படுக்காளி

வொய் திஸ் கொலைவெறி….

2012-01-10T14:03:00.001+04:00

ஒரு அலுவலக நாளின் தினக் கூத்து முடிந்து, வீடு நோக்கி கார் ஓட ஆரம்பித்தது. இயற்கை காற்று நல்லது என ஃப்ரெஷ்னசுக்காக சன்னல் திறந்தேன், காற்று அடம் பிடித்து சன்னல் வழியாக உள் நுழைந்தது… அடித்து பிடித்து காற்று வந்ததால், வேகமும் கொஞ்சம் இரைச்சலும் ஜாஸ்தியாக இருந்தது.

அன்று அது எனக்கு அசௌகரியமாக இருந்தது. ஒவ்வொரு நாளும் ஒவ்வொரு ஆசை… ஒவ்வொரு நினைப்பு, இன்று என்னவோ காதும் மனசும் கொஞ்சம் அமைதி தேடியது. சரி என பொத்தானை நிமிண்டி, சன்னலை மூடி விட்டு, குளிர்விப்பான் (ஏசியை) ஓட விட்டேன்….

அதுவரை ஆன் செய்திருந்தாலும்… சத்தம் குறைவாக இருந்த எப்.எம். மூடிய காருக்குள் தன் பிரசன்னம் காட்டி, ஒலியை பரவ விட்டது.

தனுஷ், ஒரு ரெண்டு மூணு பாட்டில் (தத்துவம் உண்டாக்குபவனை -சாராயத்தை) கவுத்திவிட்டு, லவ் பெயிலியர் மூடில், தனக்குள்ளே புலம்பி புலம்பி பாட ஆரம்பித்தார்.

வொய் திஸ் கொலைவெறி, கொலைவெறி டி….

பாடல் கேட்ட உடனேயே, விருவிருவென காட்சிகள் விரிகிறது. இந்த பாட்டுக்கு முந்தின சீன் என்னது. இதுக்கு முந்தினதுக்கு முந்தின சீன்ல…. ஒரு பொண்ணு இவன தொங்க விட்டுட்டு போயிருச்சு, இதுக்கும் முந்தின சீன்ல இவன் சுருதி ஏத்திட்டான், கடகடவென கப்பு கப்புன்னு செப்பியது இந்த பாடலின் வலிமை. கப்பை கப்புன்னு கைல பிடிச்சு, பீலீங்கை உணர்ந்தது தான் இந்த பாட்டின் முதல் வெற்றி. அந்த தள்ளாட்டமும், வாத்திய ஒலியும், சோகமும் விரக்தியும் ஒரேயடியாய் இணைந்து ஒலிக்கிறது.

இந்த தமிழ்..!!!???? திரைப்பட பாடல் ‘கொலைவெறி’ யா இருக்குது. வெளியான கொஞ்ச நாள்ல கோடி சனம் வலையில கேட்டுட்டு ரசிக்கிறாங்க. யூ டுயூப்பு கூட அவார்டு கொடுக்குறாங்க… தேசிய முண்ணனி செய்தி சேனல்ல கூட இத ஒரு செய்தியா சொல்றாங்க.. ஜப்பான்ல ஒரு குரூப்பு, ஐரோப்பா ஒரு அலம்பு என சலம்பு சலம்புகிறார்கள். சல்மான் ரூஷ்டி, அமிதாப்பு, புது அப்பா அபிஷேக்கு எல்லாம் சிலாகிக்குறாங்க… ஜாவத் அக்தார் நா காமராசன், அப்துல் ரகுமான் எல்லாம் கோபப்படுறார், இங்கனக்குள்ளே கூட ‘சே இதென்ன’ கூத்து என ஒரு கும்பல். ஆக கூடி, குறுகிய காலத்தில் கும்மியடிச்சு குலவைய கூட்டின ஸ்கூப் ஸாங் இது….

வாழ்த்துக்கள்… இப்படி ஒரு வெகு ஜன ரசனையை உண்டாக்கின பாடலுக்கு சொந்தக்காரர்கள் அனைவருக்கும் வாழ்த்துக்கள். இந்த பாடல் ரசிகர்கள் கோடி சனம் ஸ்டடிஸ்டிக்ஸ்ல ஆந்திரா, கர் நாடகம், அதுக்கு பின்னால தான் தமிழ் நாடு… அதே மாதிரி, நகரங்களின் வரிசையில் கூட, சென்னை பின்னால தான் இருக்குது…. அப்ப இந்த பாடல் ரசிச்சவுங்க யாருன்னு ஆராய்ஞ்சா அல்லது பீராய்ஞ்சா தலையெல்லாம் கிருகுருன்னு வருது…..

சரி, அப்படி என்னதான் இருக்குது இந்த பாட்டிலன்னு கேக்க இணைத்த போது, (இப்படித்தான் எல்லோரும் கேட்டிருப்பாங்களோ) பாடல்ல, ஒரு சுண்டி இழுக்கக் கூடிய ஒரு கொக்கி இருக்குது…. அது Poetical என சொல்ல முடியாவிட்டாலும் Phonetical…. அந்த கொலை வெறி…. கொலைவெறி…. எனும் வார்த்தை பதம் தான் மேஜிக். இந்த வார்த்தை ஒலிக்கும் போது உண்டாகும் ஓசை சுவாரசியமானது.

தில்லிக்கு முதல் முறையாய் போயிருந்த போது, சாலையில் ஒரு ஜரூரான வியாபாரம் பார்த்தேன். மக்கள் எல்லாம் விரும்பி வாங்கி கொண்டிருந்தனர். ‘குலகுறி…குலகுறி…’ என கூவிக் கூவி விற்றவர் தோளில் தாம்பாளம் வைத்து கொண்டு என்ன விற்கிறார் என ஆவல் உந்தியது. அருகில் பார்த்த போது, தேங்காய் சில் அல்லது பத்தை…. துண்டுகளாக்கிய தேங்காய்க்கா இந்த கிராக்கி… அட நம்மூர்ல ரோட்டுல கிடக்குற, சிதறு காய்க்கா இவ்வளவு மவுசு என தோன்றியது.

அன்றைக்கு.. குலகுறி… என அந்த ரோட்டில் கேட்ட போதே இந்த குலகுறி எனும் வார்த்தை மனதை கவர்ந்தது. அத்தனை ரோட்டு ஓசை சந்தடியிலும் காதுக்கு இனித்தது.

ஒரு பாடல் பிரபலமாக எத்தனையோ சங்கதிகள் உண்டு. இசை, ஓசை, ஒலி, உருவகம், உணர்வு என எத்தனை எத்தனையோ எலிமெண்டுகள்.

எது எப்படியோ, மொழிகளை கடந்து இந்த பாடல் பிரபலமாகி இருக்கிறது. தமிழ் தெரிந்த நல்லோர் தாண்டி, ஹார்ட்டு, மூனு, வொயிட்டு என ஆங்கில பதங்கள் புண்ணியத்தில் எல்லா மொழி மக்களையும் அடைந்திருக்கிறது. காசு எல்லாம் வேண்டாம், சொம்மாவே கேளுங்க என சந்தைப்படுத்திய வைரல் மார்க்கெட்டிங் பாதையில்…. போதையில் மொதந்து, தள்ளாடி தடுமாறி, ஏக்கத்துடன் பாடும் போது ஒரு கிக் நமக்கே வருகிறது. காதலும் போதையும் எப்பவும் விக்க கூடிய சரக்கு என்பது நிருபணமாகிறது.

என்றாலும், இந்த அங்கிகாரமும் பிரபலமும் பெற்ற பாட்டில்(Bottle) பாட்டில் மரியாதை இல்லையே, கலாச்சாரம் இல்லியே, ஆக்கபூர்வம் இல்லியே எனும் போது லேசாய் வலிக்கிறது…

திருவளர் செல்வியோ, நான் தேடிய தலைவியோ, பண்பாடும் குலமகளோ…

என காதலியை அழைக்கும் போது காதலின் மீதும், காதலியின் மீதும், காதலன் மீதும் மரியாதை வருகிறது. உறவில் மரியாதை தானே நம்பிக்கை வளர்க்கும் முதல் படி.

யே.. வாடி …வாடி என் கியூட் பொண்டாட்டி

என கூப்பிடும்போது அன்போடு, அன்னியோன்யத்தோடு சேர்ந்து கொஞ்சம் வக்கிரம் வந்து விடுகிறது. எல்லா வெரைட்டியும் இருக்கணும்ங்க என சொன்னாலும், அல்லது சிலது சைவம் சிலது அசைவம் என பகுத்தாலும், எப்பவும் இல்லாம எப்பவாவது இப்படி இருக்கணும்ங்க எனும் வாதம் சொத்தையானது. மரியாதை எனும் பரிமாணம் தொக்கித்தானே நிற்கிறது.

வாடி வாடி என அழைக்கும் புருஷனை பொண்டாட்டி என்ன செய்வாள், பழகும் தமிழே, பார்த்திபன் மகனே அழகிய மேனி சுகமா….. என்றா அழைக்க முடியும்…. அவளும் அவன் லெவலுக்கு இறங்கி வந்து வாடா…வாடா…. வந்து கடிச்சுட்டு போடா ……. எனத்தானே சொல்ல முடியும்…. இது எங்கே கொண்டு செல்கிறது. ஒரு சமூகம் தரம் தாழ்ந்து தரை வரை சென்று…. டகர டகர…. என ஓசை எழுப்பும் தரைடிக்கெட் தகர டப்பா போலத்தான் இருக்கிறது.

விற்கிறது என்பதற்க்காக இதை செய்யலாமா, இந்த பாடலின் வெற்றி நமக்கு தரப் போவது என்ன. நாங்க இத விட பீல் பண்ற பாட்டு எழுதுறோம் என ஒரு குரூப்பு கோடம்பாக்கத்துல கிளம்புமோ என நினைக்கும் போதே…. பீதியாய் இருக்கிறது…..

உய்ய என் உள்ளத்துள் , ஓங்காரமாய் ----(ஓம்காரமாய்) உள்ள மெய்யே… (உடலே / உண்மையே)

என ஒலிக்கும் ஒலியில் ஆழம் உண்டு பயன் உண்டு, சமூகமாற்றமுண்டு, அந்த ஒலியில், அதிர்வில் ஆன்மீகமுண்டு.

பண்டைய திரைப்பாடல்கள் சில பாடங்கள் போலல்லவா நமக்கு உதவியது….

தெளிவாகத் தெரிந்தாலே சித்தாந்தம்

ஒன்றும் தெளியாமல் போனாலே வேதாந்தம்

என நச்சுன்னு இரண்டே வரியில் பாடம் நடத்திய பாட்டு எப்படி இருக்குது. தமிழின் பயன்பாடு அன்னிய ஆக்கிரமிப்பால் கொஞ்சம் மூச்சு முட்டி முழிக்கத்தான் செய்கிறது.

மலர் மிசை ஏகினான், மானடி சேர்ந்தார்

நிலமிசை நீடு வாழ்வார்

என சுத்த தமிழில் இன்று சொன்னால், இன்றைய தலைமுறை அன்னிய மொழி போல் பார்க்கும் அவலம் அல்லவா நிகழ்ந்து விடும்….. நம் தாய் மொழியே பயன்பாட்டில் பாடாய் பட்டுக் கொண்டிருக்கும் இந்த கால கட்டத்தில் மொழி வளர்ப்பதும் அவசியமே. கலைத்துறை அதை தன் கடமையாய் கொள்ளுதல் நலம்.

வெற்றி பெறாலும் கூட இந்த மாதிரி கொலைவெறி வார்த்தைகளினால் பாதிப்பே மிஞ்சும். இந்த நவ நாகரீக நச்சுக்கள்…. கழிசடைகள் எல்லாம் இக்கால இலக்கியம் ஆகி விடுமோ என எண்ணும் போது பதறுகிறது…. அதிலும் கூட,

தமிழ் இனம் எத்தனை தொன்புடையது. தமிழ் மொழி உலகிற்கு அல்லது ஏன் இந்தியாவுக்கே கலாச்சாரம் கற்றுக் கொடுத்தது… ஆனால் இன்று…????? இந்த சில்லறை சில்வண்டுகள் நம் அடையாளம் ஆகிவிடும் அபாயம் இருக்கிறது.

பெண்ணை போற்றுவோம், காதலை மதிப்போம், இன்னும் பொறுப்பாவோம்,

உன்னை வேண்டாம் என ஒரு பெண் சொன்னாள் என்றால், என்ன அர்த்தம்.

ஆணுக்குத்தான் இந்த தொல்லை…. ஒரு பெண்ணை பார்ப்பதும் உடன் காதல் வயப்படுவதும், பார்த்ததும் பரவச நிலை அடைவதும், பொருந்தாத உறவை போற்றி பொங்குதலும். பின்னர், இயலாமை இமயமாகி என்ன செய்வது என அறியாமல் திகைப்பதும்….. பாட்டில் கவுத்திவிட்டு அவளை குறை சொல்வதும்….

பெண், இங்கனம் மனம் கவர்ந்தவன் கிடைக்காத தருணத்தில் என்ன செய்வாள். ஆண்டாளாகும் ஆகிருதி இங்கே சராசரியாய் இல்லை…

உன்னை வேண்டாம் என ஒரு பெண் சொன்னாள் என்றால், என்ன அர்த்தம். நம்மை உதறி விட்டால் என்ன அர்த்தம். உன்னுள் குறை என்று அர்த்தம். அந்த பெண்ணினுள்.. கொலைவெறி என நாம் ஏன் உணரவேண்டும், நம்முள் உள்ள குறையை அவள் குறை என சொல்லுவது பொறுப்பில்லாத தனம் அல்லவா.

தன்னிகரில்லா தலைவர்களை நம் காவியங்களில் கொள்வோம். மரியாதையை நம் ஆயுதமாக்குவோம்…. இன்னும் பொறுப்பாய் நம் பிரதி நிதிகள் கலைத்து’றையில் செயலாற்ற மன்றாடுவோம்….

புதினமும் புதிருமே…. இந்த பூவுலகம்….

2012-01-04T12:10:00.002+04:00

கல்லில் செதுக்கிய சிலையை விட………..

டேங்கர் லாரி, பாம் எனும் நீண்ட சத்தத்துடன் இடது பக்கமாய் கடந்து சென்றது. நவீன் அந்த திடிர் முந்துதலில் லேசாக திணறினான். என்ன அவசரம்… அதுவும் இல்லாமல் ஓவர் டேக் செய்யும் போது ஏன் இப்படி பப்பரப்பேன்னு ஹார்ன் அடித்து செல்ல வேண்டும். அமைதியாய் செல்ல முடியாதா….

ம்… என்ன செய்து கொண்டிருந்தோம்… எதையோ வாசித்து கொண்டிருந்தோம்…. ஆங்… ஆட்டோவின் முதுகில் ஏதோ எழுதியிருந்தது,

அதை வாசித்து கொண்டிருந்தோம்…. அது சரி, அம்மாவிடம் சொன்னால் அடிப்பாள், ரோட்டுல பைக் ஓட்டும் போது, கவனம் எங்கேயும் போகக் கூடாது, பார்த்து ஓட்டணும் என்பாள். ம்… அவளுக்கு என்ன தெரியும். கவனம் சிதைப்பதுதானே இங்கே சக பயணிகள் வேலை. என்னவோ எதுவோ…. ம்…. சே, ஒரு விசயத்தை கோர்வையா சிந்திக்க முடியுதா….. சரி ஏதோ வாசித்து கொண்டிருந்தேனே…. அது என்ன..

பார்வையால் அந்த ஆட்டோவை துளாவி, மீண்டும் பிடித்து... படித்தபோது

கல்லில் செதுக்கிய சிலையை விட

கருவில் சுமந்த தாயை வணங்கு….

களுக்கென உணர்வு ஒரு பந்தாய் சுருண்டு, அழுகையும் இளகிய மனமுமாய் உணர்வு வெளிப்பட்டது. உடல் தளர்ந்து, கண்கள் நீரை சுரக்க தயாரானது. மீண்டும், அம்மாவை மனம் நினைத்தது. ம்… அம்மாவை நினைத்தாலே சுகம்.

அம்மா நம் உயிரினத்தில் அனேகமாய் எல்லாருக்கும் பிடிக்கிறது. தாய் என்பது பாதுகாப்பு, நிம்மதி, அன்பு, அரவணைப்பு….. இன்னும் மேலாய்…

என்னை உண்டாக்கியவள் எனும் உபரித்தகவல் உயிரை உரசுகிறது. என்னையே படைத்தவள், என்னை அழிக்க மாட்டாள், என்னை விரும்புவாள் அன்பு செய்வாள் என்னும் நம்பிக்கை....., பின்னர், படைக்கும் வல்லமை உடையவளானதால், என் இயலாமையை விரட்டுவாளோ... எனக்கும் உதவுவாளோ…. எனும் நப்பாசை.

அம்மா… அல்லது தாய் என சொல்லும் அந்த கணமே புனிதமாகவும், அமைதியாகவும் அன்பாகவும் தோன்றும் விந்தை இன்னும் வியப்பாகவே இருக்கிறது…

உடலின் அரசன் இந்த உருண்டை மண்டை மாதிரி, நம் உணர்வுகளின் அரசன் இந்த தாய்ப்பாசம் எனவும் தோன்றுகிறது.

அது சரி, அங்கே என்ன வாசித்தோம்… கல்லில் செய்த சிலையை விட…….

ஓஹோ…. எழுதியவன் என்ன சொல்கிறான். ஹாங்…. தெய்வம் பற்றி சொல்கிறோனோ… தெய்வத்தை வணங்காதே என சொல்லுகிறான். அது சரி பகுத்தறிவு பேசுகிறான்….

அது ஏன், அம்மாவையும் தெய்வத்தையும் இங்கு பேசுகிறான். அம்மாவை வணங்கு என அதை மட்டும் சொல்லலாம், அது நேர்த்தியானது, வழக்காடல்களுக்கு அப்பாற்ப்பட்டது…. ம்… சாமியை கும்பிடாதே… அம்மாவை மட்டும் கும்பிடு என்றால்….

அது வாதம் தானே... வீண் வம்புதானே…. எப்படி எப்படி… தாய்குலங்களோடு கூட்டணி, தெய்வத்துக்கு டாட்டாவா….

இது ஒரு சேட்டை., அம்மாவை தாய்ப்பாசத்தை வைத்துக் கொண்டு, தன் கருத்தை திணிக்கும் தில்லாலங்கடி.

சரி, அம்மாவை வணங்கு என அறிவுரை சொன்னவன், வணங்குதலுக்கு வரவேற்ப்பு கொடுக்கிறான். கும்பிடு என குரல் கொடுக்கிறான். வணங்கு ஆனால் அம்மாவை மட்டும் என்கிறான், தெய்வத்தை அல்ல என்கிறான்.

உருவாக்கியவரை வணங்கு என ஒற்றை வரியில் சொல்லிவிட்டால் பொல்லாப்பில்லை.... உருவாக்கியவருக்கு ஒரு கோவில் கட்டி கும்பிடு என்பதிலும் தவறில்லை.

அவரவருக்கு ஒரு தாய், அத்தனை தாய்க்கும் ஒவ்வொரு கோவில் கட்டமுடியாதே… ம்… வேண்டாம் கோவில் கட்டாதே… கட்டாமல் மனசுக்குள் வணங்கு என்கிறானோ, இருக்கலாம்.

வணங்குவதில் தவறில்லை எனும் போது அது தாய் என்றால் என்ன, தெய்வம் என்றால் என்ன. அதுவும் போக, ஒருவரை அல்லது ஒன்றை மட்டும் வணங்கத்தான் வேண்டும் என என்ன சட்டம். தன்னை, மண்ணை, விண்ணை, அன்னையை, ஏன் அனைவரையுமே வணங்கலாமே….

வணங்குதலும் ஓகே, அம்மாவும் ஓகே என்றால், அப்புறம் ஏன் ஒன்றை வணங்கவேண்டும், அல்லது சாமி என்பதை மட்டும் வணங்காதே எனும் வியாக்கியானம்.

கல்லில் ஒரு உருவம் செதுக்கியதற்கு காரணம்.... மழை வெயிலுக்கு தப்பும் என நினைத்து தானே… கல்லை வணங்குததால் தாழ்ச்சி என ஏன் கலர் கொடுக்க வேண்டும்... கல்லில் செய்ததால் அதன் குணத்தை மட்டும் எடுத்து கொண்டு, கல் மண் என ஏளனம் பேசுகிறீர்கள். அதில் நுண்ணரசியல் நுரையிரல் தெரிகிறதே...

வழிபாடே தவறு என்றால் அது ஒரு தர்க்கம். அறிவில் துளாவி, ஆழத்துக்கு செல்லும் ரீதியான வாதம்.

சரி, தாயை ஏன் வணங்க வேண்டும். மரியாதை நிமித்தம் மட்டுமா,

வணங்கினால் மட்டும் போதுமா. ஈரேழு ஜென்மங்கள் எடுத்தாலும் உழைத்தாலும் போகாத கடன் அல்லவா அது. எதைக் கொடுத்து அதை சரி செய்ய முடியும்.

தாய்க்கு நாம் ஆற்ற வேண்டிய பணிகள் எல்லாம் சொல்லாது, தாயை போய் கும்பிடு கல்லை கும்பிடாதே என ஒரே ஒரு கண்டிஷன் போட்டால் அது எப்படி சரி….

ஆட்டோ கவிஞரிடம் ஆர்குயூமெண்ட் வலுத்தது.... அவருடன் மனசால் பேசிய டயலாக்கு, பதில் வாங்காமல் ஒருதலை ராகமாக இருந்தது. பதில் வாங்காமல், முடிவு எடுக்க முடியாமல் நிற்கும் போது, இன்னொரு கேள்வி உதித்தது… இப்படி தத்துவங்களை ஆட்டோவில் எழுதுவது சரியா….

சரிதான்….. தப்புதான்……

கவனம் சிதைத்தது தப்பு…. கப்புன்னு… இவ்வளவு தூரம் இதை பற்றி யோசிக்க வைத்ததே…. அது அந்த வாசகத்தின் வெற்றி.

எந்த ஒரு கருத்தும் எல்லோரிடமும் எஸ்....!!! என ஏற்றுக் கொள்ளும் அந்தஸ்தை பெற்றதில்லை… பெறப் போவதுமில்லை... அத்தகைய அருகதை கருத்துக்களுக்கு இல்லை. மறுத்து சொல்லும் மரபு நமக்கும் நம் மனசுக்கும் உண்டு.

எனவே, இரு நிலை இயல்பையும், இருப்பையும் இனியாவது புரிந்து கொள்வோம்.

கேள்விகள் தொடரட்டும், பதில் தேடும் பயணம் சிறக்கட்டும்.

இங்கே எதிலும் எதுவும் நின்று விடுவதில்லை.

நிற்காமல் நகர்ந்து கொண்டிருக்கும் புதினமும் புதிருமே…. இந்த பூவுலகம்….

