்ட் தடுக்கிறது… மண்ணின் உயிர் இந்த சிமெண்டினால் பறி போகிறதே… என உள்ளுக்குள் பதறினான்.. சிமிண்ட் கட்டிடங்கள் பார்த்து சிறிய கோபம் வந்தது. இது அவனுக்கு புதியதாய் தோன்றியது…

சிமெண்ட்டும்.. ப்ளாஸ்டிக்கும்.. இந்த மண்ணுக்கு பெரிய தீங்கு செய்கிறது… என தோன்றியது… அவனுக்கு அப்புதிய தோட்ட வேலை.. உற்சாகம் தந்தது… தோட்டம் பச்சையாய் விரிந்தது..

ஒரு மாலையில் அமர்ந்திருந்த போது, சட சடவென ஒரு பட்டாம்பூச்சி பறந்து வந்தது.. அதன் வண்ணங்கள் அவனை கிறங்கடித்தது.. யாழினி… டாடி.. பட்டர்ஃப்ளை என ஓடி வந்தாள்…

செடிகளின் இலைகளுக்கு மேல்.. ஒரு குருவி.. வந்தமர்ந்து… இருந்தது. மரத்துக்கு கீழே… அணில் ஒன்று இருப்பதை அப்போது தான் கவனித்தான்… யாழினி துள்ளினாள்.


உயிர்கள்.. உயிர்கள்.. அவனை சுற்றி.. உயிர்கள்.. மண் வளம் பெற்று.. உயிராய் இருந்தது… அணில்.. வண்ணத்து பூச்சி குருவி எல்லாம்…  ஓடி விளையாடிக் கொண்டிருந்தது. யாழினி அவைகளை நெருங்கி கொண்டிருந்தாள்..

நெல்சன் திரும்பி மனைவியை பார்க்க, அவள் தன்னையே பார்ப்பதை உணர்ந்தான். சிரித்தான். அவள் அழகாக அவன் கண்ணுக்கு தெரிந்தாள்.. கிறங்கினான்… 

மெல்ல ஒய்யாரமாய் அவள் அருகே வந்து… அவன் தலையை கோதி… 

எல்லாம் ஒரு உயிரால தொடங்குச்சுல்ல….என்றாள்.
நெல்சன் கண்களை சுருக்கி என்ன என்பது போல் பார்க்க…

ம்.. பாம்ப சொன்னேன்… என்றாள்…. 

நெல்சன் தலை திருப்பி செடிகளை பார்த்தான்… யாழினி செடிகளோடு விளையாடி கொண்டிருக்க.. கை நீட்டி மனைவியை தொட்டான். அந்த தொடுதலிலும் உயிர் தெரிந்தது.

அதீதம் (கட்டுரை)

தண்ணியடிச்சா.. உடம்புக்கு கெடுதி…………… வாக்கிங் உடம்புக்கு நல்லது…………….

மேற்கூரிய இந்த இரண்டு வாக்கியத்தையும்.. தவறு… என யாராவது சொல்வார்களா……

அப்படியானால்.. எல்லோரும்……. ஒட்டு மொத்தமாக…… ஒத்துக் கொள்ளும் ஒரு விஷயம்… ஏன் செயல்பாட்டில் மாறுகிறது..

தண்ணியடிச்சா உடம்புக்கு கெடுதி… என ஒருவர் குடிக்காமல் இருக்கிறார்… இன்னொருவரும்… தண்ணியடிச்சா உடம்புக்கு கெடுதி… என சொல்கிறார்.. நினைக்கிறார்… ஆனாலும் கூட குடிக்கிறார்….

ஏன்… ஏன் இப்படி.. எதனால்…

பாரதப் போரில் அர்ச்சுணன் இதைத்தான் கண்ணனிடம் கேட்கிறான்…
‘எதை செய்ய வேண்டும் என எனக்கு தெரிகிறது… 
ஆனால் செய்ய முடியவில்லை..

எதை செய்ய வேண்டாம் என எனக்கு தெரிகிறது… 

ஆனால் தவிர்க்க முடியவில்லை…………..’

என புலம்புகிறான்… இந்த விஷயத்தை ஆழமாக புரிந்து கொண்டால்.. வாழ்வு பற்றிய புரிதல் ஆழமாகும்… மனிதனின் மாறுபட்ட இச்சிந்தனைக்கு.. ஒரு காரணம் உண்டு… எளிமையான இக்கருத்தை இக்கட்டுரையில் கோடிட்டு காட்ட விரும்புகிறேன். இக்கருத்தை பற்றிய சிந்தனை.. உங்கள் வாழ்வை வளமாக்கும்.. துக்கங்களை குறைக்கும், உபயோகமாக இருக்கும் என ஆசிக்கிறேன். மாற்றம்… விரும்பும்.. முன்னேற்றம் பெற விரும்பும்… தோழமைக்கு உதவியாய் இருக்கும் என நம்புகிறேன்…

அதீதம்… அதீதம்…. இதென்ன தலைப்பு…

தம்.. தெரியும்… தீ தெரியும்… தம்முல தீ வைச்சா அடிக்கலாம்ன்னு தெரியும்… அதென்ன அதீதம்…தலைப்பு வைச்ச உன்னை அடிக்கலாம்… என சிம்பிளாக நினைக்கிறீர்களா…. வணக்கம் அன்பு வாசக தோழமையே…. சற்று கால தாமதத்திற்கு பின் எழுத்தின் வழி தங்களை அடைவதில் மகிழ்ச்சி… அதீத கற்பனை….  மிகை… மிகைப்படுத்தல்.. என நிச்சயம் கேட்டிருப்போம்…அதிகப்படி… என்பதன் ஒரு உபயோகச் சொல்.. அதீதம்…

