விதை - குறும்படம்

விதை என்ற சொல்லில் அற்புதம் உண்டு. மொழியின் அமைப்பில், அந்த ஒரே வார்த்தை… ஒரு பொருளாகவும், ஒரு செயலாகவும்…..2 இன் 1 ஆக இருக்கிறது.

அதுவே…. தான், செயல்படும் விதத்தில் இன்னும் ஆச்சரியமாய் இருக்கிறது. தன்னை மாற்றி, ஒரு தாவரமாக, மரமாக வளர்ந்து நிற்கும் ஆற்றலும் அதற்குள்ளே உள்ளது. என்றாலும் விதை தன் வித்தை காட்ட சில தேவைகள் உண்டு. நிலம், நீர், வளம் இன்ன பிற.

யேசு அவரது போதனைகள், பற்றி கூறும் போது, விதை குறித்து ஒரு குட்டி உவமானக் கதை சொல்லுவார். விதைகள் சிதறி பல்வேறு நிலங்களில் விழுந்தது. முதலாவதாக பாறையிலும், பாலைவனத்திலும் விழுந்தவை. அவை நீர் இல்லாமல், வளர இயலாமல் காய்ந்து போனது. அதுவே சில விதைகள் புதர்களுக்குள் விழுந்தன. விதைகள் துளிர்த்தாலும் பக்கத்தில் உள்ள புதர்கள் அவற்றை வளர விடாமல் தடுத்து விட்டன. நல்ல நிலத்தில் விழுந்தவை மாத்திரம், வளர்ந்து பன் மடங்கு பலன் தந்தது என சொன்னார்.

ஒரு ஆழமான சிந்தனையை விதைக்க, எங்கள் குழு மீண்டும் ஒரு குறும்படம் வாயிலாக வருகிறது. கதை வடிவமோ, அல்லது தொழில் நுட்பமோ எங்கள் கருத்தை சொல்லும் வாகனமே. நாங்கள் சொல்ல விரும்பிய கருத்து பரவலாய் சென்றடைந்தால் மிகப் பெரிய ஆக்கபூர்வமான தாக்கம் ஏற்படுத்தும் எனும் நம்பிக்கையில் சமர்பிக்கிறோம்.

http://www.youtube.com/watch?v=AVkN6gtF33U

தங்கள் ஆலோசனையும் கருத்துக்களையும் அறிந்து கொள்ள ஆவலாக இருக்கிறோம்.

மிதக்கும் அதிசயம்... உங்களாலும் முடியும்!!!

சின்னஞ்சிறு வயதில் நீரில் மிதக்கும் மனிதர்களை பற்றிய செய்தி கேட்டிருக்கிறேன். ஸ்ரீரங்கத்து அரங்க நாதனின் வரலாறில் நீர் மேல் நடப்பான் பற்றி படித்த போது ஆரம்பித்தது, பைபிளில் யேசு, கடல் நீரில் நடந்து வருவதாகவும் வாசிக்க கேட்டேன்.

நடைமுறையில் நீரில் மிதப்பது சாத்தியமில்லை என பெர்மூடாஸ் ட்ரையங்குள் ரீதியில் மனதில் தோன்றியதால் கதை, பேண்டஸி என முத்திரை குத்தப்பட்டு, அன்றைய காலக் கட்டாயத்தில், அது நினைவில் பதிக்கப் பட்டது.

காலம் சற்று சுழன்றோட, அதே நீரில் மிதக்கும் தகவல் வேறு ரூபத்தில் வந்தது. தாடி மீசை வைத்திருந்த ஒரு சாமியார், ஆற்றில் மிதந்து கொண்டிருப்பது போல், புகைப்படத்தில் பார்த்த போது, சற்று அதிர்ந்து போனேன். இதெல்லாம் கற்பனை என நான் நினைத்திருந்தது, இறங்கி வந்து, சாத்தியம், ஆனால் மகான்களுக்கும், யோகிகளுக்கும் மட்டுமே சாத்தியம் என ஆனது.

பின்னர், சென்ற முறை விடுமுறை சென்ற போது, அண்ணன் மகன்…. வெகு அனாசியமாக நீச்சல் குளத்தில், இதையே செய்து காட்டிய போது, வியப்பும் ஆச்சரியமும் என்னுள் மேலோங்கியது. அவனோ, சித்தப்பு, இது ஈசிதான் என எனக்கு செய்முறை விளக்கம் சொல்லி தந்தான். உடனே முயன்றேன், முடியவில்லை.

பின்னர் ஒரு நாளில் தனியனாய் இருந்த போது, ஆழம் குறைந்த கடலில் இதை பரிசோதித்தேன். கால்கள் அகற்றி நிற்க வேண்டும், வயிற்று பகுதியை முன்னுக்கு தள்ளி, தோள் விரித்து, நெஞ்சு நிமிர்த்தி, தலை பின்னுக்கு தள்ளி உடலை ரிலாக்ஸ் செய்ய வேண்டும்.

எந்த தசையிலும் பிடிப்பு இல்லாமல், ஒரு தியானம் செய்யும் உடல் நிலையில் ரிலாக்ஸ்… ரிலாக்ஸ்…. என கட்டளை கொடுத்து கொண்டே இருந்தேன். அப்போது அந்த அதிசயம் நடந்தது. என் வயிற்று பகுதி மெதுவாக மேலேழுந்து, கடலின் வெளியே நீர் மட்டத்துக்கு உயர்ந்தது. கால்கள் கூட லேசாய் மேல் நோக்கி நகர்ந்தது.

சட்டென்று பகுத்தறிவோ!!!.... என்னவோ முழித்தது… என்னது நான் மிதக்கிறேனா. இப்படி ஒரு கேள்வியை எனக்குள் தூக்கி போட்டது. அந்த நினைவின் தாக்கத்தில், அந்த ஒரு நொடியில், அந்த ஒரு நினைப்பில் சட்டென்று நீருக்குள் அமிழ்ந்தேன்….. அடடா…. என மனம் சலித்து கொண்டாலும். மீண்டும் செய்வோம்…. என முயற்சி கட்டளை இட்டது.

இப்போது, எதிர்பார்ப்பு, இருப்பதால், உடல் தளரும் வினை கொஞ்சம் சிரமமானது. நேரம் அதிகரித்து கொண்டே இருக்க, உடல் இலகுவாவதில் தாமதம் உள்ளதால், மிதக்க முடியவில்லை.