கடிதம் எழுதி காக்காவுக்கு கொடுப்பேன் – (சிறுகதை)

2012-01-03T16:20:00.000+04:00

லோகு, கடிதத்தை எழுதி முடித்து…. கையெழுத்திட்டான். அப்பாடா என இருந்தது. இரண்டு மூன்று நாட்களாய் அழுந்தியிருந்த மனச்சுமையை, மனதின் பாரத்தை… எழுதி முடித்ததும் ஒரு தளர்ச்சி. மனம் இலகுவாய் இருந்தது.

கடிதத்தை மடித்த போது, விலாசம் எழுதும் இடம் வெறுமையாய் இருந்தது. அதில் என்ன எழுதலாம், எதுவேணா எழுதலாம்… எது எழுதுனாலும் எல்லாரும் சிரிப்பாங்க…. என நினைத்த போது சிரிப்பு வந்தது. எழுதினால்… அவன் நினைத்ததை எழுதினால்….. தபால் நிலையத்தில் படித்தால் என்ன நினைப்பார்கள் என எண்ணிய போது அடக்க மாட்டாமல் சிரிப்பு வந்தது. வாய் விட்டு சிரித்தான்.

புருசன் சிரிப்பு சத்தம் கேட்டு கமலி, எட்டிப் பார்த்தாள். ‘என்னதுங்க… லெட்டரா’ கடிதத்தை பார்த்து விட்டு ‘யாருக்கு….’ என தொடர்ந்தாள்.

‘சீனு சாருக்கு…. எப்படி அனுப்புறது. என்னன்னு அட்ரஸ் எழுதுறது என யோசிச்சேன், அதான் சிரிச்சேன்’ என சொல்லிக் கொண்டே டவலை எடுத்து தோளில் விசிறி போட்டு விட்டு, ஆனந்தமாய் பாத்ரூமின் உள் நுழைந்தான். வாய் முழுக்க பாட்டு அடைத்து கொண்டிருக்க, குதூகலத்தில் உடல் பறக்க நேர்த்தியாய் உள்ளே நுழைந்தான். போகும் முன் மனைவியை கிட்ட நெருங்கி கண்ணடித்து விட்டு உள்ளே சென்றான்.

கமலியின் முகம் வெளிறியது. கண்கள் விரிந்தன, வாய் சற்றே பிளந்து ‘ஆண்டவா’ என்றது. கை அனிச்சையாய் நகர்ந்து தாலிச்சரடை வருடி, கண்கள் அருகே கொண்டு சென்றது. அவன் தலை மறைந்ததும், மெல்ல அந்த கடிதத்தை பிரித்தாள்… வாசிக்க துவங்கினாள்.

டியர் சீனு சார்,

நேத்திக்கு ஆபிஸ்ல பெரிய சண்டை, நான் ஏதோ சொல்ல, அவங்க ஏதோ நினைச்சுக்கிட்ட்டாங்க. அதில் என் தப்பு ஒண்ணும் இல்லை,

ஏன் சார் இப்படி. ஒரு வார்த்தைக்கு இவங்களா ஒரு அர்த்தம் பிடிச்சிட்டா நாம என்ன பண்ண முடியும். அதே டென்ஷன்ல வீட்டுக்கு வந்தா கமலி, காப்பி பொடி காலின்னு சொல்லிட்டு டீ போட்டு தர்றா…

சொல்லுங்க சார், சரியா இது…. காப்பி குடிச்சே கல்லா காலியான குரூப்பு நம்மது…. வெத்து டீயில நம்ம தாகம் அடங்குமா. சரிதான் போ, நீயும் உன் டீயும்ன்னு…. கொடி மரத்து கோக்கோ கோலாவே பெட்டருன்னு அங்க போனேன்..

பாருங்க சார், நாயர் பொண்ணுக்கு உடம்பு சரியில்லியாம், கடைய சீக்கிரம் மூடிட்டு, அவன் போயிட்டான். வெறுமே நடந்து போயிட்டு காபியும் கிடைக்காம வயிறும் மனசும் காஞ்சு போச்சு… அப்பத்தான் தோணுச்சு, போன முறை காபி குடிக்க நீங்க காசு கொடுத்தீங்க, இந்த தடவ நான் கொடுத்துருக்கணும், ஏடிஎம்ல காசு எடுக்க மறந்துட்டேன், சட்… வாட் ஏ மிஸ்….. ஹூம்… நீங்க தான் கொடுத்தீங்க… கணக்குல பார்த்தா ரெண்டு தடவ நான் இன்னும் ரீப்பே பண்ணனும்….. (கடிதம் தொடர்ந்தது)

**********

லோகு அன்று அவசரம் அவசரமாக ஆபிஸ் கிளம்பினான். அவசரமாக… இதென்ன புதுசா, எப்பவும் போலத்தான… ஆனால் வீட்டின் வாசலில் மாமி பார்த்தான். பார்த்ததும் முகம் மலர்ந்தான். வாவரசி, மஞ்சள் தேய்த்து எதிரில் வருவது நல்ல சகுனமாச்சே… எதிர் வீட்டில் மாமி குளித்து முடிந்து மஞ்சள் தேய்த்து நின்றது நிறைவாய் இருந்தது.

கமலிகிட்ட சொல்லலாமா, சொன்னா கேட்பாளா, ம்….. டர்மெரிக் கிரிம்தான் தேய்க்கிறேனே அப்புறம் எதுக்கு மஞ்சள் என்பாள். இந்த மஞ்சள் தேய்த்த முகம் லோகுவின் அம்மாவை நினைவுபடுத்தியது. அம்மா இப்படித்தான். சீவக்காய் தேய்த்து, குளித்து, அள்ளி முடிந்த கூந்தலில் ஒரு இணுக்கு பூவும் சூடியிருப்பாள். சாமிக்கு நிறைய பூ வைக்கலேண்ணா ஆணியில நிக்காதே… அதுக்காக நிறைய கண்ணி விட்டு பூ வைக்கணும், அதுவும் போக, வீட்டுல நிறைய சாமி படம்… எது என்னவானாலும், அது ஒரு தனி ஸ்டைல். அழகும் மரியாதையும் அன்பும் அப்பி கொண்டு வரும்.

மாமி குட்மார்னிங் என்றான். மாமி சிரிப்புடன் ஆமோதித்து விட்டு பதில் வணக்கம் சொன்னாள்…. ‘என்ன மாமி கழுத்து பிடிச்சுருக்கா’ அத்தனை அவசரத்திலும் இப்படி கமெண்ட் அடிக்க இவனுக்கு முடிகிறது என வாசல் ஓரத்தில் கமலி புலம்பினாள்… மனசுக்குள்ளே…!!! ‘இல்லியேடா’ அப்படி ஒண்ணும் பிடிக்கலியேடா, காலையில உப்புமா சட்டியில பிடிச்சுருச்சு….’ சிரித்தபடி பதிலுரைத்தாள்

மாமி….

‘மாமி, மாமா கூப்பிடுறாரு பாருங்க…. ‘ என்றதும் முதுகையும் கழுத்தையும் ஒரு சேர வைத்து கொண்டு, அப்படியே திரும்பினாள் மாமி. ‘பார்த்தீங்களா, மாட்டிக்கிட்டீங்களா…. கழுத்து பிடிச்சுருக்கு…. கழுத்த மட்டும் திருப்ப உங்களால முடியல’ , தான் மாட்டிக் கொண்டதை, மாமி உணர்ந்து, லேசான வெட்கத்தில் சிரித்தாள்.

சிரிப்பில் திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்த மாமாவும் கலந்து கொண்டார். ‘மாமா, இப்ப… இவ்வளவு வயசுல உங்கள பார்க்கும் போது கூட மாமி சிரிப்பில பாரதி தாசன் புத்தகம் இருக்குது. மாமி ஞே! என விழித்தாள். மாமா புரிந்ததனால் சிரித்து கொண்டே…. அழகின் சிரிப்பு…. அதான் புஸ்தகத்து பேரு என்றார்.

மாமா, வர்றீங்களா, முக்கு கடைக்கு, லோகு அழைத்தான். இல்லடா சாயந்திரமா பார்ப்போம். ப்ரதர் இன் லா வர்றேன்னார், பஞ்சாயத்து ஆபிஸ் வரைக்கும் போகணும்…

*******

கமலி, கண்ணீரை துடைத்தாள், கடிதத்தின் தாள் திருப்பி, மேலும் வாசிக்க துவங்கினாள்..

போன தலைமுறை நடைமுறை சரியில்ல என சொன்னீங்களே… அது தப்பா சரியா என இன்னும் எனக்குள் தீர்மானம் ஆகவில்லை. இருந்தாலும் இந்த போஸ்ட் மார்டனிசம் என்பதே ஒரு சப்பைக்கட்டு… எல்லாம் தெரிந்ததாய் தன்னையும் பிறத்தியானையும் ஏமாற்றும் சோம்பேறித்தனம்.

சரி இத்தனை சொல்கிறீர்களே… போன எலெக்‌ஷன்ல ஜெயிச்ச, நம்ம எம் எல் ஏ இப்ப எங்க இருக்கிறாரு… திகார் ஜெயில்ல… ஏன்யா உன்ன நம்பி, நீ சொன்னேன்னு கேட்டுத்தானே நாங்க ஓட்டு போட்டோம், என்ன ஆச்சு எங்க ஊரு ரோடுன்னு கேக்கணும்… அவர்கிட்டதான கேக்கணும்… ஏன் மாமா திகார் ஜெயில் உள்ள நம்மள விடுவாங்களா…. இந்த கேள்வி கேக்குறதுக்கு…

அப்புறம் ரெண்டு நாள் ஆபிஸ் டூர், மழை தண்ணின்னு ஒரு நாள் தள்ளிப் போச்சு… வந்து கேட்டா, எனக்கு நம்பவே முடியல….. ரோட்டுல, எங்க வாசலுக்கு பக்கத்துல ஒரு பட்டு வேட்டி, ம்… இருக்கும் ஒரு சாண் ஜரிகையோட…. கீழே கிடந்துச்சு…. சேறும் சகதியுமா இருந்துச்சு… கமலி அதை காட்டி, இதுதான் கடைசியா போர்த்தியிருந்துச்சுங்கிறா… இதென்ன மாமா…. உலகம் பாஸ்ட்ன்னு தெரியும்… இவ்வளவு பாஸ்ட்டா….

சிம்பிளா சொல்றேனே…. இந்த லோகுவுக்கு ஒரு ஆபிஸ், ஒரு குடும்பம், ஒரு முக்கு கடை டீ கடை மாதிரி, நீங்களும் ரொம்ப அவசியம்… இதுல ஏதாவது ஒரு குறைவு வந்துச்சுன்னா வண்டி ஓடுறது ரொம்ப கஷ்டம். சரி, விடுங்க பழகிக்கிறேன், என்ன செய்யுறது.. எப்ப சுகர் வந்துச்சோ, அப்ப சக்கரை போடாதேன்னு சொன்னாங்க… சரின்னு முதல் ரெண்டு மூணு நாள் திகைப்பா இருந்துச்சு, அப்புறம் பழகிருச்சு…. அதே மாதிரிதான்…

அப்புறம் இன்னிக்கு காலைல பாக்குறேன், அந்த ஜரிகை வேஷ்டி பக்கமா குனிஞ்சு உங்க பிரதர் இன் லா ஒரு ப்ளாஸ்டிக் பைல போட்டுக்கிட்டு இருந்தாரு… என்ன சார்னேன்… ‘இல்ல விசேஷத்துக்கு உடுத்தினத புதைச்சிடணும்ங்கிறார்’

எனக்கு என்ன சொல்றதுன்னு தெரியல சார்.

அன்புடன் லோகு

***

காலிங் பெல் அடிக்க கமலி அவசரம் அவசரமாய் கடிதத்தை அங்கேயே வைத்து விட்டு சென்றாள். லோகுவுக்குத்தான் ஏதோ ஒரு பாங்கின் கிரெடிட் கார்டு ஸ்டேட்டுமெண்ட்….. எதிர் வீட்டை பார்த்த போது, மாமி நின்றிருந்தாள், மஞ்சள் குங்குமம் பூ என எதுவும் இல்லாமல்…. அவள் அணியாத அவை மூன்றும் அங்கிருந்த மாமாவின் படத்தில் மாட்டப்பட்டிருந்தது….

முற்றும்….

நதியில் விளையாடி கொடியில் தலை சீவி....

2011-12-29T13:44:00.004+04:00

‘கோணக்கால்’ - பகுதி 2

2011-12-29T13:27:00.002+04:00

காந்தி மெல்ல நடந்து வந்து, சாப்ளின் அருகில் இருந்த தரையில் அமர்ந்து கொண்டார்.

சாப்ளின் தலை நிமிர்ந்து, காந்தியை பார்த்தார். அவரது தோற்றம் பற்றியும் கொள்கை பற்றியும் நிறைய கேட்டிருந்ததால் அதிர்ச்சி இல்லை. ஒற்றை, துணியில் அதுவும் வெள்ளை துணியில் தன்னை போர்த்திய மனிதன் இயல்பாய், தரையில் அமர்ந்து இருக்கும் தன்மை அவருக்கு புதுசு. இதுவரை பழகாதது.

என்றாலும் காந்தியின் அந்த பார்வையும், மனதை ஊடுருவும் கண்களும், உள்ளுக்குள் யோசிக்கும் ஆழமும் சாப்ளினை அசைத்தது.

சாப்ளின் தொடங்கினார், என்னை தேடி கண்டு கொள்வதில் கடினம் இருந்ததோ…..

மெல்லிய குரலில் காந்தியும்… ஆம்…. இல்லை….. என பதிலுரைத்து விட்டு கைகள் மடக்கி வாயை பொத்தி கொண்டார். உங்கள் திரைப்படங்கள் பார்த்ததில்லை, புகைப்படம் பார்த்தேன், மூக்குக்கு கீழே, மண்டிய குட்டி மீசையும், யூ வடிவ தொப்பியும்… பின்னர் கோணக்காலும்…. ஆனால் நிஜத்தில் ….

நான் ஒரு மனிதன்…. சட்டென சொன்னார் சாப்ளின். நிஜத்தில் நான் ஒரு சராசரியானவன், சாமான்யன், நிலையிலும், நினைப்பிலும் ஏன்….. உயரத்திலும். பாருங்களேன்… என்னை மிலிட்டரியில் சேர்த்து கொள்ள மாட்டார்கள். பட்டாளத்தில் சேர நான் தயாரானாலும் என் உடல் என்னை டிஸ்குவாலிபை செய்து விடுகிறது. என் உயரம் 5 அடி 5 அங்குலமே… இந்த நாட்டை பொறுத்த மட்டில் நான் குள்ளமானவன். சராசரி என் நாட்டு பிரஜைகளின் கணக்கில் நான் பலவீனன்…… இது எப்படி இருக்கிறது… என்றாலும் நிஜத்தில்… வாழ்வில் போர் புரிந்து கொண்டுதான் இருக்கிறேன்….. துப்பாக்கி இல்லாமல்…

சற்று இடைவெளி விட்டு… உங்களைப்போல…..

மௌனம் சிறிது நேரம் அங்கு நிலைத்தது. நீங்களோ, லெனினோ போரட்டம் செய்ய வேண்டும் என் துடிப்பதில்லை. மாறாக நீங்கள் சார்ந்த சமூகமும், சூழ்நிலையும் போராட்டம் செய்ய தூண்டுகிறது… என்னைப் போல…..

வெந்ததை திங்கலாம், விதி வந்தால் சாகலாம் என வெட்டி கதை பேசும் சாமான்ய வாழ்க்கை நமக்கு விதிக்கப்படவில்லை…

சரி, என்ன போராட்டம், எதற்காக போராடுகிறீர்கள்… காந்தி அறிந்து கொள்ளும் ஆவல் குரலில் குழைந்து இருக்க கேட்டார்.

வேதனைகளும் வலியும் நிறைந்த இந்த உலகை நான் வெல்லுவேன்…. என் துன்பத்துக்கப்பால், நான் ஆசைப்படுகிற….. சிரிப்பையும் கும்மாளத்தையும் என் பார்வையாளருக்கு பரிசளிப்பேன்… அந்த முயற்ச்சியிலேயே… என்னை இனம் கொள்வேன்.. இதுவே என் இலக்கு….

காந்தி திகைத்தார், இவ்வளவு எளிமையாய் தெளிவாய் வாழும் சாப்ளினின் வாழ்வு அவருக்கு ஆச்சரியம் தந்தது…. மிக நேர்த்தியாய் பேசுகிறீர்கள்….

அப்படியா…. மிக்க நன்றி. நான் அதிகம் பேசுவதில்லை… பேச்சை குறை, செயலை பெருக்கு என்பதை ஆதரிக்கிறேன்…. ஏன் என் படங்களை பாருங்களேன்… என் படங்கள் உணர்வுகளை பேசும்… வசனம் பேசாது. என்னை என் திரைப்படங்கள் அடையாளம் காட்டும், ஏனெனில் என் படத்துக்கான எண்ணமும் வடிவமும் என்னால் உருவாக்கப்படுவதே.

ஆம். ஆச்சரியம்… இன்றைய திரை உலகம் ஒரு குழுவாய் இயங்கும் போது, நீங்கள் மட்டும் எல்லா வேலையையும் இழுத்து போட்டு செய்கிறீர்களாமே…. அதனாலேயே நிறைய நேரமும் பண விரயமும் செய்வதாய் சொல்கிறார்கள்…. திரை ஆக்கம், இயக்கம், நடிப்பு என்பது மட்டுமல்லாமல்….. உங்கள் ஆடை வடிவமைத்தது நீங்களாமே… உங்களுக்கென ஒரு அடையாளம் தர, கால் விரிந்த பேண்டும், இறுகிய சட்டையும், தொப்பியும் பின் ஒரு கைத்தடியும்.

ஆம், உணர்வுகள் வெளிப்பட ஒரு உடல், உடல் மொழி வேண்டும், அந்த உடல் உணர்வுகளை உந்திச் செல்லும் உக்திக்கென நானே வடிவமைத்து கொண்ட வடிவம் இது ….

ஆம்… சார்லி… ஒத்துக் கொள்கிறேன்… கைத்தடி நல்ல ஒரு துணை. இப்போது எனக்கு அவசியமில்லை, எனக்கு வயதாகும் போது உபயோகிப்பேன்….. சிரித்தபடி சொன்ன காந்தி முகத்தில் சிரிப்பு கரைய… மேலும் சொன்னார்…. அதை நானும் என் அடையாளமாக கொள்கிறேன்…

ஹா….ஹா….. அப்படியென்றால் ஏழ்மையும் …கைத்தடியும் நம்மை இணைக்கும் சங்கிலிகளா..

இருவரும் சிரிப்பில் கரைந்தனர். உங்களையும், என்னையும் இணைக்க முடியுமா என்ன… நீங்கள் வேறு.. நான் வேறு.. நம் திசைகள் வேறு… பயணம் வேறு… சாப்ளின் சொல்ல இடைமறித்து காந்தி சொன்னார்….

எனக்கு அங்கனம் தோன்றவில்லை… என் ஆன்மீக சிந்தை உங்களையும் என்னையும் வெகு அருகில் காண்கிறது… மேலும் காந்தி தொடர்ந்தார், நீங்களும் எங்கள் நாட்டில் தயாராகும் பருத்தி ஆடைகளை அணிய வேண்டும். சாப்ளின் சற்று பின்னோக்கி நகர்ந்து, எங்கே இருக்கிறது உங்கள் உடை….. உடையே இல்லையே…. பாதி உடல் தெரிகிறதே…

இப்போது இன்னும் பலமாக சிரித்தார்… பின் சிரிப்பு அடங்கி… நீங்கள் அணியாத ஆடை எதை சொல்கிறது. எளிமையையா அல்லது இயந்திர எதிர்ப்பையா… சரியாக சொல்லுங்கள்… இயந்திரத்துக்கு நீங்கள் எதிரியா.

காந்தி இந்த கேள்வியில் கொஞ்சம் யோசித்தார். நிதானமாய் சொல்ல துவங்கினார்,… இல்லை, நிச்சயமாய் இல்லை…. ஆனால் இயற்கையை காதலிக்கிறேன். நூல் நூற்பதும், பருத்தி உடைகளும் இயற்கையானவை. பாலியஸ்டர் இழைகள் இந்த சூழலை பாழாக்கும். இன்னும் போக, பிரிட்டிஷ் அரசு என்ன செய்கிறது, பளபளப்பான உருவாக்கத்தால் பாசாங்கு காட்டி, ஒரு நாட்டை அடிமை படுத்த அல்லவா முயல்கிறது., அதை எதிர்க்கிறேன்… அரசியல் காரணத்துக்காகவும் பின்னர் இயற்கைக்கு எதிரானதாலும்….

சாப்ளின் அமைதியானார். காந்தி தொடர்ந்தார்…. நீங்கள் யார், சினிமா கதா நாயகனா, இல்லை போர் வீரரா---- சாப்ளின் கையை தூக்கி தலையை வகிடில் தடவியபடி சொன்னார், உலகப் போர் என்னை சிதைத்து விட்டது. முதல் உலகப் போரின் தாக்கம் என்னை இரண்டாம் உலகப் போருக்கு ஒப்புதல் தரவில்லை.. போராட்டங்களும், போர்களும் ஒரு தீர்வு என என்னால் கொள்ள முடியவில்லை. .

இந்திய நாட்டு சூழலே…. போராட்டத்திற்குள் உங்களை தள்ளி விட்டது, இல்லையென்றால்

உங்களின் பாரிஸ்டர் படிப்பும், கூரிய அறிவும், வாதத் திறமையும் உங்களை இன்னொரு ஊருக்கு கூட்டிச் சேர்த்து இருக்குமல்லவா. நீங்கள் மட்டும் இல்லை, லெனின் பற்றியும் நான் இவ்விதமே கருதுகிறேன். உங்களை இப்படி ஒரு நிலைக்கு கொணர்ந்தது சூழலே…

குடும்பச் சூழலும் வயிற்றுப் பசிக்காக பொழைப்பு தேடவும் எனக்கும் ஒரு இக்கட்டு வந்ததல்லவா. அது போல…

காந்தி கேட்டார், வாழ்வு ஏன் நமக்கென ஒரு வகிடு எடுக்கிறது. ஒரு பரிபூரண சமுதாயம் உருவாகிட வழி உண்டா…. சாப்ளின்…!!!! அப்படி யென்றால் வாழ்வின் கொடுமை எது. எதை எதிர்த்து நாம் போரிட வேண்டும்.

சாப்ளின் அமைதியானார்…

இருக்கலாம்… புன் முறுவல் முகத்தை அலங்கரிக்க தொடர்ந்தார்… ஒருவேளை நாம் இறைவனோ… அதனால் தான் உலகின் இன்னொரு வடிவம் உருவாக்க முயலுகிறோமோ…

காந்தி அமைதியானார்…. சாப்ளின் அந்த மௌனத்தை கலைத்து… நாம் போராடும் எதிரி, நாமே… ஏற்ற தாழ்வு இல்லாத சமதர்ம சமூகம் அமைக்க எது தடையாய் இருக்கிறதோ அதை…

அது மதமா…. பொருளாதாரமா….. அல்லது பூகோளமா… எல்லைக் கோடா… எதுவாயினும்… அதை உடைக்க வேண்டும். பசி இங்கு இல்லாத நிலை வேண்டும்.