எங்கிருந்து இது தொடங்கியது என்றால்… சும்மா போயிக்கிட்டு இருந்த என்கிட்ட ஒரு கேள்வி… கேட்டார்….  நண்பர்… ஸ்வீட் பிடிக்குமா…

இதென்னங்க… கேள்வி.. கண்டிப்பா… கொண்டாங்க ஒரு கை பார்ப்போம்… அடுத்த கேள்வி அதே ஆள் கேட்டார்… லவ்ஸ்.. பிடிக்குமா…. அக்கம் பக்கம் பார்த்தேன்… யாரும் இல்லை… முன்னும் பின்னும் பார்த்தேன்.. அங்கும் யாரும் இல்லை… இப்போது அவரை பார்த்தேன்.. மேலும் கீழும் பார்த்தேன்… இதென்னங்க கேள்வி… கண்டிப்பா.. கொண்டாங்க ஒரு கை பார்ப்போம்…. ம்… ஸ்வீட் லவுசு.. பிடிக்குமா… என அவர் கேட்க.. ஆள விடுங்க… பிடிக்குமா பிடிக்குமான்னு ஒரே உப்புமாவா இருக்கு என ஓடி வந்து விட்டேன்…

ஸ்வீட் பிடிக்கும்.. எல்லோருக்கும் பிடிக்கும். பிடிக்காத ஆளில்லை… ஆம், குழந்தை முதல் பெரியவர் வரை பிடிக்கும். வேண்டுமானால், அளவுகளில் மாறுமே அன்றி… பிடிக்காமல் போக சான்ஸ்… மிக குறைவு. எனக்கு இத்துணுண்டு பிடிக்கும், உங்களுக்கு தக்குனுண்டு பிடிக்கும் அவர்களுக்கு அம்மாம்பெரிசா பிடிக்கும்… அதாவது ஒரே பிடிக்கும்… வெவ்வேறு அளவுகளில் இருக்கிறது.

இது ஏன், எப்படி. ஒரே விஷயம், ஒவ்வொரு ஸ்கேலில் ஏன் இருக்கிறது. கம்புயூட்டரை எடுத்து கொள்வோம்.. டூ யூ லைக் டூ சேவ்… என கேட்டு.. யெஸ்.. நோ.. என தெளிவாக இருக்கும்.. ஒரு யெஸ்ச்சுக்கு… ஒரே அர்த்தம் தான், ஒரே அளவுதான்.. ஆனால் மனிதனுக்கு மட்டும்…. இத்துணுண்டு தக்குனுண்டு அம்மாம்பெரிசாக … வெவ்வேறு அளவுகளில் இருக்கிறது.
இதை விளக்க இன்னொரு உதாரணம் எடுத்து கொள்வோம். கீழே சில வாக்கியங்களை பட்டியலிட்டுள்ளேன்…

சிக்னல் ரெட்டில் இருந்தால்… கிராஸ் செய்யக் கூடாது… கடன் வாங்க கூடாது…. குளித்தால் புத்துணர்ச்சி… சேமிப்பு வாழ்க்கைக்கு அவசியம்…..
மேற்கூரிய அத்தனை வாக்கியங்களுக்கும் தங்கள் கருத்து என்னவோ.. எல்லாம் ஒக்கே.. சரி என நினைக்கிறீர்களா…… சரி… அனேகமாக எல்லோரும் ஒத்துக் கொள்வதே… ஆனாலும்… ஒத்துக் கொள்ளும் விதத்தில் எல்லோரும் ஒரு அளவாகவா இருக்கிறோம்… இல்லியே… இவருக்கு வேற மாதிரி… அவருக்கு வேற மாதிரி, இது ஏன்… இதை தெரிந்து கொள்வது நமக்கு நம்மைப் பற்றிய புரிதலை இன்னும் ஆழமாக்கும்.

போய் அடிச்சுட்டு வா.. என்றால்… எத்தனை கம்புயூட்டர் ஆனாலும் அந்த கமெண்ட்டுக்கு ஒரே மாதிரி எதிர்வினை ஆற்றும்.. ஆனால் மனிதன் மட்டுமே… ஒருவன் போல் ஒருவன் வினையாற்ற மாட்டான்… இது.. ஒரு நுண்ணிய விஷயம்…

மனிதனுக்கான ஒரு பிரத்யேக குணம்.. இது எப்படி சாத்தியமாயிற்று..
ஆரம்பத்தில் சொன்னோமே.. இது ஒரு எளிமையான விஷயம் என்று.. அது என்னவென்று பார்ப்போம்…
நம் செயல்பாட்டின் ஒரு கூறு… 

மொழி… மொழி என்பது வாய் மொழியோ தாய் மொழியோ அன்று… உள்ளுக்குள் உள்ள மொழி… மூளையும்… நரம்பும் எப்படி பேசிக் கொள்ளும்.. மூளையில் நினைவுகள் எப்படி சேமிக்கப் படும்… எவ்விதமாய் அவைகள் தங்களுக்குள் பரஸ்பரம் குசலம் விசாரிக்கும்..