சரி, எதிர்பார்ப்பை உதறுவோம், என சொல்லி, சிந்தனையை வெக்கேஷன் அனுப்பி விட்டு. செய்ய வேண்டிய வேலை ஒன்றும் இல்லை, எதிர்பார்ப்பு என எதுவும் இல்லை. சும்மா இரு…. அமைதியாய் ரிலாக்ஸ்… ரிலாக்ஸ்… என சொல்ல துவங்கினேன். சட்டென வயிறு உயர, கால்கள் உயர, மிதக்க துவங்கினேன். முந்தைய அனுபவம் தந்த நினைவால், சிந்தனையை கட்டுக்குள் வைத்திருந்து, உடலை முடிந்த வரை ரிலாக்ஸ்டாக வைத்திருக்க… யெஸ்… என்னால் மிதக்க முடிந்தது.

கைகள் விரித்தேன். கால்கள் சற்று விரித்தேன். மிக சரியாக உடல் ஒரு தக்கை போல், நீரில் மிதக்க துவங்கியது. அப்படியே சில நிமிடங்கள் படுத்திருந்தேன்.

கற்பனை என நான் நினைத்தது, மகான்களுக்கு மட்டுமே முடியும் என எண்ணியது, என்னைப் போல் சாமான்யனுக்கும் முடியும் என உணர்ந்த போது, கான்பிடன்ஸ் மின்னியது.

என்ன இது விந்தை. மனித உடலை வெறுமே ரிலாக்ஸ் செய்தால் இப்படியும் நடக்குமா. அப்படியென்றால், நீரில் மூழ்கி உயிர் விடுவது, பயத்தினால் தானா.

நான்…. எனது….. என்னை காப்பாற்றுவேன்…. என நாமே நினைத்து கொள்ளும் தகிடுதத்தம் தானா …!!!! நம்மை கொல்கிறது. நடப்பது நடக்கட்டும் என இருந்தால் நம்மால் அதிசயங்கள் செய்ய முடியுமோ….

தெரிந்து கொண்ட சில தகவல்களை சொல்லும் ஆர்வத்தில் இந்த பதிவு எழுதியுள்ளேன், என் முயற்சி ஒரு 2 அல்லது மூன்று மணி நேரத்தில் முடிந்திருக்கும். அடுத்த முறை தண்ணீருக்கு செல்லும் போது, முயற்சித்து பாருங்கள். உங்களாலும் முடியும்….

ஆம்… நம் மனித சக்தியின், மர்மங்களும் மகோன்னதங்களும் !!!! நம்மால் இன்னும் உணர பட வேண்டியதே….

சிந்தனையில் விருத்தி

”என்னா… பிரில்லியண்ட் திங்கிங்….!!! சும்மா சொல்ல கூடாது திங்கிக்குல நீ கிங்குடா…..”

”அடேயப்பா……. அவன் ரொம்ப பிரில்லியண்ட்”

இப்படி, சொல்லும் வார்த்தைகள் நாம் அன்றாட வாழ்வில் கேட்பது தானே. வியப்பாய் வெளியிடும்.... ஒரு நுண்ணிய குணம்… இண்டெலிஜண்ட்டு…………!!!!

புத்திசாலியா இருந்தா சூப்பர், காசு பணம் கூட எப்ப வேணும்னா சம்பாதிச்சிரலாம், ஆனா புத்தி இல்லேண்ணா வேலைக்காவாது. ரொம்ப அவசியம் என நம்மால் பகுக்கப்பட்ட ஒரு குணாதிசயம் இந்த இண்டெலிஜந்து.

புத்திசாலித்தனத்துக்கு, அர்த்தம் சொல்ல முடியுமா???

புத்திசாலித்தனத்தை விளக்க முடியுமா ???? இதை புரிந்து தெளிந்து, நம்மால் அதை மேம்படுத்த முடியுமா, என சிந்திப்பதே இந்த பதிவு.

டாட்டா ஒரு பேட்டியில்.... உங்கள் வெற்றியின் ரகசியம் என்ன ????? என கேட்க, ஒரிறு வினாடிகள் யோசித்து விட்டு அமைதியாய் சொன்னார் ‘தகவல்கள்’

முதலில்... என்னது தகவல்களா, !!!! அதுவா வெற்றி தேடித்தரும்…. சே… சே… அது இல்லீங்க... என நாம் தள்ளினாலும், ஆற அமர யோசிக்கும் போது, நமக்கு தகவல்களின் அவசியம் புரியும். கற்று, கேட்டு கருதி நாம் சேகரிக்கும் தகவல்களின் அளவே, நம் வெற்றியை நிர்ணயிக்கிறது என்பது மிகையல்ல.

என்றாலும், தகவல்கள் மிகுந்திருப்பது அல்ல.... புத்திசாலித்தனம்.

உதாரணத்துக்கு.... ஒரு கல்லூரியின் பேராசிரியராய் !!! ஒருவர் இருப்பார். மாணவர்களும் சக ஆசிரியர்களும் ஒரு சேர பிரமித்து, அவர் புத்திசாலி என ஒத்துக் கொள்வர்.

கல்லூரியில் பிரில்லியண்ட் என முத்திரை குத்தப்பட்ட குமார சாமி.... வீட்டிலே மனைவியிடம் அதை பெறாமல் இருக்கலாம். மனைவியிடம் மொத்தும் குத்தும் வாங்கலாம். ”உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுதா, இந்த வீட்டுல நான் மட்டும் இல்லாங்காட்டி சிரிப்பா சிரிச்சுப்புடும்” என மணந்தவள் மடக்கலாம். வீடு பத்தி, உறவு பற்றி, அல்லது சிக்கனம், சேமிப்பு பொருளாதாரம் பற்றி அவருக்கான தகவல்களும் புத்திசாலித்தனமும் குறைவாக இருக்கலாம்.

புத்திசாலித்தனம் என்பது நம், சிந்தையின் வெளிப்பாடு. வெளிப்படும் சிந்தனை, பரவலான அங்கீகாரம் பெற்று..... பாராட்டப்பட்டால் புத்திசாலி.

பரவலான அங்கீகாரம் தருவது, சமூகம் என்பதால், சக மனிதன் என்பதால்... நாம் வாழும் காலம் என்பது மிகப் பெரிய தளமாக இருக்கிறது.

சண்டை போடுவதில் மிக வலுவான ஆயுதம் எது, என ஒரு கேள்வி வந்த போது, அஹிம்சை தான் ..... போராடுவதின் மிக பலமான ஆயுதம் என காந்தி சொன்னார், அது அன்றைய காலத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு கடை பிடிக்க பட்டது.