காந்தி, அமைதியாய் இருந்த போது சாப்ளின் தொடர்ந்தார்…. சரி, நம் போராட்டம் என்னவாகும். சமமான சமுதாயம், ஏற்ற தாழ்வுகள் இல்லாத நிலை உருவாகுமா.

காந்தி இன்னும் அமைதியாகவே இருந்தார்… அவரது பார்வை சுழன்று சன்னலுக்கும் அதற்கப்பாலும் சென்றது… சன்னலுக்கு அப்பாலே…. மித மிஞ்சிய போதையில் ஒருவன் தரையில் விழுந்தான். தரையில் விழுந்தவனை பார்த்து, இன்னொருவன் சிரித்தான். ஒரு குழவாய் சில பேர் கூடி நின்று விழுந்தவனை பார்த்து சிரித்தார்கள்.

காந்தி, திரும்பி சாப்ளினை பார்த்தார்…

சிரிப்பு ஒரு வரப்பிரசாதம். சிரிக்க வைப்பது கடினம் என்றாலும் அது ஒரு கலை. சிரிப்பில் இறைவன் இருப்பதாய் எனக்கு படுகிறது என்றார்..

சாப்ளின், காந்தியின் பதிலில் இருந்த உணர்வை புரிந்தார்… பிரியும் கட்டம் வந்தது என உணர்ந்தார். தன் கையை நீட்டி…. சிரித்து… என் படங்களை பாருங்கள் என்றார்.

காந்தி விழித்து, சாப்ளினை பார்த்து விட்டு, வெளியிலும் பார்த்து விட்டு….ம்… என்ற போது, மூரியல் உள் நுழைந்தார். காந்தி அவசரமாய் செல்ல வேண்டிய இடத்திற்கு கிளம்பினார்.

அவர்கள் சம்பாஷணைகள், கேள்விகள் விடை காணப்படவில்லை… முடிவுகள் எடுக்கப்படாமல், சில செயல்களின் ஒப்புதல் பெறாமல் சிந்தனை அனாதையானது…. காந்தி தன் தாய் நாட்டு சுதந்திரம் வாங்கி, அரசியல் புள்ளிகள் வரைந்த கோலத்தின், வடிவம் வரும் போது இறந்து போனார்…. கனவுகள்… சமதர்ம சமுதாயம் எனும் திட்டங்கள்… முற்றுப் பெறாமலேயே நின்றது…

முற்றும்…

நண்பருக்கு நன்றி.

நண்பர் … செல்வா அவர்கள் ‘காந்தியும் சாப்ளினும் ஒரு முறை சந்தித்து கொண்டார்கள்… தெரியுமா’ என கேட்டார்… தெரியாது என்ற என் பதிலுரையை தொடர்ந்து, ‘இந்த நிகழ்வு வரலாற்றில் நடந்திருந்தாலும், அவர்கள் என்ன பேசிக் கொண்டார்கள் என்பதற்க்கான குறிப்பு எங்குமே இல்லை. உங்கள் கற்பனை கொண்டு யோசியுங்களேன்… ‘ என சொன்னார்.

நண்பர் சொல்மிக்க மந்திரமில்லை என சொன்னதை செய்து விட்டேன்… இந்த தகவலை பகிர்ந்து, என்னை எழுத தூண்டிய நண்பருக்கு மிக்க நன்றி…. தேங்க்ஸ் செல்வா….

கோணக்கால்…(சிறுகதை) பகுதி 1

2011-12-13T15:43:00.002+04:00

(உண்மை தகவல்கள் அடிப்படையில் எழுதப்பட்ட கற்பனை சிறுகதை)

காந்தி தன் கையில் இருந்த டெலிகிராமை பார்த்து கொண்டிருந்தார். இன்னொரு கையில் சார்லி சாப்ளினின் புகைப்படம்… குனிந்த படி கொஞ்சம் குழப்பமான ஆனால்…. ஆழ்ந்த சிந்தனையில் இருந்தார். சுற்றியிருந்தவர்கள் அமைதியுடன் அவர் பதிலுக்கு காத்திருக்க, தன் தலையை உயர்த்தி தெளிவான குரலில் சொன்னார்… ‘தேவையில்லை. அவரில் பார்க்க என்ன இருக்கிறது. அவசியமில்லை’, அவரை பார்க்க நான் விரும்பவில்லை, அவர் ஒரு கூத்தாடிதானே’

மூரியல் லெஸ்டர் அப்போது தான் உள்ளே வந்தார். காந்தி சொன்னதை இவரும் கேட்டார்… ஆழமான ஒரு பார்வையோடு .. பாபு, என்ன இது… இவரை பார்க்க சம்மதம் இல்லை என யாராவது சொல்வார்களா.. திரையரங்கத்துக்கு சென்று அவரை பார்க்க வரிசை கட்டி நிற்கும் போது… ஒரு முறை பார்க்க மாட்டேனா என உலகே ஏங்கும் போது…. நீங்கள் இப்படி சொல்லலாமா…. இன்றைய தேதியில் இந்த உலகத்தின் ஹீரோ இவர்தான்.

அப்படியா…. என குழந்தையின் லாவகத்தில் சொன்னார் காந்தி. கைகளை மார்புக்கு குறுக்காக கட்டி கொண்டு இன்னும் ஆழமாய் கேட்டார், அதில் இருந்த அழகு மூரியலை கவர்ந்தது.

பின்னே, சந்தேகமே இல்லாமல்… அவரை திரையில் பார்க்க அனைவரும் விரும்புகிறார்கள். சிறுவர் முதல் பெரியவர் வரை. எத்தனை கவலைகளை கொண்டு உள்ளே சென்றாலும் நம்மை சிரிக்க வைத்து சிலிர்க்க வைத்திடுவார்.

அப்படியா மெத்த மகிழ்ச்சி…. ஆனால், என் கவலைகளை போக்கி கொள்ள, நான் திரையரங்கத்தை

நாடுவதில்லை. திரையில் தெரியும் மாயப் பிம்பங்களை உண்மை என நம்பும் எளிய மனது எனக்கு இல்லை. ஜோடிக்கப்பட்ட புனை ஆளுமையை உண்மை என ஏற்றுக் கொள்ளும் பக்குவம் எனக்கு இல்லை, அதனால் தான் இவரை ஒரு முறை கூட பார்த்ததில்லை.

மூரியல்.. காந்தியின் குரலில் இருந்த தீவிரத்தை உணர்ந்தார். சரி, என்ன சொன்னால் ஏற்றுக் கொள்வார் என அவசரமாய் யோசித்து, அடக்கமான குரலில் தொடர்ந்தார். இருக்கட்டும் பாபு, உங்கள் கருத்து புரிகிறது, ஆனால் ஒரு கேள்வி, ஒரே ஒரு கேள்வி, வட்ட மேசை மா நாட்டுக்கு உங்களுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட வெஸ்ட் எண்ட் ஹோட்டலுக்கு செல்லாமல் நீங்கள் ஏன் இந்த கிங்க்ஸி ஹாலை தேர்ந்தெடுத்தீர்கள்.

ம்…. காந்திக்கு புரிந்தது. எளிய கேள்விதான், என்றாலும் அது இட்டுச் செல்லும் பாதையும் இலக்கும் புரிந்தது. மூரியல் தன்னை வாதிட்டு வெல்ல கங்கணம் கட்டிக் கொண்டிருப்பது புரிந்ததும். தன் பொக்கை வாய் காட்டி …. பதில் சொல்லும் முன் ஆழமாய் பார்த்து விட்டு தொடர்ந்தார். தாங்கள் என்ன நினைத்து இங்கு வந்து தங்க முடிவு செய்தீர்களோ, எப்படி வெஸ்ட் எண்ட் வேண்டாம் கிங்க்ஸியே போதும் என நினைத்தீர்களோ அதே காரணத்துக்காகத்தான்.

ம்… அப்படியானால் உங்களைப் போல் என்னைப்போல் சாப்ளினும் ஒரு ஏழைகளின் பங்காளன். தேடிச் சென்று ஏழைகளிடமே தன் சுயம் தேடுகிறார். எளிமை விரும்பி, பகட்டுக்களும் பளபளப்புக்களையும் விட்டு விலகி செல்ல விருப்பம் உள்ளவர். அவர் ஒரு நடமாடும் சோகக் கழஞ்சியம் எனவும் சொல்லலாம். உலகத்தின் அத்தனை சாத்தான்களாலும் சபிக்கப்பட்டு, தோல்வியின் கனம் புரிந்தவர், ஏழையின் பசி புரிந்தவர் அதனால்தான் அவரால் அடுத்தவரை சிரிக்க வைக்க வேண்டியதன் அவசியமும் சூட்சமமும் புரிகிறது.

திரைத்துறை சார்ந்தவரானாலும் அவர் மேன்மையானவர். பளபளப்பும் படாபடமும் விரும்பாதவர். இந்த சந்திப்பு எங்கே நிகழ்கிறது என பாருங்கள். நம் நண்பர் டாக்டர் கட்டியால் வீட்டில் சந்திக்கிறோம். டாக்டர் கட்டியால் யார், ஒரு சமூக புரட்சியாளர் அல்லவா, கம்யூனிசத்தின் ரியல் தத்துவம் அவரிடம் அல்லவா இருக்கிறது. ஒரு சமூதாயத்தையே, குடும்பமாக மாற்ற முடியுமா, அதன் அங்கத்தினர் அனைவரையும் ஒருங்கிணைக்க முடியுமா…. பொது உணவிடம், உறங்குமிடம், இருப்பிடம் கழிப்பிடம் எல்லாம் செய்ய முடியுமா என எண்ணும் பரந்த நோக்குடைய அவரது வீட்டில்.

மேலும்…. கூத்தாடி தானே…. திரைத்துறை தானே, கோமாளிதானே என சொல்லி அவரை தீண்டத்தகாதவராக நாம் சொல்வது முறையா… பொருளாதாரத்திலோ… அல்லது செய்யும் தொழிலிலோ ஏற்ற தாழ்வு இல்லை என சொல்லி விட்டு, கோமாளிதானே என சொல்வது எந்த வகையில் சேர்த்தி….

காந்தி, தலை உயர்த்தி மூரியலின் கண்களை ஊடுருவி பார்த்தார். அதில் ஆழ்ந்த அர்த்தம் தெரிந்தது. அந்த சம்பாஷணையின் ஆழம் புரிந்தது,. காந்தி சிரிக்க,, அங்கே மனித நேயம் மிளிர்ந்தது.

22 செப்டம்பர் 1931

குளிர் இன்னும் பனியாகவில்லை… லண்டனின் தெருக்கள் அழகு கூட்டி, அந்த காலை வேளைக்கு இனிமை சேர்த்திருந்தது. மெல்லிய குலுக்கலுடன் அந்த சொகுசு கார் சாலையில் விரைந்து கொண்டிருந்தது. காந்தி தன் மேல் போர்த்தியிருந்த துண்டை இறுக்கமாய் மூடிக் கொண்டார். மெல்லிய குலுக்கலுடன் வாகனம் நின்ற இடம் மனிதர்களின் தலைகள் நிறைந்து இருந்தது. அது மூரியலின் வீடு.

அங்கங்கே, குழு குழுவாய் மக்கள் தரையில் சாய்ந்திருந்தனர். மது அப்படி அவர்களை சாய்த்திருந்தது, அவர்கள் உடுத்திய உடையில், ஏழ்மையும் குளிருக்கு பக்குவமான கம்பளியும் இருந்தது. சவரம் செய்யாத அவர்கள் முகங்களில், மொழி கொச்சையாகவும் பச்சையாகவும் இருந்தது. காந்தி அருகிலிருந்தவரை கேட்டார்…. இவர்கள் யார்…

மூரியலின் விருந்தினர்கள்.

ஓ… இவர்களை கொண்டுதான் சமதர்ம சமுதாயம் படைக்க முயல்கிறாரா… கேட்டவர் தலை குனிந்தார். காந்தி தொடர்ந்தார். சொல்லக் கூடாதா…. குடியின் தீமை பற்றி…. அருகிலிருந்த இன்னொருவர் சொன்னார், எவ்வளவோ சொல்லியாயிற்று… இங்கு தாங்க முடியாத குளிர், மேலும் மூரியலின் அமைப்பால், எல்லாம் பொது… அதனால் செலவுகள் குறைவு. அதனாலேயே தேவைகளும் குறைவாயிற்று. சம்பாதிக்கும் தேவையும் குறைந்து போனதால், செய்ய பெரிசாய் வேலை இல்லாததால் சோம்பி இப்படி ஆகிவிட்டார்கள்.

அந்த பதில் காந்தியை யோசிக்க வைத்தது. உழைக்க வேண்டாம் என சொன்னால், தேவைகளை இலவசமாக வாரி வழங்கினால்…. சமூகம் எங்கு சென்று விடும் எனும் நிதர்சனம் அவருக்கு சுட்டது… எண்ணங்களுடேனேயே… அவர் நடந்து மூரியலின் வீட்டினுள் பிரவேசித்தார்.

மூரியல் வீட்டினுள் சார்ளி சாப்ளினை தேடி காந்தியின் கண்கள் அலைந்தன. சரோஜினி நாயுடு தான் முதலில் காந்தியின் கண்ணில் தென்பட்டார். வணக்கம் தெரிவித்து விட்டு மேலும் பார்த்த போது, நாற்காலியில் அமர்ந்திருந்த ஒரு கணவானை கண்டார். இவர்கள் காட்டிய சார்லி சாப்ளினின் அந்த புகைப்படத்துக்கும் நேரில் இவரை பார்ப்பதற்கும் நிறைய வித்தியாசம் இருக்கிறதே.

புகைப்படத்தில் கோமாளி, இப்போதோ கணவான் அல்லது ஜெண்டில் மேன்…

இந்த எண்ணங்களுடனேயே, காந்தி மெல்ல நடந்து வந்து, சாப்ளின் அருகில் இருந்த தரையில் அமர்ந்து கொண்டார்.

அடுத்த பகுதியில் நிறைவு பெறும் .....

படம், பட்டாசு, பட்சணம்.... என பட்டய கிளப்புவோம் !!!

2011-10-25T13:34:00.003+04:00

தீபாவளி…. பேர சொன்னதுமே சும்மா அதிருதில்ல…. யெஸ். மனசும் உணர்வும் இணைந்து ஒரு உற்சாக அனுபவம் பெருகிறது. இந்து, சமணம், சீக்கியம் என பல பிரிவுகளாலும், தீபங்களின் திருவிழா என எல்லா இந்தியராலும் உற்சாகமாக கொண்டாடப்படும் திருவிழா.

இந்த நல்ல நாளில் நாமனைவரும் மகிழ்ச்சியாக இருப்போம். படம், பட்டாசு, பட்சணம் என பட்டய கிளப்புவோம். இனிய தீபாவளி வாழ்த்துக்கள்.

குடும்பமாய் இணைந்திருந்து, நல் உறவு ஏற்படுத்தி, அக்கம் பக்கம் சூழ அன்பாய் இந்த விழாவை கொண்டாடுவோம். நமக்குண்டான பிரிவுகளில் இருந்து விலகி, ஒற்றுமை தழைக்க கொண்டாட்டத்தில் கலந்திடுவோம்.

இந்த தீபாவளியை மாற்றம் தரும் திரு நாளாய் கொண்டாட வேண்டுமென்றால் தொடர்ந்து சிந்திக்கலாம், இல்லையா பட்டிமன்றமும், பந்தியும் தயாராக உள்ளது, அங்கே போயி விடுவோம் என முடிவெடுக்கலாம்,

நரகாசுர வெற்றி

இதுதானே சொல்லப்படும் கதை.

பூமித் தாய்க்கு பிறந்த நரகன், தன் வலிமையால் இந்த உலகை வென்றான், உலகம் அனைத்தையும் தன் கீழ் கொணர்ந்தான். தன் பேராசையால் வானுலகையும் தேவர்களையும் கூட வெல்ல நினைத்தான். அப்போதுதான் அவனை அழிக்க வேண்டிய கட்டாயம் வந்தது.

கிருஷ்ணரும் சத்ய பாமாவும் இணைந்து நரகாசுரனை எதிர் கொண்டனர். ஆவேசமாய் நரகாசுரன் போர் புரிந்தாலும், நம்ம கிருஷ்…!!!!, அன்புடனும் அனாயசத்துடனும் போர் புரிந்தார். கிளைமாக்சாக சுதர்சன சக்ரா எனும் ஆயுதத்தில் நரகாசுரன் வீழ்த்தப்பட்டான்.

காந்தி, மகாபாரதம் படித்து விட்டு சொல்வார். இது ஏதோ கதையாகவோ, புராணமாகவோ மட்டும் பார்க்க என்னால் முடியவில்லை. 100 சகோதரர்களை 5 ஆட்கள் கொல்வார்கள் என்பதெல்லாம் இதிகாசம் அல்ல, நம்மைப் பற்றி நமக்கு விளக்க ஏற்படுத்தப்பட்ட விளக்க சாரங்கள் (Metaphors) மட்டுமே என்பார்.

அவரது கருத்தை ஏற்றுக் கொண்டு மேலே கூறியுள்ள கதையை வாசித்தால், நரகாசுரன் நமக்குள் தான், கிருஷ்ணரும் நமக்குள் தான். போரும் நமக்குள் தான், வெற்றியும் தீபாவளியும் கூட நமக்குள் தான்.

நான் தான் வலியவன், என்னால் இந்த உலகை வெல்ல முடியும்…. என நினைத்து அதில் முயன்று வெற்றியும் பெற்றான் நரகன். உலகம் அவன் வசம் ஆனது. ஆனால் இறைவனையே வெல்ல முடியும் என நினைத்தான்…. வெற்றி பெற முடியாமல் அவன் தோற்றுப்போனான்….

உலகை வெல்லும் நம் அனைவரின் பயணத்திலும் இந்த அனுபவங்கள் நமக்கு கிடைக்கும். ஏதாவது ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் நரகனாகி நாமும் நரகனாக வாழ வேண்டியிருக்கலாம்.

நரகனின் தொடக்கம் உலகை வெல்லும் வலுவில் ஒரு பயணம், ஒரு மூர்க்கமான பயணம்… உலகை வென்றதும், கைக்கு கீழே உலகம் வந்ததும், அதன் பின் வேறு ஒரு தேடல் தொடங்கும். இறை தேடலும் அதையும் வெல்லுவேன் என முயலுவதும் அடுத்த படி… இறைத்தேடல் தொடங்குவது இயல்பு என்றாலும். அந்த தேடலிலும் பலம் சேர்க்கவும், பரிமளிக்கவும் முயல்வது அன்றி, இறையின் இயல்பை பின்னுக்கு தள்ளிவிட்டு மனிதர்களை விட நான் மேலானவன் எனக் காட்ட சில பளபளப்புக்களையே விரும்புவோம்…

அந்த பலத்தில் மயங்காதும், வெற்றி பெற வேண்டும் என எண்ணாமலும் எளிமையை ஏற்றுக் கொண்டு பணிவுடன் இருக்க வேண்டிய அவசியம் நமக்கு நரகாசுரன் கதை வழியாக சொல்லப்படுகிறது.

இன்று சில நிமிடங்கள் இது குறித்து யோசிக்கலாம். சில எளிய செயல் திட்டம் தீட்டலாம். ஒரு மாற்றம் தரும்…., முடிவில்லா மகிழ்வு தரும்….. ஒரு சில போர்கள் செய்யலாம்.

உலகையே ஆழ்வேன் என சொல்லும் நரகனை நமக்குள் தேடுவோம்.
2. உலகை வென்ற பின், வானுலகை கூட விட்டுவைக்க மாட்டேன் என எகிறும் நரகனையும் நமக்குள் தேடுவோம்.
3. இந்த நரகனை அழிக்க, எந்த கிருஷ்ணரும், எந்த சத்ய பாமாவும் நமக்குள் இணைய வேண்டும் என தேடுவோம்
4. சுதர்சன சக்ரா எது என இனம் கண்டு கொள்வோம்….
5. உக்கிரமான அந்த போர் – தீபாவளி சண்டை…. எது என புரிவோம்
6. போரின் முடிவில், வெற்றியின் கொடி….. வரிசையாய் பூத்து நிற்கும் தீபங்களை நாடுவோம்.

இந்த வருட தீபாவளி நம் எல்லோருக்கும் ஆசிர்வாதமான ஆச்சரியமான அற்புதங்கள் நிகழ வாழ்த்துக்கள்.

சிவம் மைனஸ் 21 கிராம் = சவம் (சிறுகதை )

2011-10-21T09:34:00.003+04:00

அன்பு வாசக தோழமைக்கு வணக்கம்… நாம் அறிந்திருக்க வேண்டிய சில தகவல்களை கதையின் வடிவமாய் இங்கு சமர்ப்பிக்கிறேன். அன்புடன் உங்கள் கருத்து அறியவும் ஆவலாக உள்ளேன்…

(பகுதி – 1)

யெஸ்…. இன்று அவன் நிச்சயம் இறந்து விடுவான்.

தன் மெல்லிய குரலில் ஆழப்பார்வையுடன் அவர் சன்னமாக சொன்னார். சொன்னவர் மீசையிலும் தாடியிலும் தன் முகத்தை தொலைத்து இருந்தார். அந்த மருத்துவ மனையின் சுவர்களுக்கு காதுகள் இருந்தால் கூட கேட்டிருக்க வாய்ப்பில்லை. நகரத்தின் ஒதுக்குப்புறமான அந்த இன்ஸ்டிடுயூட்டின் மருத்துவமனை… அமைதியான இருளில், அங்கங்கு ஓளிரும் செயற்கை குழல் விளக்கை சட்டை செய்யாமல் கருப்பாகவே இருந்தது.

டாக்டர். தூகல், செய்தி கேட்டு நிமிர்ந்தார். கேட்ட செய்தியை மனதில் வாங்கி யோசிக்க துவங்கினார், உடல் பரபரத்தது… செய்தி சொன்னவரை அணுகி, இன்னும் நெருக்கமாய் அமர்ந்து கொண்டு, ஷூவர்…. கேள்வியில் சம்பிரதாயமே இருந்தது. மனம் விரைவாக செய்ய வேண்டிய செயல்களை பற்றியே யோசித்தது.

ஆம். பல்ஸ் குறைந்து விட்டது. ** விழித்திரை விரிக்க துவங்கி விட்டது. இன்னும் சில மணிகளில் இருக்கலாம். நிச்சயமாய் சொல்ல முடியாதே,,,, ஆனாலும்…. ஒன்று மட்டும் நிச்சயம் இன்று அவன் இறந்து விடுவான். தூகல் தன் கை கடிகாரத்தை பார்த்தார். இரவு மணி 11.30 என காட்டியது. குளிர் காற்று ஒன்று சன்னலின் இடையில் மறைக்கப்பட்ட திரைச்சீலையை தள்ளி விட்டு டாக்டர் தூகலின் முகத்தை வருடியது.