உதாரணத்துக்கு மனம் சொல்கிறது.. டங்கா மாறி உதாரி.. புட்டுக்கினே நீ நாறி.. மூக்கு சொல்கிறது.. இது என்னன்னு பாரு… என கேட்க.. மூளை பதிலுக்கு சொல்கிறது.. அழுக்கு மூட்டை மீணாட்சி மூஞ்சி கழுவி நாளாச்சு என... இப்படி மண்டைக்குள் நடக்கும் கான்வெர்சேஷன் எந்த மொழி என்பது தான் கேள்வி…  

கம்புயூட்டர் பாஷையில்… பேசிக் கோட் லேங்குவேஜ்… என்ன ??????????????
கம்புயூட்டருக்கு அது… பைனரி.. நாம் என்னதான் மோடியை திட்டினாலும்… நம்பிக்கை நட்சத்திரமே என கத்தினாலும்.. கம்புயூட்டர் உள்ளுக்குள் 1…1…0..1..0.. என தான் பேசிக் கொள்ளும்…  

1 அல்லது 0….

என்ன தகவலானாலும் லாஜிக்கானாலும்.. கம்புயூட்டரின் உள் நடக்கும் சம்பாஷணைகள்……………

அதே போல்.. நம் மனித மூளையின் உள்மொழி…. நிறங்கள்…………..

என்னது.. நிறங்களா.. கலரா.. ஆம்.. நம் மூளையின் நினைவு செதில்கள், தகவல் பெட்டகங்கள், ‘யே… அது என்னன்னு பாரு…….. ஐய்யோ…… அந்த கடையில ஏதோ ஒரு ஸ்வீட் நல்லாயிருக்குமே… அட……. அவன் பேரு???????????? என மூளைக்குள் நீங்கள் குத்திக் கேட்கும் கேள்விகள் எல்லாமே.. ஒரு நிறமாக… வண்ணமாகத்தான் மூளைக்குள் சம்பாஷிக்க படும்….. தேடப்படும்……… ஸ்டோர் செய்யப்படும்…………

சரி, வண்ணங்கள் கொண்டு… நம் தகவல்கள் சேமிக்கப் படுவதாலேயே……. வேறுபாடும்… அளவின் மாறுதல்களும் வருகிறது….

ம்……. சிக்னல்ல… கிராஸ் பண்ணக்கூடாது………… கரெக்ட்டு தான்… ஆனாலும்……… என இழுத்துக் கொண்டே… வண்டியை ஒருவர் இழுத்து விடுகிறார். இன்னொருவர்…. சிக்னல்ல கிராஸ் பண்ணக் கூடாது… என விரைப்பாக நிற்கிறார்…. சேமிக்கணும்… சேமிப்பு அவசியம் தான்… என லைட் கலரில்… ஸ்டோர் செய்திருக்கும் ஒருவர்… சேமிப்பை ஒத்தி போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறார்… சேமிக்கணும்… சேமிப்பு அவசியம் என டார்க் கலரில் ஸ்டோர் செய்திருப்பவர்… சேமிக்கிறார்…………….

இப்போது புரிகிறதா மக்களே…

ஒரே விஷயத்தை அதை உள்கொள்ளும் விதத்தில் வேறுபாடு இப்படி நிறத்தை மாற்றிக் கொள்வதால் நடக்கிறது….ஓராயிரம் ஷேட்களில் நாம் நமக்கு தோதான வகையில் விஷயங்களை எடுத்து கொள்கிறோம்..
ஆம்… டார்க் கலரில்… ஹைலைட் செய்து… கொண்டோமானால்… உடனே செயலாற்றுவோம்.. இல்லையா… லைட்டான கலர்ல உள்கொணர்ந்திருக்கிறீர்களா.. அப்ப மேட்டர லைட்டா எடுத்துப்பீங்க… 
அவ்வளவுதான்… சிம்பிளான விஷயம் இது…

இப்போது, உங்களுக்குள் செல்லுங்கள்.. கேளுங்கள்.. பாருங்கள்… இது உங்களுக்கான தருணம்.

நீங்கள் விரும்பும் எதையோ… அடைய விடாமல்… இருக்கிறீர்களா… நீங்கள் செய்யக் கூடாது என நினைக்கும் ஒரு விஷயத்தை உங்களால் தவிர்க்க முடியவில்லையா…

கலரில் இருக்குது………. ரகசியம்…………..

காலைல சீக்கிரம் ஏந்திரிச்சு…………. எக்சர்சைஸ்… கண்டிப்பா என அலார்ம் வரைக்கும் போய் விட்டு, காலையிலே… அலார்மை ஆப் பண்ணி விட்டு.. ம்.. இன்னும் 10 நிமிசம்.. நாளையில இருந்து… ஷார்ப்பா.. அலார்ம் அடிச்சவுடன ஏந்திரிச்சிரணும்…

இப்படி உங்களை அலைக்கழிக்கும் எந்த பிரச்சனையையும்… மென்னியை பிடித்து திருக.. சட்டையை பிடிச்சு கேள்வி கேட்க நினைப்பவர்களுக்கு இக்கலர் கோடிங்கும்.. சிந்தனையும்… ஒரு நல்ல ஆரம்பப் புள்ளி..
வாழ்த்துக்கள்… தோழமையே… 

ஸ்மார்ட் ஃபோன்…. (சிறுகதை)

ஆடம்பர மால் ஒன்றில்… எக்க்க்கச்ச்சக்கககமான…. அழகோடு ஒரு பெண் எங்களை கடந்த போது தான் அந்த டெலிஃபோன் கால் வந்தது. 