அவரே… ஒரு ஆயிரம் வருசங்களுக்கு முந்தி பிறந்திருந்து, இதே வார்த்தையை சொல்லியிருந்தால்..... முப்பதிரண்டு போர்களில் ஈடுபட்டு, உடம்பில் தொண்ணுற்றாறு காயங்களை ..... ஆபரணமாக !!!! பூண்டிருந்த விஜயாலய சோழர் காலத்தில் எடுபட்டிருக்குமா… சந்தேகம்தான்.

காலம், அங்கீகாரம்..... படைக்கும் வேள்வியே .....புத்திசாலித்தனம்!!! எனும் போது, புத்திசாலித்தனத்தை புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்போமா.

சிந்தனையை மூன்று படிவங்களாக பிரித்து அதை ஆராய்வோமே... மூன்று நிலைகள் தான் ஒரு சிந்தனை வெளிப்பாடு.

1. புரிதல் 2. அலசுதல் 3. அறிவித்தல்

இந்த மூன்று நிலைகளை இன்னும் ஆழமாய் பார்க்க, வாசக தோழமையே ஒரு பிரச்சனையை நீங்களே தேர்ந்தெடுங்கள்.

பிரச்சனையை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்கிறோம்.??? அது கழுத்தை நெருக்கும் கயிறாக !!!சிந்திக்கிறோமா, அல்லது.... காலை வருடும் பயிராக சிந்திக்கிறோமா.

நான் எடுக்கும் இந்த முடிவு ..... என்ன விளைவுகள் ஏற்படுத்தும் !!! என கவனம் கொள்கிறோமா, அல்லது வருவது வரட்டும் என ஈசியாக இருக்கிறோமா.... எனும் மெமரி இன்பர்மேஷன் ஃப்ளாக்கே (Flag) புத்திசாலித்தனத்தின் முதல் படி. சுருக்கமாக சொல்வதென்றால் நம் சிந்திப்பில் முனைப்பு இருக்கிறதா, ஏனோதானா என முயல்கிறோமா அல்லது ஆர்வத்துடனும் தன்னம்பிக்கையுடனும் யோசிக்க துவங்குகிறோமா என்பதே..... புத்திசாலித்தனத்திற்கான பாதை.

முனைப்பு இல்லாத முயற்சியால், இலக்கை எட்ட முடியாது. நம்மை புத்திசாலி எனும் ஊருக்கு கொண்டு போய் சேர்க்கும் டிக்கெட், வாங்க வேண்டியது முதல் படியில் தான். முதல் படி எடுத்து வைத்து, நம் சிந்தனை செலுத்தும் பாதை ..... அடுத்து வருவது அலசுதல் கட்டத்துக்கு.

நம் பிரச்சனையின் தீர்வுகள் என்ன என்ன, எப்படி சமாளிக்கலாம், என நாம் தேடும் இடம் நம் நினைவுகளே... தகவல்கள் ஆற்றும் மிக பெரிய பணி இங்குதான்.

இது மிக முக்கியமான ஒரு கட்டம். இப்படி இருக்குமோ, இப்படி செய்யலாமோ, இப்படி செய்தால் இப்படி ஆகி விடுமோ என நமக்குள் நடக்கும் ஒரு கருத்து மோதல்கள்.

முதலில் நம் முந்தைய அனுபவங்களை தேடுவோம், இது போல் எப்போதேனும் நடந்ததா.... இல்லை வேறு யாருக்கேனும் நடந்து, அவர்கள நமக்கு சொன்னது.... தகவல்களாய் இருக்கிறதா என நாம், சல்லடை போட்டு தேடுவோம். சில சமயம் புத்தக தகவல்களாகவோ, கதையாகவோ, கூட இந்த தகவல்கள் நமக்குள் இருக்கலாம். இந்த நிலையில் நாம் எவ்வளவு அலசுகிறோம் என்பதே புத்திசாலித்தனம்.

பல கோணங்கள் சிந்திக்கப் படுகிறதா... பல பரிமாணங்கள் பார்க்கப் படுகிறதா..... இப்படி பரந்து விரியும் சிந்தனையின் விசுவரூபம் தான் ஒரு புத்திசாலித்தன யோசனை.... என குறிக்கப் படுகிறது.

வீக்கான, குட்டி சிந்தனைகள் நம்மை முட்டாள் என முடிவு கட்டி விடுகிறது....

எவ்வளவு நேரம் இந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதும், எவ்வளவு ஆழமாய் இந்த நிலையில் சஞ்சரிக்கிறோம் என்பதுமே புத்திசாலி எனும் முத்திரை வாங்கும் குணம் கொண்டது. அவசரப் பட்டு, கொஞ்சம் மட்டுமே சிந்தித்த சிந்தனை பலன் இல்லை.

அப்படி நம்மை புல் ஸ்டாப் போட வைக்கும் சக்தியே இந்த மூன்றாம் நிலை. முதல் இரண்டு நிலைகளையும் நிற்க வைப்பதே இந்த அறிவித்தல் நிலை. போதும்... இது சரியா இருக்கும் .... இப்படி செய்தால் போதுமானது என நாம் சிந்திக்கிறோம் அல்லவா, அதுவே இந்த நிலை.

இந்த அறிவித்தல் ஒன்று வார்த்தையாகவோ அல்லது செயலாகவோ வெளிப்படலாம்.

நிறைய சமயங்களில், அறிவிப்பதில் நாம் அவசரப் படுவோம். ஓகே… முடிஞ்சுருச்சு…. யோசிச்சாச்சு, இனிம அறிவிக்கப் போகிறேன் என ஒரு முடிவெடுக்கும் போதே, நாம் முதல் இரண்டு நிலைகளை மூடி விடுவோம். அனேகமாக இந்த மூன்றாம் நிலை வந்த பின்பு முதல் இரு நிலைகளுக்கு திரும்பி செல்வது கடினம். செல்ல முடியாது என்பதில்லை, போவதில் நடைமுறை சிரமம் என்பது மட்டும் நிதர்சனம்.

நம்மால் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதும், மிக முக்கியமானதும் ஒன்றே. வேகம் மிக அவசியம் என்றாலும், வேகம் மட்டும் முக்கியமில்லை, விரிந்து பரவும் அடர்த்தியே முக்கியம். பல தளங்களில் விரிந்து, பல கோணங்களை தரிசித்து, ஒரு நினைவு வெளி வருமானால் அதுவே புத்திசாலித்தனம் எனும் முத்திரை குத்தப் படுகிறது.

ரஜினி... பார்க்கத் தவறும் கோணம்

ஒரு முண்ணனி தொலைக்காட்சி, 'இந்த டீகேட்டின் சிறந்த இந்தியன்’ எனும் விருதை சூப்பர் ஸ்டார், ரஜினிகாந்துக்கு வழங்கி கௌரவப்படுத்தியது. அவார்டு வாங்க அவர் மேடைக்கு அழைக்கப்பட, மின்னலென வந்து, அன்பாக…. ஒரு நிறைந்த அமைதியாய் நின்றார்.