அசையக் கூடாது ஒரு நிமிடம், ஒரு கணம் அசையக் கூடாது. படுக்கையின் அருகிலேயே இருந்து கண் கொத்தி பாம்பாக பார்த்துக் கொண்டே இருக்க வேண்டும். ஒரு வேளை மரணம் தாமதித்தால், ஐந்தாறு மணி நேரங்கள் ஆகி விட்டால், விடிந்து விட்டால் என்ன செய்வது….., என் விழிப்புணர்வுக்கு 24 மணி நேரம் இல்லையே. போன முறை நடந்த தவறு இம்முறை நடக்க கூடாது. என்ன செய்யலாம்.

கண் மூடி, சுவாசத்தை கவனித்தார். வேகம்…. சின்ன சின்ன இடைவெளியில் மூச்சு… பிரிக்குவென்ஸி கம்மி. இதயம் துடிப்பது உயர்ந்த சத்தத்தில் கேட்டது. ரத்தம் துரித கதியில் ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது, மனம் உணர்வுகளின் பாதையில் அல்லவா தறி கெட்டு ஓடுகிறது. அறிவின் பாதையில் சென்றால்தானே நல்லது. உணர்ச்சியின் பாஷையில் அல்லவா, எமோஷனலாக அல்லவா இப்போது சிந்தித்து கொண்டிருக்கும்… இப்போது எடுக்கும் முடிவு பகுத்தறிவாகாதே… உணர்வின் வெளிப்பாடல்லவா ஆகும்…..

ஏன் குழப்புகிறாய், பட்சி என்ன சொல்கிறது. உள்ளுணர்வு என்ன சொல்கிறது… அதைக் கேள். டாக்டர் தூகல் கண்கள் மேல் நோக்கி செருக, உடல் கொஞ்சம் தன் வசம் இழக்க, தன்னுள் ஆழ்ந்தார்…. சில நொடிகள் கடந்தது… அவசியமில்லை, குழம்ப தேவையில்லை. குழப்பமில்லை, முழித்திருக்கலாம். மரணம் இன்னும் சில மணிகளில் நடக்கும் ஏதோ ஒரு உள்ளுணர்வு சொல்லியது, தூகல் தன் இருக்கை விட்டு எழுந்தார், அந்த வார்டின் சமீபத்தில் நடையும் ஓட்டமுமாய் வந்தார். அவரது ஐந்து அசிஸ்டெண்டுகளும் முகமன் கூற… அமைதியாய் அவர்களை பார்த்தார்….. ஆழமாய் அவர்களை ஊடுருவி பார்த்தார். அந்த அர்த்தப் பார்வையின் அமைதி அவர்களுக்கு புரிந்தது.

அந்த அமைதியின் அர்த்தம் அவர்களுக்கு தெரிந்தது, மற்றும் அவர்கள் ஆவலுடன் எதிர்பார்த்தது. அவர்களும் அமைதியானார்கள். எதிர் கேள்விகள் கேட்காமல் தத்தம் இருக்கைக்கு நகர்ந்தார்கள். அவர்கள் செய்ய வேண்டிய பணியின் அவசியமும் அவசரமும் புரிந்தது. அவரவர் இருக்கையில் அமர்ந்து கொண்டு தங்கள் வேலைகளில் இன்னும் சிரத்தையாய் ஆழமாய் துவங்கினார்கள்.

தூகல் படுக்கையின் அருகில் இருந்த நாற்காலியில் அமர்ந்தார். படுக்கையில் இருந்த நோயாளியை பார்த்தார். கண்கள் பாதி திறந்தும், மூடியும் ஒரு தூக்க நிலையில் போர்வை புதைப்புக்குள் இருக்கும் அவனை பார்த்தார். திறந்திருந்த பாதிக் கண்களில் ஜீவன் குறைந்து இருந்தது. பளிங்கு போல் பளபளப்பாகவும் நீர் கோர்த்தும் இருந்தது.

இவன் இறக்க போகிறான், தன் வாழ்வை முடித்து இந்த உலகை விட்டு செல்ல இருக்கிறான். இன்னும் சில மணி நேரத்தில் அது நடக்கும். அவன் மட்டும் தான் சாகப் போகிறான். அவனுக்கு, அவனது வாழ்க்கையில் பெரிய மாறுதல், ஆனால் உலகம் மாறப் போவதில்லை. சூரியன் மாறப்போவதில்லை, இங்குள்ள இயக்கங்கள் மாறப் போவதில்லை. நான் நாளையும் உயிரோடு இருப்பேன்…. இவன் மட்டும் இங்கு இருக்க மாட்டான்.

இல்லை மரணம் கொடியது… மனித வாழ்க்கையில் அவசியமற்றது. எப்படியாவது வெல்லப்பட வேண்டியது. முடியுமா… முடியும்… எப்பாடு பட்டாவது இதை தடுத்து நிறுத்தியே ஆக வேண்டும்.

இன்றைய என் ஆராய்ச்சி அதன் முதல் படி.

டொம்….. பலத்த ஓசையுடன் இயந்திரம் சத்தமிட்டது…. அளவுகோலின் பக்கத்தில் இருந்த உதவியாளன் ஓடி வந்து ‘டாக்டர் எடை….. ஒரு அவுன்ஸ் குறைந்துள்ளது’ டாக்டர் தூகல் அர்த்தப் பார்வையுடன் … ம்… நாம் எதிர்பார்த்தது தான் உணவுக் குழாய், மூச்சுக் குழாயிலுள்ள நீர்ப்பதம் கடைசி நேரத்தில் ஆவியாகி விடும். அதனால் தான் இந்த எடை குறைவு… இன்னும் தீவிரமாய் கவனியுங்கள்…

அவன் நகர தூகல் தன் பார்வையை படுக்கையை நோக்கி செலுத்தினார். படுக்கை விரிப்பு அசையவில்லை….. படுத்திருந்த நோயாளியின் காதுகள் அந்த அறையின் ஒலியை உள் வாங்கி கொண்டு அமைதியாய் இருந்தது…

(தொடரும்….)

· **** நம் கண்ணின் நடுவில் கருப்பு மணி – கண்மணி…. வெளிச்சத்துக்கு ஏற்ப விரிந்தும் சுருங்கியும் பார்வையை நமக்கு வழங்குவது. இது தன்னிச்சையாக மூளையின் செயல்பாட்டில் இல்லாமல் இயங்குவது. மரணம் சம்பவிக்கும் அந்த கடைசி நேரங்களில், இது விரிந்தும் நிலைபெற்றும் இருக்கும். அதனால் தான் கண்ணில் டார்ச் அடித்து பார்த்து மரணத்தை டாக்டர் கன்பர்ம் செய்வார்.

(Bliss Please ..... )…ப்ளிஸ் பிளீஸ்….

2011-10-08T10:14:00.004+04:00

முன்னிரவு சுமார் 7 மணி இருக்கலாம். ரிலாக்ஸ்டாக பைக்கில் சென்று கொண்டிருக்கும் போது, சாலையில் எதிரில் பார்த்த காட்சியில் லேசாய் அதிர்ந்தேன், அட்ரெனிலின் கொஞ்சம் அதிகப்படியாய் சுரக்க, இரத்தம் சற்று டாப் கியரில் ஓடியது, உடல் பரபரத்தது. எச்சரிக்கை உடலெங்கும் பரவ, வண்டியை திருப்பி விடலாமா என யோசித்தேன்.

பார்த்தது இதைத்தான். சென்னை புற நகர் ஒதுக்குப் புறமான அந்த சாலையில் நிறைய மனித தலைகளும் கூட்டமும். கும்பல் கும்பலாய் ஆட்கள். சுமார் 200 பேர் இருக்கலாம்.

அடர்ந்த அமைதி அங்கு குடி கொண்டிருந்தது, சிறு சிறு குழுக்களாய் பிரிந்து குசு குசு குரலில் பேசிக் கொண்டும் இருக்கிறார்கள். ஏதோ ஒரு அசம்பாவிதம் நடந்து இருக்க வேண்டும், ஒருவேளை ஏதேனும் கலவரம்… தெரியவில்லை.

ஹூம், கூட்டம் பார்த்ததும் ஏன் இப்படி சிந்திக்கிறது… என்ன செய்வது, தினச் செய்திதாள்கள் புரட்டும் போது, நம்மை புரட்டி போடும் செய்திகள் தானே அதிகம். அவைகள் நமக்கு சொல்லும் சேதிகள் எல்லாம் அப்படி…. எங்கு பார்த்தாலும்… கலை…கள்ளை…. (சாரி, கொ என்பதையே முதல் எழுத்தாக கொள்ள வேண்டும்…. என்னவோ…. அதை சொல்ல விருப்பமில்லாததால்… க வோடு நிறுத்தி விட்டேன்)

என்ன இது, என்ன கூட்டம், என்னதான் நடக்கிறது என ஆரம்ப பார்வை பார்த்து கொண்டு இருக்கும் போதே, நான் ஓரளவு சூழலுக்குள் வந்து விட்டேன், திரும்பி போக இயலாத தூரத்தில் நான் வந்து விட்டேன். சரி விரைவாக கடந்து சென்று விடலாமோ எனவும் யோசிக்க… அப்படி செய்யவிடாமல் கியூரியாசிட்டி கிடுக்கிப் பிடி பிடித்து கிணிகிணிக்கிறது. அங்க என்னதான் நடக்குது என ஆர்வம், என்னை அங்கும் இங்கும் பார்வையை செலுத்த வைத்தது.

கூடியிருக்கும் மக்களின் முகங்களை பார்த்தேன், ஏறக்குறைய அனைவரின் முகங்களிலும் பரபரப்பு இல்லை, படபடப்பு இல்லை, ஒருவித அமைதி, மற்றும் ஒரு புன்னகை. அந்த புன்னகை எனக்கு கொஞ்சம் ஆறுதலாய் இருந்தது. சரி எதுவும் அசம்பாவிதம் இல்லை, சந்தோசம்…. இருந்தாலும் என்னதான் நடக்கிறது. ஆர்வம், என்னை பிராண்டியது.

ஒரு தேனீர் கடையில் டீ குடிப்பதாய் சாக்கு காமித்து விட்டு, என்ன நடக்கிறது என வேவும் பார்க்கும் ஆசையில் பைக்கை ஓரம் கட்டினேன்.

அழுக்கு தேனீர் கடையில், சாக்குகளே திரைச்சீலைகள். ஓய்யாரமாய் ஒரு பாய்லர், அந்த தேனீர் கடையின் காஸ்ட்லியான இன்வெஸ்ட்மெண்ட்…. ஆணி புடுங்கிக் கொண்டதால் ஆடும் மர பெஞ்சுகளே நம் சிம்மாசனம். வியாபாரம் ஜரூராய் நடக்கிறது. கடையிலும் ஆரவாரம் இல்லை, அமைதிதான். அதிகம் பேச்சு இல்லை….

ஆழமாய் என்னருகில் தேனீர் கடையில் இருந்த ஆளை பார்க்கிறேன். மெலிந்த கருத்த சவரம் செய்யப்படாத முகம். எண்ணையை என் அருகில் கொண்டு வராதே என அடம் பிடித்த தலை. போடாத சட்டையில் தெரிந்த மார்பில் வெள்ளை ரோம புற்புதர். இடுப்பு வேட்டியை ஒரு தாயத்து இறுக்கிய அருணாக் கொடி இழுத்து பிடித்து இருந்தது.

கண்கள் மட்டும் பரபரத்து இருக்க, தலையை அடிக்கடி திருப்பி உயர்த்தி, ஒரு இருட்டு சந்தின் திசையில் பார்த்து கொண்டிருந்தார். என் பார்வையை சற்று திருப்பி அவரை விடுத்து மற்றவர்களை பார்க்க, அனைவரின் பார்வையும் அனேகமாய் அந்த இருட்டு சந்தின் மேலேயே இருக்கிறது.

சற்று நேரத்தில் ஆள் அரவம் தெரிந்தது. கால் சட்டை இன் செய்யப்படாத சட்டை போட்டு, ஒரு இளம் வயதினன் மெலிந்த தேகத்தில் விரைந்த நடையில் வந்தான். வந்தவன் நேரே என் அருகில் இருக்கும் மூத்தவர் இடம் வந்து சுற்றி முற்றும் பார்த்து விட்டு, சட்டை தூக்கி விட்டு, வயிறை ஒரு எக்கு எக்கி, பேண்ட்க்குள் இருந்து ஒரு பாட்டிலை வெளியில் எடுத்தான்.

அது கொல்கண்டா பிராந்தியின் ஒரு குவார்டர் பாட்டில். பெரிசின் முகம் மலர்ந்தது, மீசைக்குள் மறைத்து வைக்கப்பட்டிருந்த காவி ஏறிய பற்கள் விரிந்து காற்றோடு காரசாரமாய் பேசியது. படக்கென அந்த பாட்டிலை வாங்கி பெரிசு தன் வேட்டியை தூக்கி அதனுள் மறைத்து வைத்தார். வைத்த போது… கிளிங்…. பாட்டிலோடு பாட்டில் உரசும் சத்தம் கேட்டது… ஓஹோ.. பெரிசு இன்று பெரிய ஸ்டாக்கிஸ்ட் தான். அடடா….. மழைடா… அடமழைடா….

பாட்டிலை கொடுத்த இளையவன், மெதுவாய் நகர்ந்து ஒரு கும்பலோடு நின்று கொண்டான். அப்போது கவனிக்கும் போது அந்த கும்பலில் இருந்தவர்கள் அனைவரும்…. வெள்ளை வேட்டி கட்டி, அதே வெள்ளை நிற சட்டை போட்டு, கஞ்சி போட்ட உடுப்பில் மிடுக்காய் இருந்தனர். கறுத்து குண்டாய் ஆரவாரமாய் நின்றனர். நிற்கும் தோரணையிலேயே அவர்கள் அரசியலின் பிரிவை சார்ந்தவர் என்பது புரிந்தது.

ஒன்றும் ஒன்றும் மூன்று என என் மனம் கணக்கு கூட்டியது. உள்ளாட்சி தேர்தல், ஓட்டுக்கு நோட்டு போல, குளி….. சாரி…. குழி…..ஐய்யோ… சாரி….குலி….. ம்… அப்பப்பா…. குபி….. ஹூம்,,,, இல்ல…. குடி மக்களை குஷிப்படுத்தும் திருவிழா என்பது புரிந்தது. பாட்டில் வினியோகம் செய்யும் சடங்கு….. அப்பாடி பரவாயில்ல, பாதி கப் டீ தீரும் முன்னே மேட்டரு புரிஞ்சுருச்சு, இனி நிம்மதியா போகலாம் என பட்டதால் டீயின் சுவையில் நான் அமிழ்ந்தேன்….

அந்த சூழல் எனக்கு விசித்திரமாய் பட்டது. ஜன நாயகம் ஒரு போதையில் விலை போகிறதே என ஆற்றாமை ஒரு புறம். தினம் தினமா குடுப்பான், இப்படி ஆடிக்கும் அம்மாவாசைக்கும் கொடுக்கிறத பெரிசா ஏன் நினைக்கணும்…. என சில ஆற்றாமைகள் முட்டி மோதினாலும்…. அந்த அடித்தட்டு மக்களின் முகங்களும் சந்தோசங்களும் மனதில் மலரை விதைக்கிறது. அப்பா… என்ன ஒரு மகிழ்ச்சி, ஒரு வேளை எப்போதும் பட்டை சாராயம் அருந்துபவனை இந்த உசத்தி சரக்கு உசுப்பி விட்டதோ….

குடிப்பது என்பது ஒரு ‘ஒளித்து செய்யப் படவேண்டிய செயலாகவே’ இன்னும் தமிழ் நாட்டில் இருக்கிறது. அறிஞர் அண்ணா சொன்னது போல், குடிப்பதை பாவம் என்று கருதும் நாடு எங்கள் நாடு. குடித்தேன் என சொல்ல கூச்சப்படும் நாடு எங்கள் நாடு.

அப்படி ஒரு ஒளித்து செய்யப்பட வேண்டிய செயல் என பகுக்கப் பட்டதால் அதற்கு ஒரு கிசுகிசு போல் ஒரு மவுஸ் வந்து அந்த உணர்வுக்கு ஒரு டிப்ளோமேட்டிக் ஸ்டேடஸ் வந்து விட்டது. அழுக்கு தீரவும் களைப்பு தீரவும் குளிக்கிறோம்…. அதைப்பற்றி அகமகிழ்ந்து அக்கம் பக்கம் யாரும் பெருமை பேசுவதில்லையே……… இன்னிக்கு நான் மூணு ரவுண்டு சோப் போட்டேன்… இரண்டு தடவ ஷாம்பு போட்டு, ஜம்முன்னு ரிவர்ஸ்ல ஷேவ் பண்ணேன்… என யாரும் புளகாங்கிதம் அடைவதில்லையே..

அந்த சூழலை பார்க்கிறேன், வயது வித்தியாசம் இல்லாமல், பெரியவரும் இளவயதினரும்…. அங்கே மகிழ்ச்சியாய் இருக்கிறார்கள். அதிகம் பேசாமல், மனமும் கண்களும் பரபரத்து, மனம் வரப் போகும் போதையை எண்ணி இப்போதே மகிழ தொடங்கி விட்டது.

இந்த நிகழ்வு சில கேள்விகள் கேட்க தூண்டியது. எதற்காக குடிக்கிறார்கள்.

1. உடல் சோர்வு, களைப்பு, உபாதை இதிலிருந்து தற்காலிகமாக விடைபெற
2. மன அழுத்தம், கவலைகள் இதிலிருந்து தப்பித்து கொள்ள
3. பரவச, பறக்கும் ஒரு நிலை அடைய
4. பலத்துடன், சிந்தனை ஒருமைப்பட, இயல்பு தரிசிக்க…. சில அரிய செயலாற்ற

(போதை தலைக்கேறியதால் மேலே உள்ள நம்பரை (Font) பாருங்கள்... )
இவ்வளவு தானே…. இதற்காகத்தானே நம் மனித குலம் குடிக்கிறது, குடிக்க துடிக்கிறது.

இத்தனைக்கும் தீ போன்ற தித்திப்பில்லாத ஒரு கசப்யின் சுவை, உள்ளுக்குள் இறங்கும் காட்டம், காலையில் எழுந்தால் வரும் ஹேங்க் ஓவர் என எத்தனை இடர்கள் இருந்தாலும், கிடைக்கும் மேற்கூரிய சில காரணங்களுக்காகத்தானே இந்த குடி… ஆங்…. புடி…..அடி….ஒரு ரவுண்ட்…..

சரி, இந்த நாலையும் பெற வேறு எளிய வழி இருக்கிறதா…. இல்லை…. எளிய வழி இல்லை, ஆனால் ஒரு வழி இருக்கிறது. தியானமும் யோகமும் இதை தரும் வல்லமை பெற்றது. போதையை விட ஆழமான நிலைக்கும் ஆரோக்கியமான பக்கவிளைவுகளையும் கொடுக்க கூடிய சக்தி கொண்டது.

என்ன ஒரு கஷ்டம்… குடிப்பதை போல் எளிதாய் இந்த நிலை அடைய முடியாது. கையில ஒரு கிளாச எடுத்தோமா….. நமக்கு தோதான ஒரு மிக்ஸிங் போட்டோமா…. மொடக் மொடக்குன்னு குடிச்சோமா,…. குடிச்ச சில நிமிசத்தில சிந்தனை மட்டுப்பட்டு, மூளை தயங்கி இயங்கி ஒரு மேஜிக் நிகழ்ந்து விடும். பரவசம் படர்ந்து விடும், அழுத்திக் கொண்டிருக்கும் சிந்தனைகள் தூங்கி கொள்ள, மனம் துவண்டு விடும். உடல் கட்டுப்பாடுகள் தளர்த்தி இலகுவாகி விடும்.

இதே டண்டணக்காவ மெடிடேட் பண்ணி கொண்டு வர ரொம்ப கஷ்டம், யூனிவர்சலா எல்லோருக்கும் ஒர்க் அவுட் ஆகிற மாதி ஒரு பார்மூலாவும் மெடிடேஷன்ல இப்ப இல்ல…. ஒவ்வொரு மனுசனுக்கும் ஒவ்வொரு மாதிரி. ஆண்டவா…. ஹட யோகா… மந்திர ஜெபா… ராஜ யோகா, கிரியா யோகா…. இப்படி பல ரூட்டு…

இன்னிக்கு தேதியில மெடிடேஷன் எப்படி இருக்குது. ஒண்ணுக்கு பாதி பேர் டவுட்டாவே இருக்காங்க. இல்ல இந்த தியானம்ங்கிறது ஏதாவது இருக்கா, அல்ல வெறும் பம்பாத்தா என ஆரம்ப கட்ட கேள்வியில் நிற்க வைத்தது ஆன்மீகத்தின் முதல் கோளாறு. பயங்கர அட்வென்ஜரசா இருக்கணும், அது மட்டுமில்லாம ஏதோ ஒரு பாதையில கத்துக்கிட்ட பயிற்சிகள மாசக் கணக்கா, வருசக் கணக்கா உடும்புப் பிடி பிடிச்சு செய்யணும். இப்படி பல சேலஞ்சஸ்.

எல்லோருக்கும் ஒத்து வரக்கூடிய எளிமையான அதே நேரம் கண்டிஷனா கம்பிளீட் ப்ளிஸ் (BLISS) வர ….. ஃப்ளீஸ் ஒரு வழி சொல்லுங்களேன்….

ஐய்யா… ஆசிரம அல்டாப்புக்களே…. ஆன்மீகம் விற்பவரே…. ஐயாம் சாரி…. ஆன்மீக விற்பன்னர்களே… காசு பணம் பின்னால போகாம, பொம்பள பின்னால போகாம….. சட்டுன்னு எளிமையா எல்லோருக்கும் தோதுப்படுகிற மாதிரி ரிலாக்ஸேஷனுக்கு ஒரு டெக்னிக்க கண்டுபிடிங்களேன்… உலகமே உங்கள கைய எடுத்து கும்பிடும்….

முடிக்கும் முன்….

படுக்காளி ஒரு டவுட்டு… இந்த பதிவில ஒரு இடத்தில… ‘ஒண்ணும் ஒண்ணும் மூணு’ என ஒரு கணக்கு சொல்லியிருக்கிறாயே…. அதென்ன ஸ்பெல்லிங்க் மிஸ்டேக்கா, இல்ல உன்னோட கணக்கே அந்த ரேஞ்சுதானா என எண்ணியிருப்பவர்களுக்கு…. இது ஒரு பயன்பாடு…

நான் கேட்டு ஆச்சரியப்பட்ட ஒரு ஆச்சி சொல்…. நான் பெற்ற ஆச்சரியம் பெருக இவ்வையகம்….

ஒன்றும் ஒன்றும் இரண்டு என்பது தீர்மானமாய் சொல்ல முடிகிற, நம் கண்ணுக்கு முன்னால் இருக்கிற தகவல்களின் அடிப்படையில் எடுக்கப்படும் தீர்மானங்கள். அப்படி இல்லாமல், மறைந்திருக்கும் சில மேட்டர்களும் சேர்த்தால் தான் ஒரு அர்த்தம் வரும் எனும் ஒரு நிலை வரும் போது…. சீக்ரெட்டான ஒரு ஒண்ணையும் கண்ணுக்கு தெரியும் இரண்டையும் கூட்டி, ஒண்ணும் ஒண்ணும் மூணு என சொல்லும் கணக்கில் தான் சூட்சமம் இருக்கிறது.