ஒரு கால்…. என்னடா இது, தினத்துக்கு பத்து நூறு கால் வருது, இதுல அந்த… டெலிஃபோன்…கால்… என ஏன் இழுக்கிறாய் என்று கேட்கிறீர்களா..

அது ஒரு ஸ்பெஷல் கால்தான். ஏனெனில், இக்கதையே அக்காலால் தான் உருவானது.

நானும் என் நண்பனும்… வாழ்க்கையை புரிந்து கொள்ளவும், உலகத்தை அறிந்து கொள்ளவும், செயல் திடம் தெளிவும் பெற வேண்டி, நகரத்தின் நடு மையத்தில் இருக்கும் செண்ட்ரல் மாலுக்கு வந்தோம், வாங்காத கடைகள் எல்லாம் வராந்தாவில் நிறைந்து இருக்க, எதையோ நாங்கள் இருவரும் சீரியஸாய் தேடிக் கொண்டிருந்தோம். அப்படி வந்த போது என் நண்பனின் ஸ்மார்ட் ஃபோனில் சிணுங்கியபடி வந்த கால்தான் இக்கால்.
அவனது ஒன் சைட் உரையாடலை கேளுங்கள்… மீதியை நீங்களே ஊகித்துக் கொள்ளுங்களேன்.

‘ஹாய்…’
‘இல்லேடா…
10 மணிக்கு…
நானா… ஒக்கே… ட்ரை பண்றேன்…
ம்…
ம்….
ம்…
பாய்……..’

ஃபோனை டிஸ்கனெக்ட் செய்து விட்டு… போடா என்றான்… என்னைப் பார்த்தல்ல, ஃபோனைப் பார்த்தபடி.. நான் அந்த ஃபோனை உற்று நோக்கிய போது… நோக்கியா என்று எழுதியிருந்தது. அதையும் தாண்டி, ஸ்கிரினில் ‘கழுத்தறுப்பு’ என லாஸ்ட் கால், காலர் நேம் என இருந்தது.
மச்சி.. யாருடா

ம்… சரியான கழுத்தறுப்பு. இன்சூரன்ஸ், மல்ட்டி லேயர் மார்க்கெட்டிங், இப்படி ஏதாவது புதுசு புதுசா.. லேட்டஸ்ட் டைம் வேஸ்டர்ஸ்சுக்கு எல்லாம் கூப்பிடுவான். ஒரு வகையில பாத்தா, எனக்கு உறவுக்காரன், அதனால் மூஞ்சிக்கு நேரா நோ சொல்ல முடியாது… என்ன செய்யுறது. அதான் அட்ரஸ் புக்ல அவன கழுத்தறுப்புன்னு ஸ்டோர் பண்ணியிருக்கேன்… பேர் ப்ளாஷ் ஆச்சின்னா… உஷாராயிடலாம்ல… இவன மாத்திரம் இல்லடா, என் அட்ரஸ் புக் பூராவும் இப்படித்தான்… இடம் சுட்டி காரணப் பெயரா….. ஸ்டோர் பண்ணியிருக்கேன்…

அப்படியா…
ம்.. ஏடிஎம்.. அப்பாவுக்கு … எனி டைம் மணி அவர்தானே தர்றாறு…
க்ளாக் கேலண்டர்… அம்மாவுக்கு… டைம் ஆச்சு ஏந்திரி, இவ்வளவு நேரமாச்சு சாப்பிடாம எங்க போன… அப்படின்னு கேக்குறதால…

டேய்.. ஜாக்கிரதை.. இது வீபரிதம்… ம்… என்ன காலம் இது.. டேட்டா இண்டெலிஜென்ஸ் காலம். உன் அட்ரஸ் புக்க நோண்டி, எங்கேயோ ஒரு மூலையில உக்கார்த்துகிட்டு, ஹெடிடிப்பி மூலமா…. காண்டக்ட்ஸ்ச எடுத்து, பிச்சி பீராய்ஞ்சு… அப்புறம்.. டேட்டா பேட்டர்ன் மேட்ச்சிங், நம்பர் மேட்ச்சிங் எல்லாம் பண்ணிக்கிட்டு ஒரு குரூப்பு இருக்குது…. கிடைக்கிற இந்த டேட்டாவ குத்து மதிப்பா… வித்தா வாங்குவானான்னு ஆள் தேடிக்கிட்டும் இருக்குது…

ஹா..ஹா.. விக்கட்டும் விக்கட்டும்.. எனக்கென்ன… நல்லது தானே.. கிடைக்கிற டேட்டா இன்னும் குவாலிபைடு டேட்டாவா கிடைக்கும்… டேட்டா மைனிங்கில இவன கழுத்தறுப்புன்னு ப்ராண்ட் பண்ணிட்டா உலகத்துக்கு நல்லது ஊருக்கு நல்லது.

சொல்லிவிட்டு சிரித்த நண்பனுடன் நானும் இணைந்தேன். ஆனால் சிரிக்கும் போது ஒரு பளிச்…… சரி… இவன் நண்பன் தான்.. ம்.. இப்படி எல்லோருக்கும் பட்டப்பெயர்.. பூனைப்பெயர் எல்லாம் வைக்கிறானே.. அப்ப எனக்கும் வைச்சுருப்பானோ…ம்… இருக்கும் இருக்கும்…. வைத்திருந்தாலும் வைத்திருப்பான்… சிரங்கு கை.. அரிக்கத்தானே செய்யும்… இப்படி ஒரு மனம் உள்ளவன்… அப்பா அம்மாவையே விட்டு வைக்காதவன்… என்னை எப்படி விட்டிருப்பான்…
வைத்திருப்பான், நிச்சயம் வைத்திருப்பான்.