மேடையில் ரஜினி பாந்தமாக நிற்க, மிச்சமிருந்தவர்கள் எல்லோரும் ஒரு வித பரவசத்தில் இருந்தனர். பிரணாய் ராய், சிதம்பரம், வித்யா பாலன், திரிஷா என எல்லோருமே ஒரு குழந்தை போல் குதூகலத்துடன் இருந்தனர். அதிலும் வித்யா பாலன் எங்கள் அம்மாவுக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும் என மகிழ்ந்து கூறினார். ரஜினி எல்லோராலும் ரசிக்கப்படும் ஒரு திரை உருவம் என்பதை, அந்த ஒரு காட்சியே விளக்கி சொன்னது.

1996 தொடங்கி இன்று வரை, ரஜினி எங்கு சென்றாலும் கேட்கப்படும் ஒரு கேள்வி, அரசியலுக்கு வருவீர்களா…. இல்லையா????. இக்கேள்வி எல்லோராலும், எல்லா நேரத்திலும் கேட்கப்பட்டும் கூட, இன்றும் ஓயவில்லை.

ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, இப்படி ஒரு கேள்வி பதில் பெறாமல் இத்தனை நாட்களுக்கு நீண்டிருக்கிறதே…. என்றாலும் இன்றும் இந்த கேள்விகளும், அவர் எண்ணம் தெரிந்து கொள்ளும் முயற்சியும் சலிக்கவில்லை என்பது ஆச்சரியமான நிசர்சனம்.

வழக்கமாக கேட்கப்படும், அதே!!! கேள்வி இன்றும் கேட்கப்பட்டது. அவரோ சிரித்துக் கொண்டே, இல்லை அரசியல் பற்றி கருத்து சொல்ல விருப்பமில்லை என்றார். இது குறித்து எனக்கு தோன்றியதையே இங்கு பதிக்கிறேன்.

ரஜினி தன் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய சோதனைகளை சந்தித்தவர் மிகப்பெரிய சாதனைகள் செய்தவர், அவருக்கான வாழ்வு பற்றிய புரிதலும், தெளிவும் நிச்சயம் ஒரு கோணத்தில் இருக்கும் என்பது நமக்கு புரிகிறது. நாம் அறியாத, நாம் புரியாத பரிமாணங்களை அவர் தரிசித்திருக்கலாம், என்றாலும், எனது சில எண்ணங்கள்.

சரணாகதி தத்துவத்தின் மிகச் சரியான எடுத்துக்காட்டு ரஜினிதான். அடைந்துள்ள வெற்றி, தன் உழைப்பால் அல்ல, தன் சிந்தனையால் அல்ல, எல்லாம் இறைவன் அருள், இறைவன் அருள் மட்டுமே, வேறு ஒன்றுமே இல்லை, என 100 சதவிகிதம் உள்ளுக்குள் நம்புகிறார், அதையே பேசுகிறார்.

அவரது எத்தனையோ செய்கைகள் இதைத்தான் நமக்கு சொல்கின்றன. இல்லையென்றால், எந்திரன் எனும் திரைப்படம் வெளி வந்து மிகப் பெரிய வெற்றி பெற்ற நேரத்தில் கூட நாலு முழ வேட்டியை மடித்து கட்டிக் கொண்டு, கையில் தட்டு வைத்து புளியோதரை சாப்பிடும் அளவுக்கு ஒரு யதார்த்தம் மிகப் பெரிய ஆச்சரியமே.

அவரை அரசியலுக்கு வா… வா… எனச் சொல்லும் பொது மக்களின் மனதை பார்த்தால், அந்த விண்ணப்பத்தில் ஒரே ஒரு எண்ணம்தான் உண்டு. நம்மை ஆள நல்ல ஒரு மனிதன் வேண்டும், நேர்மையான திடமான வீர்மான ஒரு தலைவன் வேண்டும் என நினைக்கும் நினைப்பு மட்டுமே இருக்கிறது. தமிழகத்தின் நிறைய பேருக்கு தெரிந்த இந்த குணங்கள் உள்ளவர் ரஜினிகாந்த். எனவேதான் எங்களை ஆள வாருங்கள் என அழைக்கிறார்கள்.

என்றாலும், அரசியலுக்கு வருவதென்பது, ஓப்பன் வேனில் சிரித்து கையாட்டி, மைக்கில் பேசுவது மட்டுமல்ல. ஓட்டுக்களை வாங்கி, தேர்தலில் வெற்றி பெற்று, கோட்டையில் அமர்வது மட்டுமல்ல. அரசியலின் அடி நாதம் நிர்வாகம். அவரை வரச் சொல்லி வற்புறுத்தும் மக்களுக்கு, இதை விளக்க ஒரு சிறு கற்பனை சம்பவம்.

தமிழ் நாட்டின் ஒரு முக்கிய நகரத்தின் மையத்தில், பரபரப்பான ஒரு சாலையின் ப்ளாட்பார்ம் கடைகள் மிகுந்து இருக்கிறது.

எங்களால் நடக்க முடியவில்லை. சாலையில் விபத்துக்கள் அதிகரிக்கிறது. மிகவும் தொந்தரவா இருக்கு இந்த நடைபாதைக் கடைகளை நகர்த்துங்க எனும் மனு ஆட்சியாளரான தங்களை வந்தடைகிறது.

இல்லைங்க இதுதான் எங்க பொழப்பு, எங்கள நம்பி ஒரு குடும்பம் இருக்கு. வேற இடம் போக சொன்னீங்கன்னா பிசினஸ் ஓடாது. தயவுசெஞ்சு எங்கள இங்கயே இருக்க விடுங்க எனும் மக்கள் கூட்டம் இன்னொரு பக்கம்.

தாங்கள் என்ன முடிவெடுப்பீர்கள். இருவரும் தங்கள் குடி மக்கள் தான். சட்டப்படி பார்த்து அவற்றை உடனடியாக அகற்றுவீர்களா, அல்லது மனிதாபிமான அடிப்படையில் நடந்து கொள்வீர்களா….