இடம் பொருள் ஏவல்….

2011-09-25T02:39:00.002+04:00

கிரிக்கெட்டு கிரவுண்ட்டு… மெனக்கெட்டு ஒரு பத்து பேரு வெளாடிக் கிட்டுருந்தாங்க…. ஓடி வந்த பந்த ஓங்கி அடிச்சாரு நம்ம பேட்ஸ் மேன்… மைக் ஹஸி,..

இந்த மைக் ஹஸி … சிக்ஸர் அடிக்கும் போது தோனி சிரிச்சா….கை தட்டுனா அது ஐபிஎல்…. அதே சிக்ஸர… அதே… மைக் ஹஸி அடிக்கும் போது தோனி மண்டைய சொறிஞ்சா…. ஒண்ணுமே நடக்காதது மாதிரி பச்சைப் புள்ள மாதிரி மூஞ்ச வைச்சிக்கிட்டா அது இண்டெர் நேஷனல் மேட்ச்…. எப்படி….

ஒரே சமாச்சாரம்…. ஒரே ஆக்‌ஷன் எப்படி பாதாளத்துக்கும் ஆகாயத்துக்குமா மாறிப்போகுதுல்ல…. இதத்தான் ரெபரென்ஸ் என சொல்லலாம்.

தமிழ்ல சொல்லுங்க சார்…. என்பவருக்கு… தமிழ்ல சொன்னா டாக்ஸ் பிரீ இல்லேண்ணாலும் இன உணர்வு அதிகமாக!!!??? இருப்பதால்...... இடம் பொருள் ஏவல்….

ஒரு தேசத்துக்கு கேப்டனா இருக்கும் போதும், தேர்வுக்கு கேப்டனாக இருக்கும் போதும் என நிலை மாறி விடுகிறது. அதனாலேயே தோனி மைக் ஹஸி வெளாடும் போது ஹம் கிசி….ஹம் கிசி…. கம் நஹி… நஹி…. என சொல்ல வேண்டியிருக்கிறது. சரி இதெல்லாம் ஒகே… இன்னிக்கு அதுக்கு என்ன என்பவருக்கு…

இன்னிக்கு காலைல பேப்பர் வாசிச்சப்போ, முதல் பக்கத்துல உங்கள கவர்ந்து பின்னர் கலகலத்துப் போன ஒரு ஓட்டப் பந்தய நீயூஸ்தான்…. CERN ல் நடந்து முடிந்த ஓட்டப் பந்தய போட்டியிலே… மிகச் சிறப்பாக விளையாடி வெற்றி பெற்ற நம் அண்ணனா அக்காவா… சரி ஏதோ ஒண்ணு…. நம்ம நீயூட்டிரினாஸ் ரேஸ்ல ஜெயிச்சு வெற்றி கோப்பைய தட்டி சென்றிருக்கிறது. லைட்ட முந்தினத லைட்டா நினைச்சுக்காதீங்கன்னு முதல் பக்கத்தில விலாவரியா படிச்சோம் இல்லியா… ஹா…ஹா… ஐன்ஸ்டின் தியரி ஆப் ரிலேடிவிட்டு தப்பாய் போச்சு… போச்சு… இனிம நாமெல்லாம் நினைச்சோம்ன்னா, டைம் டிராவல் பண்ணலாம்,… சட்டை பேண்ட் ரெடி பண்ணிக்கோங்க எனும் ரீதியில் படிச்ச செய்தி பற்றித்தான் பேசுறோம்….

http://www.rferl.org/content/cern_explains_fuss_over_new_physics_findings_neutrinos/24338924.html

அட இல்லீங்க… சரியா விளங்கல…. இன்னும் எளிமையா சொல்லுங்க என குல்லா வைச்ச குப்புசாமி கேட்டதனால… அவருக்கு, சொல்லுவோமா ……

காரமான ஒரு பொருளுக்கு நாமாக வைத்த பெயர் மிளகாய், ஜில்லுன்னு குடிக்கிற பானகத்துக்கு நாம வைச்சிக்கிட்டது ஜிகர்தண்டா,.. இல்லாம இந்த பொருளுக்கும் பெயருக்கும் என்ன உறவு… ஒண்ணும் கிடையாது, அது மாதிரித்தேன் இன்னிக்கு நாம வைச்சிகிட்டு இருக்கிற எல்லா அறிவியல் கண்டுபிடிப்புக்களுமே நமக்கு நாமே எழுதிக் கொண்ட வியாக்கியானங்கள் தான்.

உதாரணத்துக்கு இத எப்படி அளக்கிறதுன்னு நாம கண்டுபிடிச்ச யூனிட் சிலது இருக்குது.

பிரியாணிய அரை பிளேட், கால் பிளேட்டுன்னு சாப்பிட்டுருக்கோம், இதே பிரியாணிய வட நாட்டுல கிலோ கணக்கில சொல்லி திராசுல தூக்கிடுவாங்க…. தேங்காய எவ்வளவு குண்டுன்னு பார்க்காம குத்துமதிப்பா ஒரு சைசு பார்த்துட்டு வெறுமனே எண்ணிக்கையாய் விலை பேசுறவங்க நாம… ஆனா, கட் அண்ட் ரைட்டா நிறுத்து கிலோவில சொல்றவங்க இருக்காங்க… இது பரவாயில்ல, தயிர திரவமா இல்ல திடமா என தீர்மானம் பண்ணாம கிலோவுலயும் லீட்டராகவும் பேரம் பேசுறாங்க…. இப்ப சொன்ன விசயம் என்னன்னா பொருள வாங்குறதுக்கு நாமளா உண்டாக்கிட்ட ஒரு யூனிட்டு அவ்வளவுதான். நம்ம சௌகரியமும் நடைமுறையும் கலந்து ஒரு தினுசா ஓடிக் கிட்டு இருக்கிறதுதான் நம்ம வாழ்க்கையும் அறிவியலும்.

இந்த ரேஞ்சுல மாஸ், டைம் என நாம் உருவாக்கி கொள்ள சில ரெபரென்ஸ்களை கையாண்டோம். மைக் ஹஸி தோனி என சொன்ன உதாரணத்தையும் இங்கு நினைவில் கொள்ளுதல் நல்லது.

காற்றில்லா வெற்றிடத்தில் ஒளியின் வேகம் நிரந்தரமானதே, எனவும் அதுவே மிச்ச எல்லாவற்றிலும் வேகமானது எனவும் உணரப்பட்டு அதன் அடிப்படையில் உருவாக்கப்பட்ட கோட்பாடுகளே இன்று நிலுவையில் உள்ள நமது மாஸ் மற்று டைம்கள்…

சரி இன்னிக்கு இந்த நியூட்ரானிக்ஸ் கண்டுபிடிப்பால், என்ன பிரயோஜனம், என்ன மாதிரி மாற்றங்கள் நிகழும்,

மங்காத்தா பார்ட்டி போய், சோனா பக்கத்தில் உட்கார்ந்து அவரை பாதுகாப்பாய் கூட்டி வந்து விட முடியுமா…. 7ம் அறிவின் இசை வெளியீட்டு விழா சூப்பரா இருந்துச்சு, சிக்குன்னு போய், படத்த பார்த்துட்டு வந்துட்டுடட்டுமா என டைம் டிராவல் பற்றிய டைம் பாஸ்… எலிமண்டரி ஸ்கூல் சிந்தனைகளை கொஞ்சம் தூர வைத்து விட்டு பார்த்தால்,

இன்று ஒளியின் வேகத்தை மிஞ்சக் கூடிய ஒன்று நம்மால் கண்டுபிடிக்கப்பட்டால் நாம் இதுவரை சொல்லிக் கொண்டிருந்த நிறைய அறிவியல் வியாக்கியானங்கள் மாற்றப்பட வேண்டி வரும். நம் வாழ்க்கை முறையில் நிறைய மாறுதல் செய்ய வேண்டியிருக்கலாம். வாழ்க்கை இன்னும் சிக்கலாகக் கூடிய சாத்தியக் கூறுகளே நிறைய உள்ளன,

இன்னிக்கு புதுசா ஒண்ணு கண்டுபிடிச்சோம்ன்னா அதுக்கு என்ன அர்த்தம் என்றால், நான் இதுவரை இதுபற்றி தெரியாமல் இருந்திருக்கிறேன் எனும் அறியாமையை உணர்ந்து கொள்கிறோம் என்பார்கள், மாற்றங்கள் தவிர்க்க முடியாதது.

அடுத்த வீட்டில் கார் வாங்கும் போது… இல்ல நான் இன்னும் மாட்டு வண்டியில தான் போவேன் என அடம் பிடிக்க இயலாது. முன்னேற்றங்களும் மாற்றங்களும் வரும் போது அதில் பயணிக்க நம்மை தயாராக்க வேண்டியது நம் கடமையே. அதுவரை எளிமையாய் சில விசயங்களை புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்போம்.

அரைகுறை இறைவன்...!!!

2011-05-26T10:36:00.002+04:00

சேட்டை ஜாஸ்தியாயிருச்சுடா, இறைவனை பத்தியே குறையா…. அரை குறை..!!! என அவசர தீர்மானம் போட வேண்டாம். இறைவன் என இங்கே சொன்னது ஒரு வார்த்தை பிரயோகமே. இறை என சொல்லும் போது, அதன் சில குணங்களை மட்டும் எடுத்து கொண்டேன். இறைவன் என்பதில் நிறைவானவன் / முழுமையானவன் அன்றின் படைக்கும் வல்லமை பெற்றவன் எனும் இரு குணாதிசயங்கள் மட்டுமே விவாதிக்க எடுத்துக் கொள்ளப்பட்டது.

ஓகோ அது சரி, அப்ப சரி, ஆனால்…. அரைகுறை என்கிறாயே….. அது என்ன எனும் கேள்விக்கு, இறையும் இல்லாமல் விலங்கும் இல்லாமல்…. இரு குணங்களும் சரி விகிதத்தில் கலந்த துர்பாக்கியசாலி…. நம்மைப் பற்றித்தான் எழுதுகிறேன். மனிதர்களைப் பற்றித்தான்.

உயிரினங்களை பிரிக்கும் போது, அதன் அறிவு வகையை கொண்டு பிரித்தால், ஒவ்வொரு அறிவாக ஏறும் படிக்கட்டில் 5 அறிவுகளை கொண்டு விலங்குகளும், 6 வது அறிவை கொண்டு நாமும் நிற்கிறோம். சரி அஞ்சுக்கும் ஆறுக்கும் இடையில் என்ன வித்தியாசம்….

அதை எளிமையாய் சொல்லுவோமா எனும் சிந்தனைக்கு நாம் ஒரு திரைப்பாடலை கடன் வாங்குவோம்.

நம் தமிழக முதல்வர் ஜெ.. அவர்கள் ஆனந்தமாய் ஆடிப்பாடும் ஒரு பாடலில் இப்படி ஒரு வரி வருகிறது.

மரத்தில் படரும் கொடியே, உன்னை படைத்தவரா அங்கு படர விட்டார்.

பாய்ந்து செல்லும் நதியே, உன்னை படைத்தவரா இந்த பாதை சொன்னார்…

ஆஹா… இரு வரிகளில் எவ்வளவு ஆழமான ஒரு விடயம் சொல்லப்பட்டிருக்கிறது. இந்த வரிகள் சொல்வது, படைத்தவர் படைப்போடு நிறுத்தி விட்டார். அவர் வாழவோ… வாழும் முறையையோ…, பாதை சொல்லவோ முயலவில்லை. உயிரினங்கள் தங்களுக்குள் எடுக்கும் தீர்மானத்தின் அடிப்படையிலேயே வாழ்க்கை அமைகிறது எனும் சித்தாந்தம் இங்கு மிளிர்கிறது.

’மரத்த வைச்சவன் தண்ணீர் ஊற்றுவான்’

என இன்னொரு கவிஞர் சொல்கிறாரே…. அவனின்றி ஒரு அணுவும் அசையாது என கேட்டிருக்கிறோமே… அது எப்படி…..

அது அப்போ….. எது சரி…. என நமக்குள் எழும் கேள்வியே…. இப்பதிவின் ஆணி வேர்.

வடிவேலு சொல்வாரே…. ‘உக்கார்ந்து யோசிப்பாங்களோ…!!!!’ ‘ரூம் போட்டு யோசிப்பாங்களோ…!!!’ என கேட்பாரே.. அது மனிதனுக்கு மட்டுமே உள்ள ஒரு தனி பலம். சிந்தித்து சில விசயங்களை படைப்பது அல்லது மாற்றுவது….. நம்மால் சாத்தியம். நம்மால் மட்டுமே சாத்தியம்.

படைப்பு எனும் போது எத்தனையோ உண்டு. வீடு… குடும்பம், குழு, சமூகம், கம்பெனி, இலக்கியம், அறிவியல் கண்டுபிடிப்பு, இப்படி எத்தனையோ…..

ஒரு சின்ன வேண்டுகோள், இந்த படைப்பை பற்றியும் அதன் பரிமாணம் பற்றியும் எழுதலாம். ஆனால் வெறும் பதிவு…. நீ நீ நீ ண்ண்ண்ண்டு…. கட்டுரை போலாகிவிடும். எனவே ஒரு நிமிடம் வாசிப்பதை நிறுத்தி விட்டு படைப்பை பற்றியும் அதில் நமக்குள்ள பலம் பற்றியும் கொஞ்சம் நீங்களே யோசித்து விடுங்கள்.

பசியாற மட்டுமே விலங்குகள் உண்ணுகின்றன. ஆனால் நாமோ பசி மட்டுமல்லாது, ருசியும் வேண்டும் என நிர்பந்திக்கிறோம். உண்மைதானே. ஆம்…. அது ஏன்…..

நமக்கு பசியும் ஆற வேண்டும் பின்னர், அது ருசியாகவும் இருக்க வேண்டும். அதற்கு காரணம், நம்மால் ருசி என உணரப்பட்டால், அது ஒரு வித மகிழ்ச்சியை நம்மின் உள்ளுக்குள் ஏற்படுத்தும். ஒரு நிறைவை நமக்குள் உண்டாக்கும். அந்த மகிழ்ச்சியை நிறைவை நாம் அனுபவிப்பவர்கள். அதை வேண்டும் இன்னும் இன்னும் வேண்டும் என ஆசிப்பவர்கள்.

அதனால் தான் உண்ணுதல் மட்டுமல்லாது நம் எல்லா செய்கையையிலும் இந்த இன்பம் துய்த்தல் எனும் செயல் பாடு உண்டு. உன்னைப் போல் யாரேனும் உண்டா…. என நமக்கு தரப்படும் சமூக அங்கீகாரத்துக்காக நம் உயிரையும் கொடுக்க சித்தமாகிறோம்.

விலங்குகளுக்கு உணவு தேவைப்பட்டால், சக உயிரை கொல்ல உரிமையும் தார்மீக அனுமதியும் இருக்கிறது. பழிவாங்கும் உணர்ச்சி கூட இயல்பு என ஏற்றுக் கொள்ளப்படுகிறது. ஆனால் மனிதனுக்கு அப்படியில்லை. உயிரை கொல்வது பாவம், பழிவாங்குவது மிருக குணம் என அறிவுரை வழங்கப்படுகிறது.

அவன் இயல்பு விலங்கின் குணமே. விலங்கின் குணத்தோடு அரை குறையாய் அமைக்கப்பட்ட இறை குணமும் அவனுக்கு உண்டு. அவனுக்கும் பசி உண்டு, வன்மம் உண்டு, பகை உணர்ச்சி உண்டு. என்றாலும் அதன் மேல் படிமானம் மனம் சமைத்த நடைமுறை சட்டதிட்டங்கள் கலாச்சாரமாக, வேல்யூ சிஸ்டமாக அவனை வழி நடத்தும்.

பாதி மிருக இயல்பும், பாதி இறை குணமும் சரிவிகிதத்தில் கலந்திருப்பதாலேயே அவனுக்கு இந்த தொல்லை. இந்த வாழ்வியல் துன்பம். மிருக வழியா, இறை வழியா என அவன் தன் பாதை தேர்ந்தெடுத்து செல்வதிலும், அந்த தீர்மானிக்கும் திறனிலுமே அத்தனை கோளாறுகளும்.

ஆத்துல ஒரு கால், சேத்துல ஒரு கால் என குழப்பங்களும், மன தயக்கங்களும் அவனை வாட்டும்.

அன்பிற்குரியவர்களே…. இப்பதிவில் சொல்லப்படுவது ஒரு எளிய ஆனால் ஆழமான தகவல். இந்த தகவல் அதன் அர்த்தத்தில் புரியப்பட்டால், நம் மனித வாழ்வில் நிம்மதி வரும், இனிமை வரும். தயக்கங்கள் அகலும். தெரியுமப்பா, எனக்கு …. என தன்னம்பிக்கை வரும். நம்மை பகுத்து நம் செயல்திறனும், சிந்தனை ஓட்டமும் புரியும்.

ஆம்… இது ஒரு டிப் ஆப் த ஐஸ்பெர்க்தான். இதன் நுனி பிடித்து கொஞ்சம் சிந்தித்தால் ஒரு சில ஆழமான விசயங்கள் தொட முடியும். அந்த தேடல் பயணத்தின் ஆரம்பத்தில் தான் நானும் இருக்கிறேன். தயவு கூர்ந்து தங்களுக்கு தோன்றியதை என்னுடன் பகிர்ந்தால் எனக்கும் மற்றவருக்கும் உதவியாய் இருக்கும்.

குமரி முதல் காஞ்சி வரை...

2011-05-15T10:52:00.001+04:00

கண் இமைக்கும் நொடியில் இங்கு எதுவும் நடக்கும்

ஆம்… சட்டப் பேரவை தேர்தல் எண்ணிக்கை நேற்று துவங்கி முதல் சில மணி நேரத்தில், அதிமுக முன்னிலை என தெரிந்த உடனேயே, போயஸ் தோட்டம் களை கட்டியது. தொண்டர்கள், அரசின் உயர் அதிகாரிகள், ஊடகங்கள் என சாலையை நிறைத்து, மனித தலைகள் படை எடுக்கவும், அந்த ஏரியாவே கல கல என ஆனது. உற்சாகம் எங்கும் பரவ, பட்டாசுகள் உச்சஸ்தாயியில் சப்திக்க, இனிப்புக்கள் இலவசமாய் வினியோகிக்கப்பட, ஆட்டம் பாட்டம் கொண்டாட்டம் என ரத்தத்தின் ரத்தங்கள் மகிழ, பரவசம் அங்கு உச்சத்தில் இருந்தது. அறிவாலயம் அமைதியாய் ஆள் அரவம் இல்லாமல் இருந்தது. தோல்வியில் அமைதி வருமோ….

கருத்துக் கணிப்புக்கள் இம்முறையும் பல் இளிக்க, வாக்காளர்கள் ஒட்டு மொத்தமாய் குமரி முதல் காஞ்சி வரை ஒரே சிந்தனைக் கோட்டில் இணைந்தனர்.

கூட்டணி ஆட்சி தான் என எல்லோரும் அபிப்பிராயப்பட, வாக்காளர்களோ சூப்பர் ஸ்டார் போல, அதிரடி முடிவெடுத்தார்கள்.

அதிமுக தனிப் பெரும்பாண்மை என்பதும். தேமுதிக எதிர்கட்சி என்பதும் எதிர்பாராத திருப்பங்கள்.

திமுக மூன்றாம் இடத்திற்கு தள்ளப்பட்டதும், மதிப்பிற்குறிய அமைச்சர்கள் தோற்றதும் பெரிய சோதனைகளே. ஓட்டுக்கு நோட்டு எனும் திட்டமும், இலவச சிலுமிசங்களும் பாய் போட்டு படுத்து, மூஞ்சி மூடி கிடப்பதும்…. பல்கலை கழகத்தில் ஆய்வு பாடத் திட்டமாகமே சேர்க்கலாம்.

காங்கிரஸ், பா.ம.க. நிராகரிக்கப்படும் என எதிர்பார்த்தது உண்மை, ஆனால் இத்தனை வீரியமான அடி என்பது யாரும் எதிர்ப்பார்க்காததே.

மதிமுக இந்த சூறாவளியில் சிக்கி சிதைந்து போனது ஆச்சரியமே. ஜெ போட்ட 160 சீட் கணக்கும், அவரது அதிரடி அணுகுமுறையும்… அவசியமோ, என நினைக்கவும் வைத்த தேர்தல் ரிசல்ட் இது.

வெற்றியின் தருணத்தில் ஜெ. தந்த பேட்டி, மிகவும் பிரமாதம். அடக்கமாகவும், பொறுப்பாகவும், திடமாகவும் பேசினார். ஒரு கட்டத்தில் தத்துவார்த்தமாக கூட பேசினார்.

‘முயற்சி ஒன்று தானே முக்கியம். இது நடக்குமா… எப்படி முடியும் என்ன வாகும் என மலைத்து நிற்காமல், முயல வேண்டும் அல்லவா…. என அவர் சொன்னது, அவரது ஆழ் மனத்தின் ஓட்டத்தை பிரதிபலித்தது. ஆனால் அவர் பால்கனியில் நடக்கும் போது, ஏனோ தெரியவில்லை, பழைய வேகம் கொஞ்சம் மிஸ்ஸிங். வயதோ, அல்லது ஏதோ சோர்வோ ஒன்று அவரிடம் தெரிந்தது. நல்ல உடல் பலத்துடன், (மன பலம் தான் எக்கச் சக்கம் இருக்கிறதே) அவர் நல்லாட்சி தரட்டும்.

சட்டசபை தேர்தல் – 2011

2011-05-12T10:28:00.000+04:00

- தேர்தல் தேதி அறிவிக்கப்பட்ட போது, சுடச்சுட நடந்த மாஜி மந்திரி கைது, திமுகவுக்கு மிகப் பெரிய சவால். காலம் காலமாக, பூசப்பட்ட ஊழல் சாயம் இன்னும் வண்ணப்பட்டது.

- தேமுதிக வையும் இணைத்து இருமுனை போட்டி, ஆளும் கட்சியின் பலவீனம் என களம் அமைத்ததில் அம்மாவுக்கு சாதகம்.

- என்றாலும் தேர்தலின் வெற்றி வாய்ப்புக்களின் சாதக பாதகம் மாறி மாறி வருவது நமக்கே திணறுகிறது.

- கூட்டணிகள் அமைப்பதிலே இரு கழகங்களும் மூச்சு வாங்கி, திணறியதை பார்க்கும் போது, ஒன்று நிச்சயம் ஆனது. ஒரு தலைமையின் கீழ் தமிழகத்தை கொண்டு வரும் ஆளுமை (எம்.ஜி.ஆர் – மேஜிக்) ஆப்செண்ட் என்பது. அல்லது தனி பலம் நீர்த்து போனது.

- கூட்டணி அமைத்ததில், திமுக வுக்கு ஒரு பரவலான பரிதாப பலம் கிடைத்தது…. ஐய்யோ பாவம் இந்த வயசுல என்ன பாடு படுத்துறாங்க. 63 என ஒரேயடியா கேக்குதே காங்கிரஸ், வேற வழியில்லாம கொடுத்துட்டாங்க திமுக, என அனுதாபம் கிடைத்தது.