சரி.. என்னை என்ன மாதிரி வைத்திருப்பான்… சாவுகிறாக்கி என்றா… ம்.. ப்ளேடு என்றா.. ஒட்டுப்புல் என்றா…

சீ… என்னடா… எதனால் இப்படியெல்லாம் யோசிக்கிறாய்… ஏன் உன்னையும் தாழ்த்தி.. உன் நண்பனையும்.. தாழ்த்தி.. உங்கள்.. அதி தூய…. ம்… நட்பையும் தாழ்த்துகிறாய்… நல்ல விதமாகத்தான் யோசியேன்.. என மனம் சொல்லிக்கொண்டிருந்தாலும்… எனக்கு என்ன பெயர்.. என தெரிந்து கொள்ளும் ஆவல் என்னுள் … கொழுந்து விட்டது.. அது என்னை பிராண்டிக் கொண்டே இருந்தது.

என்ன செய்யலாம். அவனிடம் நேரடியாக கேட்போமா.. உண்மை சொல்வானா.. போனை புடுங்கி… சே… என்னடா புடுங்கி மாதிரி யோசிக்கிற… கொஞ்சம் நாசுக்கா… டிக்னிப்பைட்டா யோசியேன்…

என்ன .. என்ன செய்யலாம்… கண்டிப்பாக தெரிந்து கொள்ள வேண்டும்.. அவன் அறியாது தெரிந்து கொண்டால் இன்னும் நலம்…

சரி, ஃபோன் கிடைத்தால் கூட எப்படி தேடுவது… ஒரிஜினலாய் என் பெயர் போட்டால் எப்படி கிடைக்கும்… ம்.. இவன் எடக்கு மடக்காய் பெயர் போட்டு வைத்திருக்கிறான்…  நான் என்னவென்று தேடுவது… என ஒரு யோசனை பிராண்டியது… அப்போது கூடவே… ம்… அட.. இதுவாடா பிரச்ச்னை… அவன் நம்பர் தான் உனக்கு தெரியுமே.. அப்புறம் என்ன… உன்னுடைய ஃபோனில் இருந்து ஒரு மிஸ்டு கால் கொடுத்தால் போகிறது…. சரி அப்படி செய்தால் போச்சு..

இப்படி பொறுமையுடன் நான் தவித்து கொண்டிருந்தேன்.. சரி கூடத்தானே இருக்கிறோம்… எப்படியும் ஒரு சந்தர்ப்பம் வரும்… அப்போது பார்த்துக் கொள்ளலாம்… என நான் நகம் கடித்து.. கடிகாரத்தை பார்த்து… கால் மாற்றி மாற்றி நின்று.. இப்படியும் அப்படியும் நெளிந்து கொண்டிருந்த போது… கடைசியாக ஒரு சந்தர்ப்பம் எனக்கு கிடைத்தது.

’டேய்.. இத புடி.. நான் டாய்லெட்டுக்கு போயிட்டு வந்துர்றேன்… ‘
என் கையில் ஃபோனை கொடுத்து விட்டு நண்பன் சென்றான். நோக்கியா இப்போது என் கையில் .. கை விரல்களின் இடையில் இருந்து கொண்டு.. என்னை முழுசாக முறைத்து கொண்டிருந்தது.  நான் செய்யப்போகும் திருட்டுத்தனத்துக்கு என்னை திட்டுவது போலவே அந்த முறைப்பு இருந்தது… நண்பன் நிதானமாக நடந்து வாஷ் ரூமை சமீபித்து.. கதவை திறந்து அதன் உள் நுழைந்தான்..

அவன் தலை மறைந்ததும்.. நான் சுருசுருப்பானேன்.. சட்டென உடல் பரபரப்பானது.. என் ஃபோனை எடுக்க கையை கீழே செலுத்தினேன்… ம்… இல்லை… அங்கு இல்லை… நான் தேடினேன்… அது கால்சட்டையில் இல்லை.. சே… எங்கே போனது… ம்.. மேல் சட்டையிலும் இல்லை. அட… நான் தானே வைத்திருந்தேன்.. எங்கே.. எங்கே… வீட்டில் வைத்து விட்டு வந்தேனோ.. இல்லையே… கொண்டு வந்தேனே.. அப்ப ஒரு வேளை கீழே விழுந்து விட்டதோ…

பட்டென நினைப்பு வந்தது… அட… சே.. சே… என்ன ஒரு முட்டாள்.. ஃபோன் எங்கும் போகவில்லை.. என் கையிலே தான் இருந்தது. நண்பனின் போன் வாங்கி கையில் வைத்த போது, இரண்டு ஃபோனும் இணைந்து என் கையில் தான் இருந்தது. ஒன்றுக்கு பின் ஒன்றாய்.. நோக்கியாவின் முதுகுக்கு பின் எனது ஃபோன்… ம்.. சட்டென ஒரு பெருமூச்சு வந்தது.

ம்.. சரி சரி… சீக்கிரம்.. நண்பன் எந்த நேரத்திலும் வந்து விடலாம்..ம்..க்குயிக்…ம்..குயிக்… என் கைகள் பரபரத்தது.