நாடு என்பதே, டார்வின் தத்துவப்படி சர்வைவல் ஆப் த பிட்டஸ்ட், என நம்பும் மக்களின் போராட்டங்கள் நிறைந்ததே. இதில் எந்த பிரிவை ஆதரிப்பது என்பது மிகவும் நுணுக்கமான ஒரு முடிவு எடுத்தல். இது போல் ஒன்றல்ல இரண்டல்ல, ஓராயிரம் பிரச்சனைகள் வரும். ஒரு நாளைக்கு 25 மணி நேரத்துக்கான வேலை பளுவோடு வருவது தான் முதல்வர் பதவி. மேற்கூரிய இந்த முடிவு எடுக்க உச்சகட்டமாக ஒன்றிரண்டு வினாடிகள் தான் உங்களுக்கு கிடைக்கலாம்.

இத்தகைய ஒரு நிர்வாகப் பணியை ஆர்வத்துடன் ஆத்மார்த்ததுடன், நேர்மையுடன் மனிதாபிமானத்துடன் செய்யும் முனைப்பு ஒரு நல்ல முதல்வருக்கு வேண்டும். எடுக்கும் முடிவில் ஒரு பிரிவினருக்கு சாதகமும், இன்னொரு பிரிவுக்கு பாதகமும் இருக்க வாய்ப்புண்டு. தொலை நோக்கு பார்வையும், கட்சியை கட்டி காப்பாற்றி, அரசியலும் செய்து, ஆட்சியும் செய்யும் மிக கடினமான ஒரு பணியே முதல்வர் நாற்காலி.

மீண்டும் ரஜினியின் மன நிலையில் பார்க்கும் போதும், அவரது ஆழமான நம்பிக்கையில், என் கையில் எதுவும் இல்லை, தான் இறைவன் இயக்கும் ஒரு கருவி மட்டுமே, இறைவன் சித்தம் இருந்தால்…. அவரது கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டு நடப்பேன் என நினைக்கிறார்.

அரசியலுக்கு வரணுமா … வேண்டாமான்னு, எனக்கு தெரியாது என தெளிவாய் இருக்கிறார். வருவேன் வரமாட்டேன் என தெரியாது என்கிறார். ஆனால் அவரது இந்த நிலைப்பாடு அவர் குழப்புகிறார், சுய விளம்பரம் தேடுகிறார் என மற்றவரால் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது.

என்றாலும் ஒரு கேள்வி, ஒரு படையப்பாவின் வெற்றிக்கு பிறகு, அவர் சோர்ந்து போகாமல் இன்னும் வெற்றி பெறுவேன் என முயற்சிக்கிறாரே. ஒரு பாபாவின் தோல்விக்கு பின்னரும் சந்திரமுகி என முயற்சிக்கிறாரே. ஒரு சிவாஜி, ஒரு எந்திரன் ஒரு ராணா என மீண்டும் மீண்டும் முயல்கிறாரே.


இது எல்லா வற்றிற்கும் அடிப்படையில் என்ன இருக்கிறது.

ரஜினி காணும் அந்த இறை சக்தி மட்டும் தான் இருக்கிறதா…. தனி மனித முயற்சிகள் இல்லையா….

நாமோ தொடர்ந்து அவரை, உங்கள் முயற்சியால் வந்தது என பார்க்க சொல்லி நிந்திக்கிறோம். இந்த விளையாட்டு தொடர்ந்து கொண்டே இருப்பதால் தான் இந்த நிலை.

ஒன்று நிச்சயம், என்று ரஜினி,…. தான்…… தனது முயற்சி, தன்னால் இந்த வெற்றி என அவர் பார்க்கத் துவங்கினால் நாம் இப்போது அறியும் ரஜினி காணாமல் போவார்.

'சித்தம்' இயக்குனர்களுடன் ஒரு சந்திப்பு

படுக்காளி: வணக்கம், தங்கள் சித்தம் குறும்படம் பார்த்தேன்.

சித்தம்: ரொம்ப சந்தோசம்.

படுக்காளி: அதென்ன புதுசா இருக்கே பேர் சித்தம்….?

சித்தம்: சித்தம் என்பது மிகவும் சுவாரசியமான ஒரு மனித உணர்வு. மனித இயலாமையின் உச்சம் வரும் போது…. யப்பா… முடியல…. நான் இல்லை, எனக்கு மேல் ஒரு சக்தி உண்டு என ஒத்துக் கொண்டு நாம் சொல்லுவது இந்த சித்தம் எனும் வார்த்தை.

படுக்காளி: புரியலீங்களே…

சித்தம்: நமக்கு ஒரு பிரச்சனை வரும்போது, நம்மால் முயன்ற வரை முட்டி மோதி பார்த்து விட்டு, ஒன்றுமே முடியாத போது… இனி நாம் செய்வதற்கு ஒன்றும் இல்லை எனும் போது… ஹூம்…. ஆண்டவனுக்கு சித்தம் இருந்தா நடக்கட்டும் அல்லது விதியோட சித்தப்படி நடக்கும் என சொல்வது நம் மனித குலத்தின் மிகப் பெரிய பலம்..

படுக்காளி: சரி, இக்குறும்படத்தின் நோக்கம் என்ன…

சித்தம்: அவ்வுணர்ச்சியை கோடிட்டு காட்டி, ஒரு உணர்வின் பாசிட்டிவ் விதை விதைப்பதே எங்கள் எண்ணம் இந்த குறும்படம் பார்வையாளருக்கு ஒரு ஆக்கபூர்வமான சிந்தனையை விதைத்தால் எங்களுக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி, நிறைவு.

படுக்காளி : சரி சித்தத்தின் கதை என்ன, ஒரு வரிக்கதை சொல்லுங்களேன்….

சித்தம்: ஒரு வரி என்ன… ஒரு வார்த்தையில் சொல்கிறோம். பணப்பயணம்.

கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிச்ச காசு காத்துலயா போயிடும். நிச்சயம் இல்லை எனும் தத்துவத்தின் அடிப்படையில், ஆட்டய போட்ட அமௌண்ட்ல ஒட்டைய போட்டு, எப்படி !!! அவனையே கதறிகிட்டு கொண்டு வர வைக்கிறார்கள். அதன் பின் பணம் கைக்கு வரும் வேளையில் அது எங்கு போகிறது எனும் கிளைமாக்ஸ் ட்விஸ்ட் தான் சித்தம்.

படுக்காளி: தங்கள் குழுவைப் பற்றி சொல்லுங்களேன்.

சித்தம்: அனுபவங்கள் இல்லாமல், ஆர்வம் மட்டும் மிகுந்த நண்பர் குழு.