- கிடைத்த தொகுதியில் வேட்பாளர் அமைக்காம, கொடும்பாவி எரிக்கிறதுலயே முனைப்பா இருக்கிற காமராஜ் ஆட்சி அமைப்பவர்கள் அடப்பாவமே ரேஞ்சு.

- அதே வேளையில் அம்மா அணியில் அது ஒரு சருக்கு. யாரையும் கலந்தாலோசிக்காமல், அதிரடி 160 வேட்பாளர்களை அறிவித்து, மூன்றாம் அணி என ஊடகத்துக்கு தீனியும் தந்து, திமுகவுக்கு, காப்பிக்கு சீனியும் தந்தார் ஜெ. இன்னும் இந்தம்மா மாறலப்பா என பொது ஜனத்துக்கு அவலும் தந்தார்.

- மூம்முனை போட்டி… ஒரு வேளை ஏற்பட்டு இருந்தால், பேசாமல் எலெக்ஷன் வைக்காமல், ஜம்ன்னு ஸ்கூட் அடித்து, நாமளே ரிசல்ட் டிக்ளேர் செய்திருக்கலாம். அது அவர்களுக்கும் புரிந்ததால், அவசர அவசரமாக சமரசம் செய்து, ஒரணியில் லாவணி பாடினார்கள்.

- சொன்னத கேட்டுட்டு பொட்டி பாம்பா இருந்தாரே நம்ம வைகோ, அவர கழட்டி விட்டுட்டாங்களே என, பொது ஜனம் பீல் பண்ண வைத்து, தன்னை பலவீனமாக்கினார் அம்மா. இந்த 6-7% ஓட்டு எங்க போகுங்கிறது மிகப் பெரிய மில்லியன் டாலர் கொஸ்டின்… மதிமுக வாக்கு யாருக்கு என்பது நமக்கு தெரியாதது பெரிசுல்ல, சம்பந்த பட்டவங்களுக்காவது தெரியுமா…

- கூட்டணி பேரம், தொகுதி அறிவிப்பு எனும் கும்மாளத்திலேயே நேரம் விரயமானதால், மனுத் தாக்குதலில், பிரச்சாரத்துக்கு போவதில் சுணக்கம் ஏற்பட்டுள்ளது. இதன் முக்கிய காரண கர்த்தா தேர்தல் கமிஷன். அப்படின்னாலும், அப்பாடி வாக்காளர் தப்பித்தார்.

- டிவி, இண்டெர் நெட், மொபைல் என தொழில் நுட்பங்கள் மாறியதால் பிரச்சாரம் இவ்வளவு பண்ணினா போதும் என ஆகி விட்டதோ.? பாஸ்ட் புட் பிரச்சாரம்.

- தேர்தல் அறிக்கையில் கிரைண்டர் இலவசம், உங்க வீட்டுல கிரைண்டர் இருக்குதோ, அப்ப என்ன செய்யுறது… ம்….. கிரைண்டர் இல்லேண்ணா மிக்ஸி, என்பது போன்ற ஆப்ஷன் அதகளம் அறிவிப்பு செய்திருக்கிறார்கள்.

- ஆடு கொடுப்போம், அதற்கு அகத்திக் கீரை கொடுப்போம் எனும் பாணியில்…. வைச்சுக்கோ ஃபேனு… இருக்கிறேன் உனக்கு நானு…. என அன் அபிசியலா மைனாரிட்டி ஐய்யாவோட தேர்தல் அறிக்கைய எடிட் செய்து, எடக்கு மடக்கு செய்தும்… நகைப்புக்குறிய இலவசம் அறிவித்தும்…. தேர்தல் அறிக்கை எனும் உன்னத விசயத்தை தரந்தாழ்த்தினார் ஜெ.

- டிவி கொடுத்தாச்சு, மிக்சி கிரைண்டரும் காத்தாடியும் கொடுத்தாச்சு… அடுத்த தேர்தல்ல என்ன அறிவிப்பு வரும்ன்னு எதை நினைச்சாலும் காமெடியாத்தான் இருக்கு. நாட்டோட நிலை, வீட்டுக்கு போடுற பட்ஜெட் மாதிரியில்ல இருக்கு.

- கலகலப்புக்கும், காமெடிக்கும்ன்னே சில ஆளுங்க அரசியல் பண்ணுவாங்க இல்லையா, அவங்களுக்கு இந்த தேர்தலோட அட்ரஸ் காணாம போயிடும் போல இருக்கு.

- யாரு எந்த அணியில இருக்காங்க, எவருக்கு ஓட்டு போடுறதுன்னு பொதுஜனத்துக்கு கன்புயூஷன் கண்டிஷனா இருக்கும்ன்னு தோணுது.

- ரெண்டும் சரியில்ல, ஆனா இருக்குறதுல எது ஓகே எனும் நிலைக்கு மிஸ்டர். பொது ஜனம் தள்ளப்பட்டிருக்கிறார்.

- அறுதிப் பெரும்பாண்மை கிடைக்காதுன்னு கழகங்களே முடிவு செஞ்சுட்ட மாதிரி தெரியுது. பொது ஜனத்துக்கென்ன…. கலக்குங்க.

- இருந்தாலும் முடிவுக்கு பின்னும், இன்னும் அஞ்சு வருசத்துக்கும் பரபரப்பா பேசுற லெவல்ல, முடிவு அமையும்ன்னு தான் தோணுது.

மே 13 வரை....

2011-05-05T09:30:00.000+04:00

கத்தியின்றி ரத்தமின்றி ஒரு யுத்தம்...

2011-04-07T11:05:00.019+04:00

எண்ணை குடித்த வடை, என்பது நாம் பழக்கப்படுத்திக் கொண்ட ஒரு உணவு. ஆயில் ஜாஸ்தியா போச்சுன்னா, ஒரு நியூஸ் பேப்பர எடுத்து பொத்தி, ஒத்தி, சுத்தி போட்டுட்டு வடைய சாப்பிட்டுறலாம். எண்ணையே இல்லாத வடை என்பதை நாம் யோசிப்பதே இல்லை. அதே போல் ஒரு தமிழக கட்சியின் அரசியல் வாதி சொன்னாராம். தேன் பானையில கை விடுறோம், கையில ஓட்டின தேனை துடைச்சு போடணுமா, சரி வேண்டாம்ன்னு சாப்பிடுறோம் என்றாராம்.. லஞ்சத்த பத்தி லஜ்ஜையே இல்லாம சொன்ன பொறுப்பற்ற ஒரு ஸ்டேட்மெண்ட்.

தமிழக தேர்தல் களம் அனல் பறக்கும் இந்த சூழ் நிலையில் பரபரப்பாக பேசப்படுவது இந்த கையூட்டு தான். ஒரு குடும்பமே குத்தகைக்கு எடுத்து ஆட்டைய போட்ட கதை தெரியுமா என தெருவுக்கு தெரு முழங்கப்படுகிறது மிகப் பெரிய அளவில் ஊழல் நடந்திருப்பது நமக்கும் தெள்ளத் தெளிவாக தெரிகிறது. என்றாலும் செய்வதறியாது நிற்கிறோம். சரி இவர் ஊழல் என அகற்றி விட்டு என்ன செய்யலாம். எதிரணிக்கு செல்ல முடியுமா. அங்கே அடுத்த ஐந்தாண்டுகளுக்கு ஊழலற்ற ராஜ ராஜ்யம் நடக்கும் என எதிர்பார்க்க முடியுமா. சந்தேகம் தான்.

சில இடர்களை களைய முடியாத போது, அதை பழக்கப்படுத்தி கொள்வதும், அதிலே நகைச்சுவை தேடுவதும் நம் இயல்பாகி விட்டது. புலம்புவதிலேயே நம் புகலிடம் என புரிந்து கொண்டது நம் துரதிருஷ்டம்.

என்றாலும் சிங்கமென எழுந்து நின்று, 71 வயதில் கத்தியின்றி ரத்தமின்றி ஒரு யுத்தம் தொடங்கிய அந்த மகானை நினைக்கும் போது, உணர்ச்சி பொங்குகிறது. ஒரு ஏழை விவசாயி குடும்பத்தில் பிறந்து வறுமைக்கு உறவாகி, ராணுவத்தில் வேலைக்கு சேர்ந்து, காந்தி, வினோபாவே, விவேகானந்தரின் கொள்கைகளுக்கு நெருக்கமாகி தன்னை பண்படுத்தியவர் அன்னா ஹஸ்ரே. உடன் பிறந்தவர்கள் இருந்தாலும், திடமாய் உறவுகளை உதறிவிட்டு சார்புகள் வேண்டாம், எனக்கு குடியிருக்க வீடு வேண்டாம் என தன் தேவைகளை சுருக்கி கொண்டு, எல்லைகளை விரிவு படுத்திய மாவீரன்.

எனக்கு மரணம் குறித்த பயம் இல்லை, என்னை சார்ந்த குடும்பம் இல்லை, சத்தியம் என் பக்கத்தில் நிற்கும் என நிமிர்ந்து நிற்கும் இந்த மாமனிதனுக்கு நாம் சொல்ல வேண்டும். பிரதமரோ முதல்வரோ எவரும் எனக்கு பொருட்டில்லை என மரியாதையுடன் அதே நேரத்தில் மறுமொழி கேட்கும் பண்பாகட்டும், அவர் பரிமளிக்கிறார்.

குடும்பம் இல்லை, நான் தனி என அவர் முழங்குகிறார். ஆனால் நாங்கள் இருக்கிறோம் உங்கள் குடும்பத்தின் அங்கத்தினர். இந்த பாரத தாயின் பிள்ளைகள். கிரிக்கெட் போட்டியில் ஒரு தேச சிந்தனையில் ஒன்றிணைந்தோமே. உற்சாகப் படுத்தினோமே, அதே குடும்ப உணர்வில் இன்று நாம் இணைய வேண்டிய அவசியம் உள்ளது.

எங்களுக்காக குரல் கொடுக்கிறாயே தலைவா, என் தந்தையே, என் அன்பிற்குறிய அண்ணனே . உன் உண்ணா விரதம் வெற்றி பெறட்டும். உணவு இல்லாமல் ஒரு வேளை உடல் துவளலாம், உள்ளம் துவளாது. என்னை நினைந்து கொள், உனக்காக நான் இருக்கிறேன் என நாம் சொல்ல வேண்டும்.

நாடும் ஊடகமும் இன்று இணைந்து நிற்கும் தீரத்தில் திடத்தில் நல்ல முடிவு எட்டும் எனும் நம்பிக்கை பிறக்கிறது.

தண்ணீர் விட்டா வளர்த்தோம் சர்வேசா
இப்பயிரை கண்ணீர் விட்டு காப்போம்

என நாமும் முழங்குவோம். ஜெய் ஹிந்த்…

ஒரு கோப்பையிலே நம் குடியிருப்பு....!!!

2011-04-03T10:57:00.010+04:00

ஒட்டு மொத்த தேசமுமே, பேட், பால் எடுத்துட்டு அதிரடியா நுழைஞ்சு, கிரிக்கெட் விளையாடி, 2011 உலக கோப்பைய செயிச்சுருச்சு. அரசியல்வாதிகள், தொழிலதிபர்கள், விளையாட்டு ஆர்வலர், திரை உலகத்தினர், பொது மக்கள் என எல்லோருமே…. அத்தனை இந்தியருமே… மொகாலியிலும், மும்பையிலும் டேரா போட்டு, டிவி/ ரேடியோ முன்னால பட்டரைய போட்டு, உற்சாகப்படுத்தி வெற்றி பெற்றனர்.

இந்த ரெண்டு நாட்களுமே நாட்டுல எந்த வேலையுமே பெரிசா நடக்கல. ஆபிஸுக்கு மட்டம் போட்டுட்டு, ஸ்கூலுக்கு ஸ்கூட்டடிச்சுட்டு, அரசியல்வாதி கூட ஆபிசுக்கு லீவு விட்டுட்டு ஒரு 9-10 மணி நேரம் இந்த விளையாட்டுக்கு வீரராயிட்டாங்க… ஒரு தேசமே… ஒரே உணர்வோட ஒன்றிணைந்து உணர்ச்சிகரமா நின்னது…. நினைக்கும் போது பெருமையா இருக்குது.

நாட்டையும் நாட்டு மக்களையும் ஒண்ணா சேர்த்த கிரிக்கெட்டுக்கு ஒரு சலாம்.

ஒவ்வொரு படியா கவனமா ஏறி, வெற்றியின் இலக்கை எட்டியது மிக நல்ல சாதனை. நம் நாட்டு விளையாட்டு அணியின் எல்லோருக்கும் ஒரு சபாஷ்.

தோசை சுட்டவன்… சாப்பிட்டதா சரித்திரம் இல்ல!!!. மேட்ச் நடத்துனவன் நாட்டுக்கு கப்பு கிடைச்சதில்லைன்னு ஒரு குருட்டு நம்பிக்கை ஸ்டாட்டிஸ்டிக்ஸாம்… அடப் போங்கடான்னு நம்ம செல்லக் குட்டிகள் பெற்ற வெற்றி பட்டைய கிளப்பிறுச்சு. இந்த வெற்றி, மூட நம்பிக்கைய மூடி விட்டு, சுடர் விட்டு ஒளிர்ந்த பகுத்தறிவின் பிரகாசம்.

வெற்றிக்கு முக்கிய காரணம் இத்தனை கோடி மக்களின் எண்ணமும் பிரார்த்தனையும் தான் என்றால் மிகையில்லை. எல்லைக் கோட்டுக்கு வெளியில் நின்று கொண்டு பிரார்த்தனை செய்த அந்த வயசு முதிர்ந்த பெண்ணையும், பந்து எல்லைக் கோட்டை கடந்ததும் உட்கார முடியாமல் எழுந்து கூக்குரலிட்ட சிறு குழந்தையையும்… கண்ணில் நீர் பனிக்கத்தான் நாம் பார்த்தோம்.

இது எப்படிங்க என கேட்க, கேப்டன் தோனி இதற்கு குழுவே முக்கிய காரணம் என்றார். உண்மைதான், ஒத்துக் கொள்வோம்…. என்றாலும் மலை அசைந்தாலும் கலங்காத மன உறுதியுடன் நின்ற தலைவனின் தோரணை… சூப்பர். தோனி, தோணி மாதிரி நின்னு செயிச்சாரு. இவர நினைக்கும் போது ஒரு பாட்டு மனசுல ஒடுது.

ஆளானாலும் ஆளு, இவரு அழுத்தமான ஆளு,

மிச்ச விவரம் வேணும்ன்னா …

மச்சான் தோனிய கேளு…. கேளு,,,

சேவாக்கும், சச்சினும் அவுட்டானதும், துருப்பு சீட்டான யுவராஜாவ இருக்க சொல்லிட்டு, நான் வர்றேண்டா என களம் இறங்கிய முடிவாகட்டும். எடுத்த முடிவில் அசையாது இருந்து, 91 ரன்களை குருவி சேர்த்த மாதிரி சேர்த்த பாங்காகட்டும்… தோனி… நீ நிச்சயமா ஞானிதான்…

இந்த வெற்றியை சச்சினுக்கு அர்பணிக்கிறோம் என தோளில் தூக்கி கொண்டு கண்ணில் நீருடன் வலம் வந்த குழுவின் அந்த எளிமைக்கு, வயசில் பெரியவங்களுக்கு நம் கலாச்சாரம் தரும் மரியாதை மின்னுகிறது. அதே லெவல்ல, வெளி நாட்ட சேர்ந்தாலும் கோச்சையும் தூக்கி சுத்துனது சூப்பர்டா. நன்றி மறக்காத அந்த குணம், மனித நேயம் மின்னிய அந்த செயல், நம்ம நாட்டுக்கே பெருமைடா சிங்கக் குட்டிங்களா….

சூப்பரா நினைச்சத முடிச்சுட்டீங்க. இனி நீங்க கொஞ்சம் ரெஸ்ட் எடுங்க. நாடு கொஞ்சம் அதெது வேலைய பார்க்கட்டும். இப்ப ரிலீஸ் பண்ணா, படம் படுத்துறும்ன்னு, பயந்து போயி பம்முன திரையுலகம் அது பங்குக்கு … கலை????!!!! வளர்க்கட்டும். இதையே திருப்பி திருப்பி போட்டு நீயூஸ்ன்னு சொல்ற ஊடகங்கள், மிச்ச விசயத்த கவர் பண்ணட்டும். சராசரி மனுசன் தன் கடமைகள் செய்யட்டும்.

விதை - குறும்படம்

2011-03-23T12:20:00.003+04:00

விதை என்ற சொல்லில் அற்புதம் உண்டு. மொழியின் அமைப்பில், அந்த ஒரே வார்த்தை… ஒரு பொருளாகவும், ஒரு செயலாகவும்…..2 இன் 1 ஆக இருக்கிறது.

அதுவே…. தான், செயல்படும் விதத்தில் இன்னும் ஆச்சரியமாய் இருக்கிறது. தன்னை மாற்றி, ஒரு தாவரமாக, மரமாக வளர்ந்து நிற்கும் ஆற்றலும் அதற்குள்ளே உள்ளது. என்றாலும் விதை தன் வித்தை காட்ட சில தேவைகள் உண்டு. நிலம், நீர், வளம் இன்ன பிற.

யேசு அவரது போதனைகள், பற்றி கூறும் போது, விதை குறித்து ஒரு குட்டி உவமானக் கதை சொல்லுவார். விதைகள் சிதறி பல்வேறு நிலங்களில் விழுந்தது. முதலாவதாக பாறையிலும், பாலைவனத்திலும் விழுந்தவை. அவை நீர் இல்லாமல், வளர இயலாமல் காய்ந்து போனது. அதுவே சில விதைகள் புதர்களுக்குள் விழுந்தன. விதைகள் துளிர்த்தாலும் பக்கத்தில் உள்ள புதர்கள் அவற்றை வளர விடாமல் தடுத்து விட்டன. நல்ல நிலத்தில் விழுந்தவை மாத்திரம், வளர்ந்து பன் மடங்கு பலன் தந்தது என சொன்னார்.

ஒரு ஆழமான சிந்தனையை விதைக்க, எங்கள் குழு மீண்டும் ஒரு குறும்படம் வாயிலாக வருகிறது. கதை வடிவமோ, அல்லது தொழில் நுட்பமோ எங்கள் கருத்தை சொல்லும் வாகனமே. நாங்கள் சொல்ல விரும்பிய கருத்து பரவலாய் சென்றடைந்தால் மிகப் பெரிய ஆக்கபூர்வமான தாக்கம் ஏற்படுத்தும் எனும் நம்பிக்கையில் சமர்பிக்கிறோம்.

http://www.youtube.com/watch?v=AVkN6gtF33U

தங்கள் ஆலோசனையும் கருத்துக்களையும் அறிந்து கொள்ள ஆவலாக இருக்கிறோம்.

மிதக்கும் அதிசயம்... உங்களாலும் முடியும்!!!

2011-03-20T10:49:00.007+04:00

சின்னஞ்சிறு வயதில் நீரில் மிதக்கும் மனிதர்களை பற்றிய செய்தி கேட்டிருக்கிறேன். ஸ்ரீரங்கத்து அரங்க நாதனின் வரலாறில் நீர் மேல் நடப்பான் பற்றி படித்த போது ஆரம்பித்தது, பைபிளில் யேசு, கடல் நீரில் நடந்து வருவதாகவும் வாசிக்க கேட்டேன்.

நடைமுறையில் நீரில் மிதப்பது சாத்தியமில்லை என பெர்மூடாஸ் ட்ரையங்குள் ரீதியில் மனதில் தோன்றியதால் கதை, பேண்டஸி என முத்திரை குத்தப்பட்டு, அன்றைய காலக் கட்டாயத்தில், அது நினைவில் பதிக்கப் பட்டது.

காலம் சற்று சுழன்றோட, அதே நீரில் மிதக்கும் தகவல் வேறு ரூபத்தில் வந்தது. தாடி மீசை வைத்திருந்த ஒரு சாமியார், ஆற்றில் மிதந்து கொண்டிருப்பது போல், புகைப்படத்தில் பார்த்த போது, சற்று அதிர்ந்து போனேன். இதெல்லாம் கற்பனை என நான் நினைத்திருந்தது, இறங்கி வந்து, சாத்தியம், ஆனால் மகான்களுக்கும், யோகிகளுக்கும் மட்டுமே சாத்தியம் என ஆனது.

பின்னர், சென்ற முறை விடுமுறை சென்ற போது, அண்ணன் மகன்…. வெகு அனாசியமாக நீச்சல் குளத்தில், இதையே செய்து காட்டிய போது, வியப்பும் ஆச்சரியமும் என்னுள் மேலோங்கியது. அவனோ, சித்தப்பு, இது ஈசிதான் என எனக்கு செய்முறை விளக்கம் சொல்லி தந்தான். உடனே முயன்றேன், முடியவில்லை.

பின்னர் ஒரு நாளில் தனியனாய் இருந்த போது, ஆழம் குறைந்த கடலில் இதை பரிசோதித்தேன். கால்கள் அகற்றி நிற்க வேண்டும், வயிற்று பகுதியை முன்னுக்கு தள்ளி, தோள் விரித்து, நெஞ்சு நிமிர்த்தி, தலை பின்னுக்கு தள்ளி உடலை ரிலாக்ஸ் செய்ய வேண்டும்.

எந்த தசையிலும் பிடிப்பு இல்லாமல், ஒரு தியானம் செய்யும் உடல் நிலையில் ரிலாக்ஸ்… ரிலாக்ஸ்…. என கட்டளை கொடுத்து கொண்டே இருந்தேன். அப்போது அந்த அதிசயம் நடந்தது. என் வயிற்று பகுதி மெதுவாக மேலேழுந்து, கடலின் வெளியே நீர் மட்டத்துக்கு உயர்ந்தது. கால்கள் கூட லேசாய் மேல் நோக்கி நகர்ந்தது.

சட்டென்று பகுத்தறிவோ!!!.... என்னவோ முழித்தது… என்னது நான் மிதக்கிறேனா. இப்படி ஒரு கேள்வியை எனக்குள் தூக்கி போட்டது. அந்த நினைவின் தாக்கத்தில், அந்த ஒரு நொடியில், அந்த ஒரு நினைப்பில் சட்டென்று நீருக்குள் அமிழ்ந்தேன்….. அடடா…. என மனம் சலித்து கொண்டாலும். மீண்டும் செய்வோம்…. என முயற்சி கட்டளை இட்டது.

இப்போது, எதிர்பார்ப்பு, இருப்பதால், உடல் தளரும் வினை கொஞ்சம் சிரமமானது. நேரம் அதிகரித்து கொண்டே இருக்க, உடல் இலகுவாவதில் தாமதம் உள்ளதால், மிதக்க முடியவில்லை.