நான் நண்பனின் ஃபோனை கீழே வைத்துவிட்டு, என் ஃபோனை கையில் எடுத்தேன். அட்ரஸ் புக் துழாவி, என் நண்பனின் நம்பரை தேடி, கால் எனும் பொத்தானை அழுத்தினேன்… ம்… என் ஃபோனை என் காதோரம் வைத்தேன்… கொர்..கொர்… எனும் சத்த காத்திருப்புக்கு பின்… காதில் கொடுத்த ஃபோனில்.. ரிங் போனது… ட்ரிங்..ட்ரிங்… ம்… யெஸ்… கால் போகிறது… நான் அவசர அவசரமாய், கீழே குனிந்து, நண்பனின் ஃபோனை நோக்கினேன்.

ஓ..ஓ..ஓ…

ஒரு வினாடி… ஒரு வினாடி தான்… அது ஒளிபெற்று.. பின் சட்டென இருளானது… காதில் இருந்த என் ஃபோனில்.. கொய்ங்..கொய்ங்… என சத்தம் கேட்டது.. என்கேஜ்ட்டின் ட்யூண்.. வாட்.. வாட் இஸ் ஹேப்பனிங்…
நான் திரும்பி கீழே பார்த்தேன்… நண்பனின் ஃபோன்.. கருப்பாய் அழகாய் இருந்தது.. நோக்கியா எனும் எழுத்து பளிச்சிட்டது… ஓ… மை காட்… பவர் இல்லை… நான் பின்பக்கம் திருப்பி, ஆன் பட்டனை நிமிண்டினேன்… சட்டென ஒளி பரவ… ஆரம்பித்து… என் நெற்றியில் அவசரமாய் பூத்த வேர்வை பூவை.. புறங்கையால்… அறுவடை செய்தேன்…

ஃபோன்….. அப்படியே அல்பாயுசில்.. ஒளி இழந்தது.. மறுபடியும் மறுபடியும்… முயற்சித்தேன்..  நான் நிமிண்டியதும்… எழும்புவதும்.. உடனே மறைவதுமாய் நோக்கியா என்னோடு மல்லுக் கட்டியது… என் இதய துடிப்பு என் காதுகளுக்கே கேட்டது…

என்னாச்சு.. வாட்ஸ் த ட்ரபிள்…

ஓ…ஒ… ஓ… சட்டென காதருகே கேட்ட ஒலியால் நான் திடுக்கிட்டேன். நண்பன் தான்..

ம்…அது… இல்ல.. இல்ல.. கால் வந்துச்சு… ம்.. ஃபோன்..
வார்த்தைகள் சிக்கி கொண்டு திணறின… நண்பன் கூலாக சொன்னான்…
ஆங்… பேட்டரி.. கிரிக்கிட்டக்கலி லோ… பவர் போயிருக்கும்… இட்ஸ் ஒக்கே… சரி விடு.. என்ன சொத்து எழுதிக் கொடுக்க… பில் கிளிண்டனா ஃபோன் பண்ணுவாறு.. காலர் ட்யூண் ட்ரை பண்றீங்களான்னு எவளாவது கூப்பிடுவா.. நீ விடு…

எனக்கு ஏமாற்றம். நினைத்தது நடக்கவில்லை. சரி அடுத்து என்ன செய்வது. நான் தீவிரமாய் யோசிக்க துவங்கினேன்…

என் முகத்தீவிரம் பார்த்த நண்பன் கேட்டான்..
ஆர் யூ ஆல்ரைட்…

யெஸ்.. யெஸ்..ஐ அம் ஒக்க்கே…. நான்.. ஒன் மினிட்.. இப்ப வந்துர்றேன்…. 
என என் கையில் இருந்த அத்தனையையும் அவன் கையில் திணித்து விட்டு… டாய்லெட்டை நோக்கி ஓடினேன்… கதவு திறந்து… என்னை உள் நுழைத்து … மூடும் நேரத்தில் நண்பன் இருக்கும் திசையை திரும்பி பாத்தேன்..

அங்கு அவன் என் ஃபோனை நிமிண்டிக் கொண்டிருந்தது தெரிந்தது.
அவன்.. அவன்… என்ன பார்க்கிறான்… ஒரு வேளை லேட்டஸ்ட் கால் லிஸ்ட் பார்ப்போனோ… பார்த்தால் அவனை கூப்பிட்டது தெரிந்திருக்குமே… ம்…

டாய்லெட்டில் கடமைகளை முடித்து விட்டு, முகம் கழுவி வெளியில் வந்த போது நண்பனை காணவில்லை. சட்டென துணுக் என இருந்தது. கண்களை துழாவி, ஓரத்தில் இருந்த கடையில் பார்த்த போது, கண்ணாடி வழியாக நண்பன் ஏதோ ஒரு துணிக்கடையை வேடிக்கை பார்த்து கொண்டு நின்றிருந்தான்…
நான் மெல்ல நடையில், அவனை நெருங்கினேன்… என் கால்கள் எனக்கு .. இல்லை இல்லை என் கால் ஷூஸ் எனக்கு கனமாக தோன்றியது.

மசாலா தோசை டூ…. மஷ்ரூம் சூப்….!!!!