படுக்காளி: சித்தம் தொடங்கியது எப்படி

சித்தம்: நாலு கேரக்டருக்குள்ள…. நமக்குள்ள இருக்கிற ஆட்களுக்கு தகுந்த மாதிரி இருக்கணும், பெரிய உடையலங்காரமோ, மேக்கப்போ, செட்டிங்ஸ் அல்லது ரயில்வே ஸ்டேஷன் இதுமாதிரி எந்த பின்புலமோ, இருக்க கூடாது. எதார்த்தமா, 10-15 நிமிசத்துல சொல்லி முடிக்கிற மாதிரி இருக்கணும். என்றாலும் வலிமையான ஒரு கருத்தை முன் வைக்கணும் என எங்களது எல்லைகளின் வரைமுறைகளை தெரிந்தும் புரிந்தும் நாங்கள் அமைத்துக் கொண்ட களமே சித்தம்.

படுக்காளி: வாசகர்களுக்கான வேண்டுகோள்

சித்தம்: மழலை நடை, மழலை பேச்சு என்பது திரைப்பட உருவாக்கத்துக்கும் பொருந்தும் தானே. சித்தம் திரையாக்கத்தில் இன்னும் மேம்பாடுகள் செய்யலாம் என்பது எங்களுக்கும் தெரிகிறது / புரிகிறது. அதை நோக்கி பயணிக்கிறோம். இந்த கன்னி முயற்சிக்கு அனுசரணையும்ஆலோசனையும் மிக மிக அவசியம்.

படுக்காளி: வாழ்த்துக்கள். தங்களின் எதிர்காலத் திட்டம்

சித்தம்: எல்லாம் ஆண்டவன் சித்தங்க… நம்ம கையில என்ன இருக்கு

என்று அவர்கள் என்னிடம் திருப்பி சொல்ல, படுக்காளி நான் திகைத்து நின்றேன்.

சித்தம் குறும்படத்தின் பகுதி - 1

http://www.youtube.com/watch?v=VyVNcRKKGt4&feature=mfu_in_order&list=UL

சித்தம் குறும்படத்தின் பகுதி - 2

http://www.youtube.com/watch?v=0fkLqLhdmGw

நம்பினார் கெடுவதில்லை...

பர்மா பஜாரின் அந்த கடையில் லேசான பதட்டத்துடன் நின்றிருந்தேன். விஷயம் வேறொன்றுமில்லை, இரு வாரங்களுக்கு முன் வாங்கிப் போன சிடி வேலை செய்யாததால் ரிடர்ன் செய்ய வந்திருக்கிறேன். உடனே வந்திருக்க வேண்டும், வேலைப் பளு, என்ன செய்வது.

இருந்தாலும் கடைக்காரர் என்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டு..... சொல்லுங்க சார்.... !!! என்றதும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு. சிடி வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு, வேலை செய்யலயா…. சாரி சார் இந்த படம் ஸ்டாக் இல்லையே, வேறு ஏதாவது வாங்கிக்கிறீங்களா என்றார். மேலோட்டமாய் கண்ணை மேய விட்டு, அகப்பட்ட எதுவுமே மனசுக்கு பிடிக்காததால், கொஞ்சம் தயக்கமாய் நின்று கொண்டிருந்தேன்.

பரவாயில்ல சார், கேஷ் கொடுத்துறவா என அவர் கேட்க சந்தோசமாய் தலையசைத்தேன். கடைக்காரர் என்னிடம், எவ்வளவு சார் என்றதற்கு 40 என்று நான் பதில் தர, கடையில் வேலை செய்த பையன்.... இல்ல சார் 35 தான் என்றான். எனக்கு டவுட், 35 ஆ அல்லது 40ஆ. தீர்மானமாய் தெரியவில்லை, என்றாலும் கடையின் உரிமையாளர், சார் சொல்றாருல்ல… சரியாத்தான் இருக்கும் என எந்த தயக்கமும் இல்லாமல், சிரிப்புடன், 40 ரூபாய் கொடுத்து விட்டார்.

35 ஆ 40 ஆ என கேள்வி கேட்டுக் கொண்டே, கார் வரை வந்து விட்டேன். காரும் ஸ்டார்ட் செய்து கிளம்ப தயாரான போது, தயக்கம்… ஒரு வேளை 35 தானோ, சட்டென காரை நிறுத்திவிட்டு, குதித்து இறங்கினேன். விரு விரு வென வேகமாய் அவரிடமே திரும்பி வந்து, சரியா தெரியல சார், ஒரு வேளை பையன் சொன்னது சரியாயிருக்கும்… இந்தாங்க என ஒரு ஐந்து ரூபாய் காகிதத்தை....... அவர் மறுத்தும் !!!! ..... திணித்து விட்டு வந்து விட்டேன்.

மீண்டும் காரில் அமர்ந்த போது, மகிழ்ச்சி மற்றும் நிறைவு. ஒரு ஐந்து ரூபாய் கொடுத்து விட்டு வந்ததா, இந்த மகிழ்ச்சி. இதயம் விம்மி பூரித்து இருந்ததை நான் உணர்ந்தேன். தலை உயர்ந்திருந்தது. மூச்சு சுகமான தாள லயத்தில் மேலும் கீழும் அசைந்து கொண்டிருந்தது. உலகமே நல்லதாய், மனித நேயம் மின்னுவதாய் தோன்றியது.

நான் நினைப்பதை, உணர்வதை.... சில கேள்விகள் கேட்டு இன்னும் ஆழமாய் புரிந்து கொள்ள விரும்பினேன். என் எண்ணங்களை எடை போட்டு, பகுத்தறிவு வேலையை தொடங்கியது.

நம் எதிரில் இருப்பவர் நம்மை நம்புகிறார் என்பது, நமக்கு தரப்படும் மிகப் பெரிய அங்கீகாரம்... அவர் தரும் உச்சகட்ட மதிப்பு.

அந்த நம்பிக்கை தரும் உணர்வு .... எவரையும் கமிட் செய்து விடும். ஏமாற்ற சான்ஸே இல்லை. இல்லாமலா பின்னே… பாருங்களேன்…. வேலை மெனக்கெட்டா மறுபடி 5 ரூபாய திரும்பி கொடுக்க….. செல்ல சொல்லும்.

சக மனித நம்பிக்கை என்பது வரம். நண்பர்களுக்கிடையில், அலுவலகத்தில், குடும்பத்தில் இது அமைந்தால் வரப்பிரசாதம்.

சந்தேகம் என்பது சாக்கடை, நம்பிக்கை என்பது நறுமணம் கமழும் மலர் கொத்து.

தங்கத்தட்டாகவே இருந்தால் கூட, மண்ணை வைத்திருந்தால், அதையென்ன சாப்பிடவா முடியும்.

நம் மனம் எனும் தங்கத்தட்டை எதைக் கொண்டு நிரப்புவது எனும் முடிவு நம் கையில் உள்ளது.