சரி, எதிர்பார்ப்பை உதறுவோம், என சொல்லி, சிந்தனையை வெக்கேஷன் அனுப்பி விட்டு. செய்ய வேண்டிய வேலை ஒன்றும் இல்லை, எதிர்பார்ப்பு என எதுவும் இல்லை. சும்மா இரு…. அமைதியாய் ரிலாக்ஸ்… ரிலாக்ஸ்… என சொல்ல துவங்கினேன். சட்டென வயிறு உயர, கால்கள் உயர, மிதக்க துவங்கினேன். முந்தைய அனுபவம் தந்த நினைவால், சிந்தனையை கட்டுக்குள் வைத்திருந்து, உடலை முடிந்த வரை ரிலாக்ஸ்டாக வைத்திருக்க… யெஸ்… என்னால் மிதக்க முடிந்தது.

கைகள் விரித்தேன். கால்கள் சற்று விரித்தேன். மிக சரியாக உடல் ஒரு தக்கை போல், நீரில் மிதக்க துவங்கியது. அப்படியே சில நிமிடங்கள் படுத்திருந்தேன்.

கற்பனை என நான் நினைத்தது, மகான்களுக்கு மட்டுமே முடியும் என எண்ணியது, என்னைப் போல் சாமான்யனுக்கும் முடியும் என உணர்ந்த போது, கான்பிடன்ஸ் மின்னியது.

என்ன இது விந்தை. மனித உடலை வெறுமே ரிலாக்ஸ் செய்தால் இப்படியும் நடக்குமா. அப்படியென்றால், நீரில் மூழ்கி உயிர் விடுவது, பயத்தினால் தானா.

நான்…. எனது….. என்னை காப்பாற்றுவேன்…. என நாமே நினைத்து கொள்ளும் தகிடுதத்தம் தானா …!!!! நம்மை கொல்கிறது. நடப்பது நடக்கட்டும் என இருந்தால் நம்மால் அதிசயங்கள் செய்ய முடியுமோ….

தெரிந்து கொண்ட சில தகவல்களை சொல்லும் ஆர்வத்தில் இந்த பதிவு எழுதியுள்ளேன், என் முயற்சி ஒரு 2 அல்லது மூன்று மணி நேரத்தில் முடிந்திருக்கும். அடுத்த முறை தண்ணீருக்கு செல்லும் போது, முயற்சித்து பாருங்கள். உங்களாலும் முடியும்….

ஆம்… நம் மனித சக்தியின், மர்மங்களும் மகோன்னதங்களும் !!!! நம்மால் இன்னும் உணர பட வேண்டியதே….

சிந்தனையில் விருத்தி

2011-03-01T15:02:00.012+04:00

”என்னா… பிரில்லியண்ட் திங்கிங்….!!! சும்மா சொல்ல கூடாது திங்கிக்குல நீ கிங்குடா…..”

”அடேயப்பா……. அவன் ரொம்ப பிரில்லியண்ட்”

இப்படி, சொல்லும் வார்த்தைகள் நாம் அன்றாட வாழ்வில் கேட்பது தானே. வியப்பாய் வெளியிடும்.... ஒரு நுண்ணிய குணம்… இண்டெலிஜண்ட்டு…………!!!!

புத்திசாலியா இருந்தா சூப்பர், காசு பணம் கூட எப்ப வேணும்னா சம்பாதிச்சிரலாம், ஆனா புத்தி இல்லேண்ணா வேலைக்காவாது. ரொம்ப அவசியம் என நம்மால் பகுக்கப்பட்ட ஒரு குணாதிசயம் இந்த இண்டெலிஜந்து.

புத்திசாலித்தனத்துக்கு, அர்த்தம் சொல்ல முடியுமா???

புத்திசாலித்தனத்தை விளக்க முடியுமா ???? இதை புரிந்து தெளிந்து, நம்மால் அதை மேம்படுத்த முடியுமா, என சிந்திப்பதே இந்த பதிவு.

டாட்டா ஒரு பேட்டியில்.... உங்கள் வெற்றியின் ரகசியம் என்ன ????? என கேட்க, ஒரிறு வினாடிகள் யோசித்து விட்டு அமைதியாய் சொன்னார் ‘தகவல்கள்’

முதலில்... என்னது தகவல்களா, !!!! அதுவா வெற்றி தேடித்தரும்…. சே… சே… அது இல்லீங்க... என நாம் தள்ளினாலும், ஆற அமர யோசிக்கும் போது, நமக்கு தகவல்களின் அவசியம் புரியும். கற்று, கேட்டு கருதி நாம் சேகரிக்கும் தகவல்களின் அளவே, நம் வெற்றியை நிர்ணயிக்கிறது என்பது மிகையல்ல.

என்றாலும், தகவல்கள் மிகுந்திருப்பது அல்ல.... புத்திசாலித்தனம்.

உதாரணத்துக்கு.... ஒரு கல்லூரியின் பேராசிரியராய் !!! ஒருவர் இருப்பார். மாணவர்களும் சக ஆசிரியர்களும் ஒரு சேர பிரமித்து, அவர் புத்திசாலி என ஒத்துக் கொள்வர்.

கல்லூரியில் பிரில்லியண்ட் என முத்திரை குத்தப்பட்ட குமார சாமி.... வீட்டிலே மனைவியிடம் அதை பெறாமல் இருக்கலாம். மனைவியிடம் மொத்தும் குத்தும் வாங்கலாம். ”உங்களுக்கு ஏதாவது தெரியுதா, இந்த வீட்டுல நான் மட்டும் இல்லாங்காட்டி சிரிப்பா சிரிச்சுப்புடும்” என மணந்தவள் மடக்கலாம். வீடு பத்தி, உறவு பற்றி, அல்லது சிக்கனம், சேமிப்பு பொருளாதாரம் பற்றி அவருக்கான தகவல்களும் புத்திசாலித்தனமும் குறைவாக இருக்கலாம்.

புத்திசாலித்தனம் என்பது நம், சிந்தையின் வெளிப்பாடு. வெளிப்படும் சிந்தனை, பரவலான அங்கீகாரம் பெற்று..... பாராட்டப்பட்டால் புத்திசாலி.

பரவலான அங்கீகாரம் தருவது, சமூகம் என்பதால், சக மனிதன் என்பதால்... நாம் வாழும் காலம் என்பது மிகப் பெரிய தளமாக இருக்கிறது.

சண்டை போடுவதில் மிக வலுவான ஆயுதம் எது, என ஒரு கேள்வி வந்த போது, அஹிம்சை தான் ..... போராடுவதின் மிக பலமான ஆயுதம் என காந்தி சொன்னார், அது அன்றைய காலத்தில் ஏற்றுக் கொள்ளப்பட்டு கடை பிடிக்க பட்டது.

அவரே… ஒரு ஆயிரம் வருசங்களுக்கு முந்தி பிறந்திருந்து, இதே வார்த்தையை சொல்லியிருந்தால்..... முப்பதிரண்டு போர்களில் ஈடுபட்டு, உடம்பில் தொண்ணுற்றாறு காயங்களை ..... ஆபரணமாக !!!! பூண்டிருந்த விஜயாலய சோழர் காலத்தில் எடுபட்டிருக்குமா… சந்தேகம்தான்.

காலம், அங்கீகாரம்..... படைக்கும் வேள்வியே .....புத்திசாலித்தனம்!!! எனும் போது, புத்திசாலித்தனத்தை புரிந்து கொள்ள முயற்சிப்போமா.

சிந்தனையை மூன்று படிவங்களாக பிரித்து அதை ஆராய்வோமே... மூன்று நிலைகள் தான் ஒரு சிந்தனை வெளிப்பாடு.

1. புரிதல் 2. அலசுதல் 3. அறிவித்தல்

இந்த மூன்று நிலைகளை இன்னும் ஆழமாய் பார்க்க, வாசக தோழமையே ஒரு பிரச்சனையை நீங்களே தேர்ந்தெடுங்கள்.

பிரச்சனையை நாம் எப்படி புரிந்து கொள்கிறோம்.??? அது கழுத்தை நெருக்கும் கயிறாக !!!சிந்திக்கிறோமா, அல்லது.... காலை வருடும் பயிராக சிந்திக்கிறோமா.

நான் எடுக்கும் இந்த முடிவு ..... என்ன விளைவுகள் ஏற்படுத்தும் !!! என கவனம் கொள்கிறோமா, அல்லது வருவது வரட்டும் என ஈசியாக இருக்கிறோமா.... எனும் மெமரி இன்பர்மேஷன் ஃப்ளாக்கே (Flag) புத்திசாலித்தனத்தின் முதல் படி. சுருக்கமாக சொல்வதென்றால் நம் சிந்திப்பில் முனைப்பு இருக்கிறதா, ஏனோதானா என முயல்கிறோமா அல்லது ஆர்வத்துடனும் தன்னம்பிக்கையுடனும் யோசிக்க துவங்குகிறோமா என்பதே..... புத்திசாலித்தனத்திற்கான பாதை.

முனைப்பு இல்லாத முயற்சியால், இலக்கை எட்ட முடியாது. நம்மை புத்திசாலி எனும் ஊருக்கு கொண்டு போய் சேர்க்கும் டிக்கெட், வாங்க வேண்டியது முதல் படியில் தான். முதல் படி எடுத்து வைத்து, நம் சிந்தனை செலுத்தும் பாதை ..... அடுத்து வருவது அலசுதல் கட்டத்துக்கு.

நம் பிரச்சனையின் தீர்வுகள் என்ன என்ன, எப்படி சமாளிக்கலாம், என நாம் தேடும் இடம் நம் நினைவுகளே... தகவல்கள் ஆற்றும் மிக பெரிய பணி இங்குதான்.

இது மிக முக்கியமான ஒரு கட்டம். இப்படி இருக்குமோ, இப்படி செய்யலாமோ, இப்படி செய்தால் இப்படி ஆகி விடுமோ என நமக்குள் நடக்கும் ஒரு கருத்து மோதல்கள்.

முதலில் நம் முந்தைய அனுபவங்களை தேடுவோம், இது போல் எப்போதேனும் நடந்ததா.... இல்லை வேறு யாருக்கேனும் நடந்து, அவர்கள நமக்கு சொன்னது.... தகவல்களாய் இருக்கிறதா என நாம், சல்லடை போட்டு தேடுவோம். சில சமயம் புத்தக தகவல்களாகவோ, கதையாகவோ, கூட இந்த தகவல்கள் நமக்குள் இருக்கலாம். இந்த நிலையில் நாம் எவ்வளவு அலசுகிறோம் என்பதே புத்திசாலித்தனம்.

பல கோணங்கள் சிந்திக்கப் படுகிறதா... பல பரிமாணங்கள் பார்க்கப் படுகிறதா..... இப்படி பரந்து விரியும் சிந்தனையின் விசுவரூபம் தான் ஒரு புத்திசாலித்தன யோசனை.... என குறிக்கப் படுகிறது.

வீக்கான, குட்டி சிந்தனைகள் நம்மை முட்டாள் என முடிவு கட்டி விடுகிறது....

எவ்வளவு நேரம் இந்த நிலையில் இருக்கிறோம் என்பதும், எவ்வளவு ஆழமாய் இந்த நிலையில் சஞ்சரிக்கிறோம் என்பதுமே புத்திசாலி எனும் முத்திரை வாங்கும் குணம் கொண்டது. அவசரப் பட்டு, கொஞ்சம் மட்டுமே சிந்தித்த சிந்தனை பலன் இல்லை.

அப்படி நம்மை புல் ஸ்டாப் போட வைக்கும் சக்தியே இந்த மூன்றாம் நிலை. முதல் இரண்டு நிலைகளையும் நிற்க வைப்பதே இந்த அறிவித்தல் நிலை. போதும்... இது சரியா இருக்கும் .... இப்படி செய்தால் போதுமானது என நாம் சிந்திக்கிறோம் அல்லவா, அதுவே இந்த நிலை.

இந்த அறிவித்தல் ஒன்று வார்த்தையாகவோ அல்லது செயலாகவோ வெளிப்படலாம்.

நிறைய சமயங்களில், அறிவிப்பதில் நாம் அவசரப் படுவோம். ஓகே… முடிஞ்சுருச்சு…. யோசிச்சாச்சு, இனிம அறிவிக்கப் போகிறேன் என ஒரு முடிவெடுக்கும் போதே, நாம் முதல் இரண்டு நிலைகளை மூடி விடுவோம். அனேகமாக இந்த மூன்றாம் நிலை வந்த பின்பு முதல் இரு நிலைகளுக்கு திரும்பி செல்வது கடினம். செல்ல முடியாது என்பதில்லை, போவதில் நடைமுறை சிரமம் என்பது மட்டும் நிதர்சனம்.

நம்மால் புரிந்து கொள்ள வேண்டியதும், மிக முக்கியமானதும் ஒன்றே. வேகம் மிக அவசியம் என்றாலும், வேகம் மட்டும் முக்கியமில்லை, விரிந்து பரவும் அடர்த்தியே முக்கியம். பல தளங்களில் விரிந்து, பல கோணங்களை தரிசித்து, ஒரு நினைவு வெளி வருமானால் அதுவே புத்திசாலித்தனம் எனும் முத்திரை குத்தப் படுகிறது.

ரஜினி... பார்க்கத் தவறும் கோணம்

2011-02-22T16:56:00.007+04:00

ஒரு முண்ணனி தொலைக்காட்சி, 'இந்த டீகேட்டின் சிறந்த இந்தியன்’ எனும் விருதை சூப்பர் ஸ்டார், ரஜினிகாந்துக்கு வழங்கி கௌரவப்படுத்தியது. அவார்டு வாங்க அவர் மேடைக்கு அழைக்கப்பட, மின்னலென வந்து, அன்பாக…. ஒரு நிறைந்த அமைதியாய் நின்றார்.

மேடையில் ரஜினி பாந்தமாக நிற்க, மிச்சமிருந்தவர்கள் எல்லோரும் ஒரு வித பரவசத்தில் இருந்தனர். பிரணாய் ராய், சிதம்பரம், வித்யா பாலன், திரிஷா என எல்லோருமே ஒரு குழந்தை போல் குதூகலத்துடன் இருந்தனர். அதிலும் வித்யா பாலன் எங்கள் அம்மாவுக்கு உங்களை ரொம்ப பிடிக்கும் என மகிழ்ந்து கூறினார். ரஜினி எல்லோராலும் ரசிக்கப்படும் ஒரு திரை உருவம் என்பதை, அந்த ஒரு காட்சியே விளக்கி சொன்னது.

1996 தொடங்கி இன்று வரை, ரஜினி எங்கு சென்றாலும் கேட்கப்படும் ஒரு கேள்வி, அரசியலுக்கு வருவீர்களா…. இல்லையா????. இக்கேள்வி எல்லோராலும், எல்லா நேரத்திலும் கேட்கப்பட்டும் கூட, இன்றும் ஓயவில்லை.

ஆச்சரியமாக இருக்கிறது, இப்படி ஒரு கேள்வி பதில் பெறாமல் இத்தனை நாட்களுக்கு நீண்டிருக்கிறதே…. என்றாலும் இன்றும் இந்த கேள்விகளும், அவர் எண்ணம் தெரிந்து கொள்ளும் முயற்சியும் சலிக்கவில்லை என்பது ஆச்சரியமான நிசர்சனம்.

வழக்கமாக கேட்கப்படும், அதே!!! கேள்வி இன்றும் கேட்கப்பட்டது. அவரோ சிரித்துக் கொண்டே, இல்லை அரசியல் பற்றி கருத்து சொல்ல விருப்பமில்லை என்றார். இது குறித்து எனக்கு தோன்றியதையே இங்கு பதிக்கிறேன்.

ரஜினி தன் வாழ்க்கையில் மிகப்பெரிய சோதனைகளை சந்தித்தவர் மிகப்பெரிய சாதனைகள் செய்தவர், அவருக்கான வாழ்வு பற்றிய புரிதலும், தெளிவும் நிச்சயம் ஒரு கோணத்தில் இருக்கும் என்பது நமக்கு புரிகிறது. நாம் அறியாத, நாம் புரியாத பரிமாணங்களை அவர் தரிசித்திருக்கலாம், என்றாலும், எனது சில எண்ணங்கள்.

சரணாகதி தத்துவத்தின் மிகச் சரியான எடுத்துக்காட்டு ரஜினிதான். அடைந்துள்ள வெற்றி, தன் உழைப்பால் அல்ல, தன் சிந்தனையால் அல்ல, எல்லாம் இறைவன் அருள், இறைவன் அருள் மட்டுமே, வேறு ஒன்றுமே இல்லை, என 100 சதவிகிதம் உள்ளுக்குள் நம்புகிறார், அதையே பேசுகிறார்.

அவரது எத்தனையோ செய்கைகள் இதைத்தான் நமக்கு சொல்கின்றன. இல்லையென்றால், எந்திரன் எனும் திரைப்படம் வெளி வந்து மிகப் பெரிய வெற்றி பெற்ற நேரத்தில் கூட நாலு முழ வேட்டியை மடித்து கட்டிக் கொண்டு, கையில் தட்டு வைத்து புளியோதரை சாப்பிடும் அளவுக்கு ஒரு யதார்த்தம் மிகப் பெரிய ஆச்சரியமே.

அவரை அரசியலுக்கு வா… வா… எனச் சொல்லும் பொது மக்களின் மனதை பார்த்தால், அந்த விண்ணப்பத்தில் ஒரே ஒரு எண்ணம்தான் உண்டு. நம்மை ஆள நல்ல ஒரு மனிதன் வேண்டும், நேர்மையான திடமான வீர்மான ஒரு தலைவன் வேண்டும் என நினைக்கும் நினைப்பு மட்டுமே இருக்கிறது. தமிழகத்தின் நிறைய பேருக்கு தெரிந்த இந்த குணங்கள் உள்ளவர் ரஜினிகாந்த். எனவேதான் எங்களை ஆள வாருங்கள் என அழைக்கிறார்கள்.

என்றாலும், அரசியலுக்கு வருவதென்பது, ஓப்பன் வேனில் சிரித்து கையாட்டி, மைக்கில் பேசுவது மட்டுமல்ல. ஓட்டுக்களை வாங்கி, தேர்தலில் வெற்றி பெற்று, கோட்டையில் அமர்வது மட்டுமல்ல. அரசியலின் அடி நாதம் நிர்வாகம். அவரை வரச் சொல்லி வற்புறுத்தும் மக்களுக்கு, இதை விளக்க ஒரு சிறு கற்பனை சம்பவம்.

தமிழ் நாட்டின் ஒரு முக்கிய நகரத்தின் மையத்தில், பரபரப்பான ஒரு சாலையின் ப்ளாட்பார்ம் கடைகள் மிகுந்து இருக்கிறது.

எங்களால் நடக்க முடியவில்லை. சாலையில் விபத்துக்கள் அதிகரிக்கிறது. மிகவும் தொந்தரவா இருக்கு இந்த நடைபாதைக் கடைகளை நகர்த்துங்க எனும் மனு ஆட்சியாளரான தங்களை வந்தடைகிறது.

இல்லைங்க இதுதான் எங்க பொழப்பு, எங்கள நம்பி ஒரு குடும்பம் இருக்கு. வேற இடம் போக சொன்னீங்கன்னா பிசினஸ் ஓடாது. தயவுசெஞ்சு எங்கள இங்கயே இருக்க விடுங்க எனும் மக்கள் கூட்டம் இன்னொரு பக்கம்.

தாங்கள் என்ன முடிவெடுப்பீர்கள். இருவரும் தங்கள் குடி மக்கள் தான். சட்டப்படி பார்த்து அவற்றை உடனடியாக அகற்றுவீர்களா, அல்லது மனிதாபிமான அடிப்படையில் நடந்து கொள்வீர்களா….

நாடு என்பதே, டார்வின் தத்துவப்படி சர்வைவல் ஆப் த பிட்டஸ்ட், என நம்பும் மக்களின் போராட்டங்கள் நிறைந்ததே. இதில் எந்த பிரிவை ஆதரிப்பது என்பது மிகவும் நுணுக்கமான ஒரு முடிவு எடுத்தல். இது போல் ஒன்றல்ல இரண்டல்ல, ஓராயிரம் பிரச்சனைகள் வரும். ஒரு நாளைக்கு 25 மணி நேரத்துக்கான வேலை பளுவோடு வருவது தான் முதல்வர் பதவி. மேற்கூரிய இந்த முடிவு எடுக்க உச்சகட்டமாக ஒன்றிரண்டு வினாடிகள் தான் உங்களுக்கு கிடைக்கலாம்.

இத்தகைய ஒரு நிர்வாகப் பணியை ஆர்வத்துடன் ஆத்மார்த்ததுடன், நேர்மையுடன் மனிதாபிமானத்துடன் செய்யும் முனைப்பு ஒரு நல்ல முதல்வருக்கு வேண்டும். எடுக்கும் முடிவில் ஒரு பிரிவினருக்கு சாதகமும், இன்னொரு பிரிவுக்கு பாதகமும் இருக்க வாய்ப்புண்டு. தொலை நோக்கு பார்வையும், கட்சியை கட்டி காப்பாற்றி, அரசியலும் செய்து, ஆட்சியும் செய்யும் மிக கடினமான ஒரு பணியே முதல்வர் நாற்காலி.

மீண்டும் ரஜினியின் மன நிலையில் பார்க்கும் போதும், அவரது ஆழமான நம்பிக்கையில், என் கையில் எதுவும் இல்லை, தான் இறைவன் இயக்கும் ஒரு கருவி மட்டுமே, இறைவன் சித்தம் இருந்தால்…. அவரது கட்டளைக்கு கட்டுப்பட்டு நடப்பேன் என நினைக்கிறார்.

அரசியலுக்கு வரணுமா … வேண்டாமான்னு, எனக்கு தெரியாது என தெளிவாய் இருக்கிறார். வருவேன் வரமாட்டேன் என தெரியாது என்கிறார். ஆனால் அவரது இந்த நிலைப்பாடு அவர் குழப்புகிறார், சுய விளம்பரம் தேடுகிறார் என மற்றவரால் புரிந்து கொள்ளப்படுகிறது.

என்றாலும் ஒரு கேள்வி, ஒரு படையப்பாவின் வெற்றிக்கு பிறகு, அவர் சோர்ந்து போகாமல் இன்னும் வெற்றி பெறுவேன் என முயற்சிக்கிறாரே. ஒரு பாபாவின் தோல்விக்கு பின்னரும் சந்திரமுகி என முயற்சிக்கிறாரே. ஒரு சிவாஜி, ஒரு எந்திரன் ஒரு ராணா என மீண்டும் மீண்டும் முயல்கிறாரே.

இது எல்லா வற்றிற்கும் அடிப்படையில் என்ன இருக்கிறது.

ரஜினி காணும் அந்த இறை சக்தி மட்டும் தான் இருக்கிறதா…. தனி மனித முயற்சிகள் இல்லையா….

நாமோ தொடர்ந்து அவரை, உங்கள் முயற்சியால் வந்தது என பார்க்க சொல்லி நிந்திக்கிறோம். இந்த விளையாட்டு தொடர்ந்து கொண்டே இருப்பதால் தான் இந்த நிலை.

ஒன்று நிச்சயம், என்று ரஜினி,…. தான்…… தனது முயற்சி, தன்னால் இந்த வெற்றி என அவர் பார்க்கத் துவங்கினால் நாம் இப்போது அறியும் ரஜினி காணாமல் போவார்.