நன்றி… பாம்பே கண்ணன்…. 
முதன் முதல் நாம் சந்தித்த போது, நான் மசாலா தோசை விழுங்கிக் கொண்டிருந்தேன்.. என தாங்கள் எழுதிய பகுதி பார்த்த போது… கொஞ்சம் அசந்து தான் போனேன்.. உங்கள் பவர் ஆப் அப்சர்வேஷனை குறித்தும், இத்தனை காலம் சென்ற பிறகும் கூட அதை நினைத்து சொன்ன விதமும்… விஷுவல் ரெப்ரென்சும் என்னை ஆச்சரியப்படுத்தியது… கூடவே பழைய நினைவுகள், இனிமைக் கணங்களாய் விரிந்தது… தங்களின் அன்பும் நட்பும் என்னை தாலாட்டியது…


நினைவுகளை பதிவிடலாமே என எழுத துவங்கினேன்… சரி என்ன தலைப்பு தரலாம் என யோசித்த போது.. உங்கள் பாணியிலேயே அடுத்த நம் சரவணா பவன் சந்திப்பை நினைத்து கொண்டேன்.. உடனே இப்பகுதியின் தலைப்பு வந்தது… ஆம், நாரத கான சபாவில் நான் வெட்டி விழுங்கியது மசாலா தோசை… சரவண பவனில் நாம் குடித்தது மஷ்ரூம் சூப்… ஹ..ஹா…

வெவ்வேறு மனிதராய் வெவ்வேறு ஆர்டராய் ஒரு டேபிளில் வந்தமர்ந்து ஒரே ஆர்டராய் நாம் இணைந்த … எனும் மெட்டபர் தான் இந்த தலைப்பு…  நம் நட்புதான் இந்த பதிவு…

உங்களை சந்தித்த அந்த முதல் தினம் இப்படித்தான் இருந்தது…

அன்று… ஆல் இந்தியா ரேடியோ அறிவிப்பாளரும்…நண்பர் தமிழரசன்… அவர்களின் சரித்திர நாடகம்… நாரத கனா சபாவில். அவர் குழுவின் பயிற்சிக்காக, நாடகத்தை வீடியோவில் எடுத்து தருவதாக நான் சொல்லியிருந்தேன்… அதனால் சாயங்காலம் அலுவலகம் முடித்து நேரடியாக நாரத கான சபா வந்து விட்டேன்… சீக்கிரமே… வந்து, கேமராவை வைக்க வேண்டிய இடம், தயாரிப்பு முஸ்தீபுகளையெல்லாம் முடித்து விட்டு, வயிற்றை பற்றி யோசிச்சேன்.. எப்படியும் 9 மணியாகி விடும்… இப்போது மணி 5.30… சரி ஏதாவது வயிற்றுக்கு போடவில்லையெனில்… கிள்ளும்

அதே நேரம் ஓவராய் சாப்பிட்டு விட்டு வீட்டில் சாப்பிடவில்லையெனில்.. அங்கும்………… கிள்ளுதான்………. எனும் யோசனையுடன்……….. சேஃப்ஃபாக… ஒரு மசாலா தோசை விழுங்க துவங்கியபோது, எதிரில் அமர்ந்திருந்த அவர் சொல்லிக் கொண்டிருந்தார்… கல்கியின் ஒலிப்புத்தகம் குறித்து…

நான் தலை நிமிர்ந்து முன்னால் பார்த்தேன்… கண்ணாடி…  அதற்கு வெளியே தெரியும்… ஆர்வம் பளிச்சிடும் கண்கள்… சிரித்த முகம்… மிகவும் இயல்பான வசீகரமான ஆளுமை… நட்பான தோற்றம்…..

ம்…. இவர் தெரியும்… பெரியாள்… ஆனா தெரியல...... யாரு… ம்… இவரு.. என குழம்பிக் கொண்டே அவர் பேசுவதை கேட்டேன்…

இப்பல்லாம் மேடை நாடகம் செய்யறதில்ல சார்… விட்டுட்டேன்.. ரொம்ப ஸ்ட்ரெய்ன்… அப்புறமும் எக்னாமிக்ஸ் இப்ப வேற மாதிரியாயிடுச்சு.. என பேசிக் கொண்டிருந்தார்.
எனக்குள் ஆர்வம் தூண்டியது ஒலிப்புத்தகம் எனும் வார்த்தைதான். அதுவும் கல்கி… அவர் கையில் அதற்க்கான பேம்ப்லட் இருந்தது…

என்னுள் ஆர்வம் கிண்டப்பட்டது..  நாரத கான சபா உப்புமா போல, இஞ்சி தூக்கலாய் மணம் காற்றில் பரவியது… மெதுவாய் விசாரித்தேன்… சிவகாமியின் சபதம் ஒலிப்புத்தகம் முடித்து விட்டேன் என்றார்… வியப்பாய் இருந்தது… அப்படியா… பொன்னியின் செல்வன் அதுவும் முடித்து விட்டேன்… யம்மாடி… அப்படியா… என தோன்றியது…. அதில் எவ்வளவு மெனக்கெடல் இருக்கும், எத்தனை சவால்கள் இருக்கும் என ஆழமாய் புரிந்தேன்..

ஏனெனில் அப்போது தான் நான் ஜெமோவின் அறம் வரிசை கதைகளின் யானை டாக்டர் ஒலி வடிவம் முடித்திருந்தேன்…. ஒரு சிறுகதையே என்னிடம் தாவு வாங்கியிருந்ததை உணர்ந்ததால்…  டாக்டர் கே என்னை பிடித்து வைத்திருந்த அந்த 40 – 50 நாட்களும் அந்த சுகமும் வேதனையையும் ஒரு சேர நான் உணர்ந்திருந்தேன்…

அப்போது இந்த கல்கியின் முயற்சி, அத்தனை பெரிய நாவல்…. என்னை முழுமையாகவே ஆச்சரியப்படுத்தியது… வாழ்த்துக்களை தெரிவித்து.. உங்கள் எல்லா முயற்ச்சியும் வெற்றி பெறட்டும் என மனதினுள் ஒரு பிரார்த்தனையையும் உதிர்த்து விட்டு எனக்கு தோன்றியதை சொல்ல துவங்கினேன்..