நம்பினார் கெடுவதில்லை, இது நான்கு மறை தீர்ப்பு

மேஜிக்…!!! இப்ப ஸ்டார்ட்… (சிறுகதை)

பகுதி -1

ஒரு சாயா …. பாய்லரின் திசையில்!!! சொல்லிவிட்டு அந்த டீக்கடையின் மரப் பலகையில் அமர்ந்தான் மாணிக்கம். அவனையும் சேர்த்து இன்னும் சில பேர் அங்கு தற்காலிக ஆக்கிரமிப்பு செய்திருந்தனர், குடிச்சுப்புட்டு அப்புறம் வீட்டுக்கு போவோம் என்பதாய்...

மிகவும் அசிரத்தையாக தினப் பத்திரிக்கையின் குருவியார் கேள்வி பதில் படித்து கொண்டிருந்தார் ஒரு வாடிக்கையாளர். டியர் குருவியாரே, நடிகைகளில் யார் அழகு, அசினா, தமன்னாவா, அமலா பாலா, நமிதாவா என சர்வதேச பிரச்சனையை கேள்வியிருக்க, அதற்கும் மாய்ந்து மாய்ந்து பதில் எழுதியிருந்தார் குருவியார்.!!! படித்து கொண்டிருந்த நம் பிரண்ட், மனத்திரையில் அக்கேள்விக்கான விடையை சரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கென போட்ட டீ அவர் பக்கத்திலேயே இருந்தது. எப்ப சார் குடிப்பீங்க என முதலில் புகையும் மணமும் பரப்பிய தேனீர் இப்போது ஆறிப் போய், ஏழிப் போய், எட்டிப் போயிருந்தது.

கோவையின் புற நகர் பகுதி சில்லென்ற காற்றுடன் அழகாக இருந்தது. அங்கு அமைந்திருந்த அந்த அம்மன் கோவில் வருடாந்திர திருவிழா, புண்ணியத்தில், அந்த வட்டாரமே விழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. கருப்பு ஸ்பீக்கரின் வழி வந்த இசையில் இரைச்சல் அதிகமிருந்தது. விழா உற்சாகம் எங்கும் பரவியிருந்தது, காற்றில் கூட கலந்திருந்தது. உரத்த குரலில் கூச்சலிட்டு, சிறுவர் கூட்டம் சுற்றி சுற்றி ஓடி வெளாண்டு கொண்டிருந்தது. பளிச்சென்ற வண்ண உடையில் இளம் பெண்களும்,அதனாலேயே கூட்டம் கூட்டமாய் சில இளவட்டங்களும் சிரிப்புடன் இருந்தன. இருக்க கிடைத்த இடமெல்லாம் அமர்ந்து பெருசுகளும் கால் நீட்டி, இளைப்பாறி சிரித்து கொண்டிருந்தனர். மனிதர்கள் அப்பகுதியை நிறைத்து இருந்தனர்.

மாணிக்கம் உட்கார்ந்த நிலையில், டீக்கடையில் வருவோர், மற்றும் சாலையில் கடந்து செல்வோர் என எல்லோரையும் உன்னிப்பாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவர்கள் நடை உடை பாவனைகள், பேச்சுக்கள் என உற்று துளாவி கொண்டிருந்தான். அவர்கள் காசு கொடுக்கும் போது எவ்வளவு வைத்திருக்கிறார்கள், எப்படி தருகிறார்கள் எனவும் சூசகமாய் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

கசங்கிய நோட்டுக்கள் என்பது தனி மனித விசயம் அல்ல, அது ஒரு ஊரின் கலாச்சாரமே என மாணிக்கம் நம்புகிறான். குடுக்கல் வாங்குதல் ஜாஸ்தி என்பதால் ரூபாய் கசங்குவதாகவும் அந்த ஊரில் பணப்புழக்கம் ஜாஸ்தி என்பான். மாற்றுக் கருத்து ஏதுமிருந்தால் நீங்கள் மாணிக்கத்திடம் தான் கேட்க வேண்டும். கூட்டம் திருவிழா அங்கு வரும் மனிதர்கள் அவர்கள் பணப்புழக்கம் என பார்த்து மனதில் இறுத்துவது மாணிக்கத்திற்கு மிக மிக முக்கியம், அவசியம். என்ன செய்வது அவன் தொழில் அப்படி….. ஜேப்படி, திருட்டு என குயிக்காக கெஸ் செய்திருந்தால்….. சாரிங்க, அப்படி இல்லை, நம் மாணிக்கம் நல்லவன், அவன் திருவிழா நடக்கும் இடங்களில் டெண்ட் அமைத்து, மேஜிக் தொழில் செய்து வருபவன். கிடைக்கும் சொற்ப வருமானத்தில் வயிறு கழுவி வண்டியை ஓட்டும் ஒரு நாடோடி.

ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாக, சதுரமாய், நான்கு முனைகளில் அளந்து புள்ளி வைத்தான். பின் நடு மையத்தில் இன்னொரு புள்ளி. மூன்றடி ஆழத்தில் கடப்பாரையின் உதவி கொண்டு ஐந்து குழி தோண்டி, மூங்கில் கழி நான்கும், உயரம் கூடிய மூங்கில் நடுவிலும் அமைத்து ஒரு கொட்டகை தயார் செய்தான். மாயாஜாலம் மேஜிக் எனும் பெயிண்ட் அடித்த துணியை முன்னால் கட்டினான். உதவியாளனை பாதுகாப்புக்கு வைத்து விட்டு, டீ குடிக்கும் சாக்கில் இந்த ஊரைப் பற்றி தெரிய வந்து விட்டான்.

வாருங்கோ… என்னாங்கோ…. கேட்டுப் போட்டு போங்கோ…. என்பதை இன்றைய நிகழ்ச்சியில் சேர்த்து விடுவான். கஸ்டமைஸ்ட்டு காம்பேயரிங்க் என்பதுதான் அவன் ட்ரேட் சீக்ரெட்.

அவன் வாழ்க்கை மிகவும் சுவாரசியமானது. மாசம் பிறந்தால் சம்பளம் வரும் சௌகரியம் இல்லை. இதுதான் ஆபிஸ் என செல்லும் இடமும் இல்லை. புதிய ஊர்களும், புதிய உணவும் என வாழ்வு பரந்து விரிந்த மேகத்தின் கீழ். வீடோ, உறவோ எதுவும் இல்லை. அமையவும் இல்லை, அமைக்கும் எண்ணமும் திட்டமும் இல்லை… ஏன் என அவனுக்கும் தெரியவில்லை.