'சித்தம்' இயக்குனர்களுடன் ஒரு சந்திப்பு

2011-02-01T10:12:00.005+04:00

படுக்காளி: வணக்கம், தங்கள் சித்தம் குறும்படம் பார்த்தேன்.

சித்தம்: ரொம்ப சந்தோசம்.

படுக்காளி: அதென்ன புதுசா இருக்கே பேர் சித்தம்….?

சித்தம்: சித்தம் என்பது மிகவும் சுவாரசியமான ஒரு மனித உணர்வு. மனித இயலாமையின் உச்சம் வரும் போது…. யப்பா… முடியல…. நான் இல்லை, எனக்கு மேல் ஒரு சக்தி உண்டு என ஒத்துக் கொண்டு நாம் சொல்லுவது இந்த சித்தம் எனும் வார்த்தை.

படுக்காளி: புரியலீங்களே…

சித்தம்: நமக்கு ஒரு பிரச்சனை வரும்போது, நம்மால் முயன்ற வரை முட்டி மோதி பார்த்து விட்டு, ஒன்றுமே முடியாத போது… இனி நாம் செய்வதற்கு ஒன்றும் இல்லை எனும் போது… ஹூம்…. ஆண்டவனுக்கு சித்தம் இருந்தா நடக்கட்டும் அல்லது விதியோட சித்தப்படி நடக்கும் என சொல்வது நம் மனித குலத்தின் மிகப் பெரிய பலம்..

படுக்காளி: சரி, இக்குறும்படத்தின் நோக்கம் என்ன…

சித்தம்: அவ்வுணர்ச்சியை கோடிட்டு காட்டி, ஒரு உணர்வின் பாசிட்டிவ் விதை விதைப்பதே எங்கள் எண்ணம் இந்த குறும்படம் பார்வையாளருக்கு ஒரு ஆக்கபூர்வமான சிந்தனையை விதைத்தால் எங்களுக்கு மிக்க மகிழ்ச்சி, நிறைவு.

படுக்காளி : சரி சித்தத்தின் கதை என்ன, ஒரு வரிக்கதை சொல்லுங்களேன்….

சித்தம்: ஒரு வரி என்ன… ஒரு வார்த்தையில் சொல்கிறோம். பணப்பயணம்.

கஷ்டப்பட்டு சம்பாதிச்ச காசு காத்துலயா போயிடும். நிச்சயம் இல்லை எனும் தத்துவத்தின் அடிப்படையில், ஆட்டய போட்ட அமௌண்ட்ல ஒட்டைய போட்டு, எப்படி !!! அவனையே கதறிகிட்டு கொண்டு வர வைக்கிறார்கள். அதன் பின் பணம் கைக்கு வரும் வேளையில் அது எங்கு போகிறது எனும் கிளைமாக்ஸ் ட்விஸ்ட் தான் சித்தம்.

படுக்காளி: தங்கள் குழுவைப் பற்றி சொல்லுங்களேன்.

சித்தம்: அனுபவங்கள் இல்லாமல், ஆர்வம் மட்டும் மிகுந்த நண்பர் குழு.

படுக்காளி: சித்தம் தொடங்கியது எப்படி

சித்தம்: நாலு கேரக்டருக்குள்ள…. நமக்குள்ள இருக்கிற ஆட்களுக்கு தகுந்த மாதிரி இருக்கணும், பெரிய உடையலங்காரமோ, மேக்கப்போ, செட்டிங்ஸ் அல்லது ரயில்வே ஸ்டேஷன் இதுமாதிரி எந்த பின்புலமோ, இருக்க கூடாது. எதார்த்தமா, 10-15 நிமிசத்துல சொல்லி முடிக்கிற மாதிரி இருக்கணும். என்றாலும் வலிமையான ஒரு கருத்தை முன் வைக்கணும் என எங்களது எல்லைகளின் வரைமுறைகளை தெரிந்தும் புரிந்தும் நாங்கள் அமைத்துக் கொண்ட களமே சித்தம்.

படுக்காளி: வாசகர்களுக்கான வேண்டுகோள்

சித்தம்: மழலை நடை, மழலை பேச்சு என்பது திரைப்பட உருவாக்கத்துக்கும் பொருந்தும் தானே. சித்தம் திரையாக்கத்தில் இன்னும் மேம்பாடுகள் செய்யலாம் என்பது எங்களுக்கும் தெரிகிறது / புரிகிறது. அதை நோக்கி பயணிக்கிறோம். இந்த கன்னி முயற்சிக்கு அனுசரணையும்ஆலோசனையும் மிக மிக அவசியம்.

படுக்காளி: வாழ்த்துக்கள். தங்களின் எதிர்காலத் திட்டம்

சித்தம்: எல்லாம் ஆண்டவன் சித்தங்க… நம்ம கையில என்ன இருக்கு

என்று அவர்கள் என்னிடம் திருப்பி சொல்ல, படுக்காளி நான் திகைத்து நின்றேன்.

சித்தம் குறும்படத்தின் பகுதி - 1

http://www.youtube.com/watch?v=VyVNcRKKGt4&feature=mfu_in_order&list=UL

சித்தம் குறும்படத்தின் பகுதி - 2

http://www.youtube.com/watch?v=0fkLqLhdmGw

நம்பினார் கெடுவதில்லை...

2011-01-25T10:19:00.007+04:00

பர்மா பஜாரின் அந்த கடையில் லேசான பதட்டத்துடன் நின்றிருந்தேன். விஷயம் வேறொன்றுமில்லை, இரு வாரங்களுக்கு முன் வாங்கிப் போன சிடி வேலை செய்யாததால் ரிடர்ன் செய்ய வந்திருக்கிறேன். உடனே வந்திருக்க வேண்டும், வேலைப் பளு, என்ன செய்வது.

இருந்தாலும் கடைக்காரர் என்னை அடையாளம் கண்டு கொண்டு..... சொல்லுங்க சார்.... !!! என்றதும் நிம்மதிப் பெருமூச்சு. சிடி வாங்கிப் பார்த்துவிட்டு, வேலை செய்யலயா…. சாரி சார் இந்த படம் ஸ்டாக் இல்லையே, வேறு ஏதாவது வாங்கிக்கிறீங்களா என்றார். மேலோட்டமாய் கண்ணை மேய விட்டு, அகப்பட்ட எதுவுமே மனசுக்கு பிடிக்காததால், கொஞ்சம் தயக்கமாய் நின்று கொண்டிருந்தேன்.

பரவாயில்ல சார், கேஷ் கொடுத்துறவா என அவர் கேட்க சந்தோசமாய் தலையசைத்தேன். கடைக்காரர் என்னிடம், எவ்வளவு சார் என்றதற்கு 40 என்று நான் பதில் தர, கடையில் வேலை செய்த பையன்.... இல்ல சார் 35 தான் என்றான். எனக்கு டவுட், 35 ஆ அல்லது 40ஆ. தீர்மானமாய் தெரியவில்லை, என்றாலும் கடையின் உரிமையாளர், சார் சொல்றாருல்ல… சரியாத்தான் இருக்கும் என எந்த தயக்கமும் இல்லாமல், சிரிப்புடன், 40 ரூபாய் கொடுத்து விட்டார்.

35 ஆ 40 ஆ என கேள்வி கேட்டுக் கொண்டே, கார் வரை வந்து விட்டேன். காரும் ஸ்டார்ட் செய்து கிளம்ப தயாரான போது, தயக்கம்… ஒரு வேளை 35 தானோ, சட்டென காரை நிறுத்திவிட்டு, குதித்து இறங்கினேன். விரு விரு வென வேகமாய் அவரிடமே திரும்பி வந்து, சரியா தெரியல சார், ஒரு வேளை பையன் சொன்னது சரியாயிருக்கும்… இந்தாங்க என ஒரு ஐந்து ரூபாய் காகிதத்தை....... அவர் மறுத்தும் !!!! ..... திணித்து விட்டு வந்து விட்டேன்.

மீண்டும் காரில் அமர்ந்த போது, மகிழ்ச்சி மற்றும் நிறைவு. ஒரு ஐந்து ரூபாய் கொடுத்து விட்டு வந்ததா, இந்த மகிழ்ச்சி. இதயம் விம்மி பூரித்து இருந்ததை நான் உணர்ந்தேன். தலை உயர்ந்திருந்தது. மூச்சு சுகமான தாள லயத்தில் மேலும் கீழும் அசைந்து கொண்டிருந்தது. உலகமே நல்லதாய், மனித நேயம் மின்னுவதாய் தோன்றியது.

நான் நினைப்பதை, உணர்வதை.... சில கேள்விகள் கேட்டு இன்னும் ஆழமாய் புரிந்து கொள்ள விரும்பினேன். என் எண்ணங்களை எடை போட்டு, பகுத்தறிவு வேலையை தொடங்கியது.

நம் எதிரில் இருப்பவர் நம்மை நம்புகிறார் என்பது, நமக்கு தரப்படும் மிகப் பெரிய அங்கீகாரம்... அவர் தரும் உச்சகட்ட மதிப்பு.

அந்த நம்பிக்கை தரும் உணர்வு .... எவரையும் கமிட் செய்து விடும். ஏமாற்ற சான்ஸே இல்லை. இல்லாமலா பின்னே… பாருங்களேன்…. வேலை மெனக்கெட்டா மறுபடி 5 ரூபாய திரும்பி கொடுக்க….. செல்ல சொல்லும்.

சக மனித நம்பிக்கை என்பது வரம். நண்பர்களுக்கிடையில், அலுவலகத்தில், குடும்பத்தில் இது அமைந்தால் வரப்பிரசாதம்.

சந்தேகம் என்பது சாக்கடை, நம்பிக்கை என்பது நறுமணம் கமழும் மலர் கொத்து.

தங்கத்தட்டாகவே இருந்தால் கூட, மண்ணை வைத்திருந்தால், அதையென்ன சாப்பிடவா முடியும்.

நம் மனம் எனும் தங்கத்தட்டை எதைக் கொண்டு நிரப்புவது எனும் முடிவு நம் கையில் உள்ளது.

நம்பினார் கெடுவதில்லை, இது நான்கு மறை தீர்ப்பு

மேஜிக்…!!! இப்ப ஸ்டார்ட்… (சிறுகதை)

2011-01-20T10:06:00.008+04:00

பகுதி -1

ஒரு சாயா …. பாய்லரின் திசையில்!!! சொல்லிவிட்டு அந்த டீக்கடையின் மரப் பலகையில் அமர்ந்தான் மாணிக்கம். அவனையும் சேர்த்து இன்னும் சில பேர் அங்கு தற்காலிக ஆக்கிரமிப்பு செய்திருந்தனர், குடிச்சுப்புட்டு அப்புறம் வீட்டுக்கு போவோம் என்பதாய்...

மிகவும் அசிரத்தையாக தினப் பத்திரிக்கையின் குருவியார் கேள்வி பதில் படித்து கொண்டிருந்தார் ஒரு வாடிக்கையாளர். டியர் குருவியாரே, நடிகைகளில் யார் அழகு, அசினா, தமன்னாவா, அமலா பாலா, நமிதாவா என சர்வதேச பிரச்சனையை கேள்வியிருக்க, அதற்கும் மாய்ந்து மாய்ந்து பதில் எழுதியிருந்தார் குருவியார்.!!! படித்து கொண்டிருந்த நம் பிரண்ட், மனத்திரையில் அக்கேள்விக்கான விடையை சரி பார்த்துக் கொண்டிருந்தார். அவருக்கென போட்ட டீ அவர் பக்கத்திலேயே இருந்தது. எப்ப சார் குடிப்பீங்க என முதலில் புகையும் மணமும் பரப்பிய தேனீர் இப்போது ஆறிப் போய், ஏழிப் போய், எட்டிப் போயிருந்தது.

கோவையின் புற நகர் பகுதி சில்லென்ற காற்றுடன் அழகாக இருந்தது. அங்கு அமைந்திருந்த அந்த அம்மன் கோவில் வருடாந்திர திருவிழா, புண்ணியத்தில், அந்த வட்டாரமே விழாக் கோலம் பூண்டிருந்தது. கருப்பு ஸ்பீக்கரின் வழி வந்த இசையில் இரைச்சல் அதிகமிருந்தது. விழா உற்சாகம் எங்கும் பரவியிருந்தது, காற்றில் கூட கலந்திருந்தது. உரத்த குரலில் கூச்சலிட்டு, சிறுவர் கூட்டம் சுற்றி சுற்றி ஓடி வெளாண்டு கொண்டிருந்தது. பளிச்சென்ற வண்ண உடையில் இளம் பெண்களும்,அதனாலேயே கூட்டம் கூட்டமாய் சில இளவட்டங்களும் சிரிப்புடன் இருந்தன. இருக்க கிடைத்த இடமெல்லாம் அமர்ந்து பெருசுகளும் கால் நீட்டி, இளைப்பாறி சிரித்து கொண்டிருந்தனர். மனிதர்கள் அப்பகுதியை நிறைத்து இருந்தனர்.

மாணிக்கம் உட்கார்ந்த நிலையில், டீக்கடையில் வருவோர், மற்றும் சாலையில் கடந்து செல்வோர் என எல்லோரையும் உன்னிப்பாய் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவர்கள் நடை உடை பாவனைகள், பேச்சுக்கள் என உற்று துளாவி கொண்டிருந்தான். அவர்கள் காசு கொடுக்கும் போது எவ்வளவு வைத்திருக்கிறார்கள், எப்படி தருகிறார்கள் எனவும் சூசகமாய் பார்த்து கொண்டிருந்தான்.

கசங்கிய நோட்டுக்கள் என்பது தனி மனித விசயம் அல்ல, அது ஒரு ஊரின் கலாச்சாரமே என மாணிக்கம் நம்புகிறான். குடுக்கல் வாங்குதல் ஜாஸ்தி என்பதால் ரூபாய் கசங்குவதாகவும் அந்த ஊரில் பணப்புழக்கம் ஜாஸ்தி என்பான். மாற்றுக் கருத்து ஏதுமிருந்தால் நீங்கள் மாணிக்கத்திடம் தான் கேட்க வேண்டும். கூட்டம் திருவிழா அங்கு வரும் மனிதர்கள் அவர்கள் பணப்புழக்கம் என பார்த்து மனதில் இறுத்துவது மாணிக்கத்திற்கு மிக மிக முக்கியம், அவசியம். என்ன செய்வது அவன் தொழில் அப்படி….. ஜேப்படி, திருட்டு என குயிக்காக கெஸ் செய்திருந்தால்….. சாரிங்க, அப்படி இல்லை, நம் மாணிக்கம் நல்லவன், அவன் திருவிழா நடக்கும் இடங்களில் டெண்ட் அமைத்து, மேஜிக் தொழில் செய்து வருபவன். கிடைக்கும் சொற்ப வருமானத்தில் வயிறு கழுவி வண்டியை ஓட்டும் ஒரு நாடோடி.

ஒரு மணி நேரத்துக்கு முன்னாக, சதுரமாய், நான்கு முனைகளில் அளந்து புள்ளி வைத்தான். பின் நடு மையத்தில் இன்னொரு புள்ளி. மூன்றடி ஆழத்தில் கடப்பாரையின் உதவி கொண்டு ஐந்து குழி தோண்டி, மூங்கில் கழி நான்கும், உயரம் கூடிய மூங்கில் நடுவிலும் அமைத்து ஒரு கொட்டகை தயார் செய்தான். மாயாஜாலம் மேஜிக் எனும் பெயிண்ட் அடித்த துணியை முன்னால் கட்டினான். உதவியாளனை பாதுகாப்புக்கு வைத்து விட்டு, டீ குடிக்கும் சாக்கில் இந்த ஊரைப் பற்றி தெரிய வந்து விட்டான்.

வாருங்கோ… என்னாங்கோ…. கேட்டுப் போட்டு போங்கோ…. என்பதை இன்றைய நிகழ்ச்சியில் சேர்த்து விடுவான். கஸ்டமைஸ்ட்டு காம்பேயரிங்க் என்பதுதான் அவன் ட்ரேட் சீக்ரெட்.

அவன் வாழ்க்கை மிகவும் சுவாரசியமானது. மாசம் பிறந்தால் சம்பளம் வரும் சௌகரியம் இல்லை. இதுதான் ஆபிஸ் என செல்லும் இடமும் இல்லை. புதிய ஊர்களும், புதிய உணவும் என வாழ்வு பரந்து விரிந்த மேகத்தின் கீழ். வீடோ, உறவோ எதுவும் இல்லை. அமையவும் இல்லை, அமைக்கும் எண்ணமும் திட்டமும் இல்லை… ஏன் என அவனுக்கும் தெரியவில்லை.

இன்று எப்படி என திட்டவட்டமாய் தெரியாது, நாளைய திட்டமிடுதலும் அத்தனை வலுவானதல்ல. என்றாலும் வாழ்க்கை ஓடிக் கொண்டிருக்கிறது. தென் இந்தியாவின் கிராமப் புறங்களும் அதன் வாழ்க்கை முறைகளும் அவனை விட அறிந்தவர் யாருமில்லை எனலாம்.

ம்…. இங்க ஓட்டம் அவ்வளவில்லீங்க, புத்தூர் மாரியம்மன் கோவில்ல நல்ல கலெக்‌ஷன், அங்கேயே திரும்பி போயிறலாம்ன்னு இருக்கேன் என பலூன் காரன் சொன்னதை நம்பி இவனும் தன் ஜாகையுடன் இடம் மாறிவிடுவான். இன்னொரு சமயத்தில் வேர் விட்டான் கிராமம் வந்து, இங்க நாலு நாள் டெண்ட்டு என வந்த இடத்தில் அடை மழை இவன் திட்டத்தை மாற்றியது. அன்றே கிளம்பி விட்டான்.

வருத்தங்களோ, சந்தோசங்களோ பெரிய அளவில் அவனை பாதிப்பதில்லை. எதிர்பாராமல் கடைய நல்லூரில் கிடைத்த 10,000 ரூபாய் கலெக்‌ஷன் அவன் எதிர்பாராதது. ஒரு வாரம் தனக்குத்தானே லீவு கொடுத்து கொண்டான். அடுக்கிய ரூபாய் நோட்டுக்களை விசிறி விசிறி கொஞ்ச நேரம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். கொஞ்சம் முகர்ந்து பார்த்தான் பின் பஜார் சென்று பள பள வெல்வெட்டில் ஒரு கோர்ட் சிவப்பு கலரில் வாங்கினான். இன்றும் அதை அணிகிறான், துவைக்காமலேயே !!! முழங்கால் வரை நீண்ட கோல்ட் மின்னும் ரெக்சின் ஷூஸ் என வியாபாரத்தின் மூலதனங்கள் சில வாங்கினான்.

வயிறு முட்ட உணவருந்தினான். உதவியாளன் குமாருக்கு 3000 ரூபாய் கொடுத்தான். காலில் விழுந்து வணங்கியவனை நினைத்து பெருமையாய் கட்டிப் பிடித்தான். ஆனாலும் இவன் கொடுத்த பணம் தந்த தெம்பில் உதவியாளன் வேலைக்கு வராமல் காணாமல் போனான். தேடி வீட்டுக்கு போயும் பிரயோஜனமில்லை. என்ன செய்வது, வேறு உதவியாளரை பிடித்து, அவனுக்கு பயிற்சி தந்து தொழில் கெடாமல் பார்த்துக் கொண்டான். நல்ல வேளை சில நாட்கள் செலவிலும், கையிருப்பின் புண்ணியத்திலும் சேதாரம் அதிகமில்லை. என்றாலும் அன்று ஒரு முடிவெடுத்தான் கவனமாய் காய் நகர்த்த வேண்டும். அதிகம் லாபம் வந்தால், வெளியில் தெரியாமல் இருக்க வேண்டும், என வர்க்க பேதத்தின் முதலாளியாய் சிந்தித்தான்.

மது பழக்கமில்லை, சில நாட்கள் குடித்திருக்கிறான், குடித்தவுடன் உணர்ந்த மிதக்கும் உணர்வு பிடித்திருந்தாலும், அடுத்த நாள் உடல் வாதையும் வாய் நாற்றமும் அவனுக்கு பிடிக்கவில்லை. குடிக்கவே கூடாது என்ற தீர்மானம் எல்லாம் இல்லை என்றாலும், இன்று குடிக்கணும் எனும் தூண்டுதலும் இல்லை. அதனால் குடிக்காமலேயே இருக்கிறான்.

அப்பா அம்மா யார், தெளிவாய் தெரியாது. விவரம் புரிய ஆரம்பித்த 4 வயதில் ஒரு வயதான தாத்தாவுடன்தான் சுற்றித் திரிந்தான். அவரது சுருங்கிய கருத்த கையை பிடித்து கொண்டு உலகை வலம் வந்த போது மிகுந்த நம்பிக்கையும், பாதுகாப்பும் தெரிந்தது. அவர் மடியில் அமர்ந்து, ரோட்டோரம் பார்த்த வாகனம் இன்னும் நினைவிலிருக்கிறது. அதிகம் பேசாத, அவரை அவனுக்கு பிடித்திருந்தது. ஒரு சாலை விபத்தில் அவரை பலி கொடுத்து விட்டு, அரசு மருத்துவமனை பிணவறையின் வாசலில் உட்கார்ந்திருந்த போது பயமே மிஞ்சியிருந்தது. பசியும் அதிகமிருந்தது. அவன் பசியறிந்து, உணவிட்டவன் பிணமாகி உள்ளே படுத்த தினம் தான் மாணிக்கத்தின் வாழ்வு திசை மாறியது.

நீ யாருடா, அவருக்கு என்ன உறவு என கான்ஸ்டபிள் கேட்ட கேள்விக்கு வாய் விட்டு அழவே தெரிந்திருந்தது. பயம் அலைக்களிக்க, போலீஸ் இல்லாத சமயத்தில் ஒரே ஓட்டமாய் ஓடி, ரயிலேறி எங்கோ இறங்கி, ஊர் பேரெல்லாம் தெரியாத ஒரு குளக்கரையில் விழுந்து கிடந்து, சாலையோர குப்பை தொட்டியில் கிடந்த உணவுப் பொட்டலத்தில் பசியாறி, அடுத்து என்ன செய்யணும் என யோசிக்க தெரியாத போது, விதி குருவி தலையில் பனம் பழம் தான் வைத்திருந்தது.

அந்த தாத்தாவுடன் மறைந்து போன தன் பிறப்பு தகவல்களை இவன் தோண்டி துருவி பார்க்கவும் இல்லை. மாணிக்கம் கவலைப்படுபவன் இல்லை. உறவு சமைக்கும் எண்ணமே இல்லாததால் யாரிடமும் ஒட்டு இல்லை. ஊர் ஊரான சுற்றுதல், விதவிதமான மனிதர்கள் என அவனுக்கு அவனது வாழ்க்கை பிடித்தே இருக்கிறது.

தேனீர் கோப்பையை சுவைத்து கொண்டிருந்த மாணிக்கம், தன் உதவியாளர் ஓடி வருவதை பார்த்தான். மூச்சிரைக்க, ஓடி வந்தவன் சொல்லத்துவக்கினான். அருகில் இருந்த மரத்தில் இருந்த காகம் இவர்கள் சம்பாஷனையை கேட்டது…..

தொடரும்……………..