நீங்க ஏன் இப்படி செய்யக் கூடாது… இது மாதிரி செஞ்சா என்னாகும் எனும் ரீதியில் சடசடவென பேசினேன்….

அப்போது சட சடவென சில ஆலோசனைகள் பேசினேன்… ஏன் தமிழ் நாடு சுற்றுலாத் துறையில் முயற்சி செய்யக் கூடாது. ஒரு சுற்றுலா பஸ் செல்லுகிறது… பேருந்தினுள்… ஒரு ஒலிச் சந்தி ஒலிக்கிறது… சட்டென நிற்கிறது…. வெளி வரும் கைடு சொல்கிறார். நீங்கள் இப்போது கேட்டீர்களே.. அந்த சம்பவம் நடந்த இடம் இது தான் என சொன்னால் எப்படி இருக்கும்…

கையில் தான் முழு ஆடியோவும் இருக்கிறதே… சரியாக எடிட் செய்தால் வேலை எளிதாய் முடியுமே என சொன்னேன்….

இந்த புதிய தலைமுறைக்கு எப்படியாவது இதை கொண்டு செல்ல முடியுமா… யூத் பிராண்டிங் செய்ய முடியுமா…

பேருந்தில் பயணம் செய்யும் போது கேட்க சொல்ல… தற்காலிக விற்பனை செய்ய ஏதேனும் செய்ய முடியுமா அனும் ரீதியில்…  நிறைய பேசினேன்…

இன்னும் இன்னும் என 5 -6 ஐடியாக்களை அவிழ்த்து விட்டேன்…. அவருக்கும் என் எனர்ஜி புடித்தது… பின்னர் இருவரும் சந்தித்து கொள்ள துவங்கினோம்… முன்னர் நான் இயக்கிய குறும்படம் பார்த்தார்… அவருக்கு பிடித்திருந்தது… எங்கள் இருவருக்கும் எங்களை பிடித்தது… அடிக்கடி போனில் பேசினோம்… 

அப்போது தான் பார்த்திபன் கனவு முயற்சி தொடங்கினார். ஒரு நாள் அழைத்து… நீங்கள்…, சக்கரவர்த்தி செய்யுங்கள் என்றார்…. அதுக்கென்ன சார், செஞ்சுடுவோம் என்றேன்…
பாதியில் நின்றது, அதற்க்கென அவர் சொன்ன காரணம் மிகச் சரியாக இருந்தது… வருத்தம் தெரிவித்த அவரை பார்த்து.. இதனால் என்ன இருக்கு சார்….. அடுத்து பார்ப்போம் என்றேன்… அவரே கொஞ்ச நாட்கள் சென்று…. மாரப்ப பூபதி செய்யுங்களேன் என்றார்.. ஒக்கே செஞ்சுருவோம் அதுக்கென்ன என்றேன்…

மாரப்ப பூபதியாய் வாழ்ந்த அந்த சில மணித்துளிகள் எனக்கு இனிமை… இன்று அந்த ஒலி கேட்ட போது… ம்… நல்லாயிருக்கு… இன்னும் நல்லா செஞ்சிருக்கலாமே… என ஒரு ஆதங்கம்… அது எப்போதுமே ஒரு கலைஞனாய் எனக்குள் தோன்றும்… என்றாலும்…  ஒரு மிகப்பெரிய கட்டமைப்பில்… திட்டச்செயல்பாட்டில் நானும் ஒரு சிறு துரும்பாய் செயல்பட்டேன்… பாம்பே கண்ணனின் இந்த முயற்சியில் நானும் ஒரு சிறு பணி செய்தேன்… என்பது மிக்க மகிழ்ச்சி..


இன்று அருமையாக ரிலிசும் செய்து விட்டார். வரவேற்ப்பு நன்றாகவே உள்ளது…
வாழ்த்துக்கள்… மிகப்பெரிய வேலையை முடித்திருக்கிறார்…. இன்னும் மென்மேலும் அவர் விரிந்து பரந்து செயல் பட இறைவனை வேண்டுகிறேன்…. ஆல் த பெஸ்ட்… கோ அகெட்… 

இந்த உலகத்திலயே இல்ல…

குமாரு பிறந்தவுடன் அம்மா சொன்னாள்…. 
ஏன் புள்ள எம்புட்டு அழகு. 
அவன மாதிரி அழகு……. இந்த உலகத்திலயே இல்ல… 





படிக்கப் போன போது… 
ஆசிரியை சொன்னார்….
ஏலே…. பாடத்த கேக்காம அங்க என்ன செய்யுற… நீ இந்த உலகத்திலயே இல்ல


சில வருடங்களுக்கு முன், குமாரை சந்தித்த போது அவனே சொன்னான்…
டே…ழேய்……….. மச்சான்…. செம போதை … நான் இந்த உலகத்திலயே இல்ல…






இன்று அஞ்சலி சுவரொட்டியில் வாசகம் சொல்கிறது……..
குமார்……. இந்த உலகத்திலயே இல்ல……





டாக்டரின் மருத்துவ அறிக்கை சொல்கிறது………….
குமார் அதி தீவிர போதை பழக்கம், இந்த உலகத்திலயே இல்ல………….

                                                                                                                     நன்றி………. டாஸ்மாக்….