இன்று எப்படி என திட்டவட்டமாய் தெரியாது, நாளைய திட்டமிடுதலும் அத்தனை வலுவானதல்ல. என்றாலும் வாழ்க்கை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. தென் இந்தியாவின் கிராமப் புறங்களும் அதன் வாழ்க்கை முறைகளும் அவனை விட அறிந்தவர் யாருமில்லை எனலாம்.

ம்…. இங்க ஓட்டம் அவ்வளவில்லீங்க, புத்தூர் மாரியம்மன் கோவில்ல நல்ல கலெக்‌ஷன், அங்கேயே திரும்பி போயிறலாம்ன்னு இருக்கேன் என பலூன் காரன் சொன்னதை நம்பி இவனும் தன் ஜாகையுடன் இடம் மாறிவிடுவான். இன்னொரு சமயத்தில் வேர் விட்டான் கிராமம் வந்து, இங்க நாலு நாள் டெண்ட்டு என வந்த இடத்தில் அடை மழை இவன் திட்டத்தை மாற்றியது. அன்றே கிளம்பி விட்டான்.

வருத்தங்களோ, சந்தோசங்களோ பெரிய அளவில் அவனை பாதிப்பதில்லை. எதிர்பாராமல் கடைய நல்லூரில் கிடைத்த 10,000 ரூபாய் கலெக்‌ஷன் அவன் எதிர்பாராதது. ஒரு வாரம் தனக்குத்தானே லீவு கொடுத்து கொண்டான். அடுக்கிய ரூபாய் நோட்டுக்களை விசிறி விசிறி கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கொஞ்சம் முகர்ந்து பார்த்தான் பின் பஜார் சென்று பள பள வெல்வெட்டில் ஒரு கோர்ட் சிவப்பு கலரில் வாங்கினான். இன்றும் அதை அணிகிறான், துவைக்காமலேயே !!! முழங்கால் வரை நீண்ட கோல்ட் மின்னும் ரெக்சின் ஷூஸ் என வியாபாரத்தின் மூலதனங்கள் சில வாங்கினான்.

வயிறு முட்ட உணவருந்தினான். உதவியாளன் குமாருக்கு 3000 ரூபாய் கொடுத்தான். காலில் விழுந்து வணங்கியவனை நினைத்து பெருமையாய் கட்டிப் பிடித்தான். ஆனாலும் இவன் கொடுத்த பணம் தந்த தெம்பில் உதவியாளன் வேலைக்கு வராமல் காணாமல் போனான். தேடி வீட்டுக்கு போயும் பிரயோஜனமில்லை. என்ன செய்வது, வேறு உதவியாளரை பிடித்து, அவனுக்கு பயிற்சி தந்து தொழில் கெடாமல் பார்த்துக் கொண்டான். நல்ல வேளை சில நாட்கள் செலவிலும், கையிருப்பின் புண்ணியத்திலும் சேதாரம் அதிகமில்லை. என்றாலும் அன்று ஒரு முடிவெடுத்தான் கவனமாய் காய் நகர்த்த வேண்டும். அதிகம் லாபம் வந்தால், வெளியில் தெரியாமல் இருக்க வேண்டும், என வர்க்க பேதத்தின் முதலாளியாய் சிந்தித்தான்.

மது பழக்கமில்லை, சில நாட்கள் குடித்திருக்கிறான், குடித்தவுடன் உணர்ந்த மிதக்கும் உணர்வு பிடித்திருந்தாலும், அடுத்த நாள் உடல் வாதையும் வாய் நாற்றமும் அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை. குடிக்கவே கூடாது என்ற தீர்மானம் எல்லாம் இல்லை என்றாலும், இன்று குடிக்கணும் எனும் தூண்டுதலும் இல்லை. அதனால் குடிக்காமலேயே இருக்கிறான்.

அப்பா அம்மா யார், தெளிவாய் தெரியாது. விவரம் புரிய ஆரம்பித்த 4 வயதில் ஒரு வயதான தாத்தாவுடன்தான் சுற்றித் திரிந்தான். அவரது சுருங்கிய கருத்த கையை பிடித்து கொண்டு உலகை வலம் வந்த போது மிகுந்த நம்பிக்கையும், பாதுகாப்பும் தெரிந்தது. அவர் மடியில் அமர்ந்து, ரோட்டோரம் பார்த்த வாகனம் இன்னும் நினைவிலிருக்கிறது. அதிகம் பேசாத, அவரை அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. ஒரு சாலை விபத்தில் அவரை பலி கொடுத்து விட்டு, அரசு மருத்துவமனை பிணவறையின் வாசலில் உட்கார்ந்திருந்த போது பயமே மிஞ்சியிருந்தது. பசியும் அதிகமிருந்தது. அவன் பசியறிந்து, உணவிட்டவன் பிணமாகி உள்ளே படுத்த தினம் தான் மாணிக்கத்தின் வாழ்வு திசை மாறியது.

நீ யாருடா, அவருக்கு என்ன உறவு என கான்ஸ்டபிள் கேட்ட கேள்விக்கு வாய் விட்டு அழவே தெரிந்திருந்தது. பயம் அலைக்களிக்க, போலீஸ் இல்லாத சமயத்தில் ஒரே ஓட்டமாய் ஓடி, ரயிலேறி எங்கோ இறங்கி, ஊர் பேரெல்லாம் தெரியாத ஒரு குளக்கரையில் விழுந்து கிடந்து, சாலையோர குப்பை தொட்டியில் கிடந்த உணவுப் பொட்டலத்தில் பசியாறி, அடுத்து என்ன செய்யணும் என யோசிக்க தெரியாத போது, விதி குருவி தலையில் பனம் பழம் தான் வைத்திருந்தது.

அந்த தாத்தாவுடன் மறைந்து போன தன் பிறப்பு தகவல்களை இவன் தோண்டி துருவி பார்க்கவும் இல்லை. மாணிக்கம் கவலைப்படுபவன் இல்லை. உறவு சமைக்கும் எண்ணமே இல்லாததால் யாரிடமும் ஒட்டு இல்லை. ஊர் ஊரான சுற்றுதல், விதவிதமான மனிதர்கள் என அவனுக்கு அவனது வாழ்க்கை பிடித்தே இருக்கிறது.

தேனீர் கோப்பையை சுவைத்து கொண்டிருந்த மாணிக்கம், தன் உதவியாளர் ஓடி வருவதை பார்த்தான். மூச்சிரைக்க, ஓடி வந்தவன் சொல்லத்துவக்கினான். அருகில் இருந்த மரத்தில் இருந்த காகம் இவர்கள் சம்பாஷனையை கேட்டது…..

தொடரும்……………..